POCHODZENIE RASY
Cairn terrier wywodzi się ze Szkocji. Jego przodkami były małe, szorstkowłose psy żyjące w okolicach gór Highlands i na wyspie Skye należącej do archipelagu Wysp Hebrydzkich. Pies ten jest bliskim kuzynem west highland white terriera, skye terriera i scottish terriera. Nazwa rasy pochodzi od angielskiego słowa „cairn” oznaczającego kamienisty pagórek lub naturalne usypisko skalne charakterystyczne dla krajobrazu Szkocji. Określenie to wyjątkowo dobrze oddaje charakter i kondycję tych niewielkich terierów, o których się mówi, że są odporne jak kamień. Gęste chaszcze i kłujące krzewy porastające kamieniste kopce, wśród których budowały nory drobne drapieżniki, były przeszkodami nie do pokonania dla dużych psów myśliwskich. Jednak psy w typie cairn terriera radziły sobie w takich warunkach doskonale, zyskując popularność wśród szkockiej szlachty. Około 1600 r. król Szkocji Jakub VI kazał wysłać na dwór francuski sześć terierów o białym - jeszcze wtedy - umaszczeniu. Najstarsza hodowla cairn terrierów powstała ok. 1837 r. na wyspie Skye. Prowadził ją ród McLeodów. Jeden z członków klanu, emigrując do Kanady, zabrał z sobą ulubione psiaki i w ten sposób rasa trafiła za ocean. W drugiej połowie XIX w. cairn terrier stał się oficjalną maskotką szkockiej drużyny krykieta z Aberdeen. Pierwszy przedstawiciel rasy pojawił się na wystawie w Inverness w 1860 r. Wystąpił wówczas pod nazwą krótkowłosy skye terrier, co spotkało się z protestem ze strony hodowców skye terrierów. W 1912 r. Kennel Club zarejestrował cairn terriera pod obecną nazwą. Pierwsi przedstawiciele rasy byli często białej maści, ponieważ do 1920 r. krzyżowano z sobą west highland white terriery i cairn terriery. Obecnie takie umaszczenie u cairn terriera jest uznawane za wadę.
CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Cairn to pies o wesołym usposobieniu. Jak na teriera przystało, odznacza się dużym temperamentem i zdecydowanym charakterem. Jego zalety to brak agresji, towarzyskość i przyjazny stosunek do ludzi. Jest idealnym przyjacielem dziecka - łagodny, cierpliwy i zawsze gotów do zabawy. Przywiązuje się do właściciela, ale nie domaga się, by stale okazywać mu zainteresowanie. Potrafi cierpliwie czekać, aż opiekun znajdzie dla niego czas. Nie oznacza to jednak, że może być pozostawiony samemu sobie. Jeśli nie poświęca się mu wystarczająco dużo uwagi, może się stać nieposłuszny i nabrać skłonności do włóczęgostwa.
Cairn lubi otwarte przestrzenie i najchętniej cały czas spędzałby na dworze. Potrafi godzinami gonić za piłką - niewiele psów dorównuje mu kondycją. Potrzebuje dużo ruchu, spacer mu nie wystarczy. Konieczne jest jakieś zajęcie: może uprawiać psie sporty, pływać, aportować, towarzyszyć właścicielowi w joggingu. Przystosuje się do każdych warunków - wakacje na polu namiotowym lub łodzi nie będą dla niego stresującym przeżyciem. Czujny i spostrzegawczy, jest dobrym stróżem i... dzwonkiem alarmowym dla większego czworonoga. Tolerancyjny wobec innych psów, nie wszczyna bójek. Gorzej się układają jego stosunki z kotami i małymi zwierzętami. Silny instynkt myśliwski sprawia, że trudno się mu powstrzymać od gonienia ich.
UMIEJĘTNOŚCI
Cairn terrier doskonale pływa i nurkuje, dlatego początkowo wykorzystywano go głównie do polowania na wydry (wypłaszał je z wody). Na lądzie polował na lisy, łasice, tchórze i borsuki. Ciętość, odwaga oraz niewielki wzrost pozwalały mu wejść zarówno w niedostępne chaszcze, jak i do nory drapieżnika. Współcześnie przedstawiciele tej rasy to przede wszystkim psy rodzinne, ale ich silny instynkt myśliwski nie osłabł - z pasją polują na krety i nornice. Z powodzeniem uczestniczą w próbach pracy terierów, choć oficjalnie rasa nie podlega takim sprawdzianom. Są także dobrymi sportowcami, dobrze radzą sobie w flyballu i na torze agility.
SZKOLENIE
Cairn jest psem inteligentnym o niezależnym charakterze. Chociaż z pozoru takie połączenie nie wróży sukcesów szkoleniowych, to przedstawiciel tej rasy jest pojętnym uczniem. Chętnie opanuje zarówno różne sztuczki, jak i zasady posłuszeństwa. Potrzebuje jednak odpowiedniej motywacji (np. ulubionego smakołyku), urozmaiconych ćwiczeń i szkolenia połączonego z zabawą. Szczenięta wymagają socjalizacji z ludźmi, psami i nieznanymi sytuacjami. Trzeba wychowywać je stanowczo. Jeżeli bowiem choć raz się pozwoli na coś cairn terrierowi, trudno będzie potem zmienić jego przyzwyczajenia.
ZDROWIE
To rasa długowieczna, jej przedstawiciele z reguły cieszą się dobrym zdrowiem i kondycją do późnej starości. Niekiedy mogą wystąpić choroby oczu (PRA - postępujący zanik siatkówki, jaskra i katarakta). Sporadycznie pojawiają się wrodzone problemy z sercem (wada zastawki mitralnej) i zwyrodnieniowa choroba układu nerwowego (tzw. GLC). Polega ona na braku jednego z enzymów, wskutek czego dochodzi do niedostatecznego wykształcenia lub niewytworzenia osłonki mielinowej tkanek. Czasem zdarzają się skłonności do wypadania rzepki i alergiczne zapalenie skóry. Należy także systematycznie kontrolować stan zębów i usuwać kamień.
ŻYWIENIE
Cairn nie jest wybredny, jego dieta nie musi być wyszukana. Dobrze sprawdzają się gotowe karmy (łatwiej zachować higienę kosmatej sierści na pysku), najlepiej o średniej zawartości białka. Można podawać jedzenie domowe (ryż, mięso, warzywa) z dodatkiem preparatów wapniowo-witaminowych.
DLA JAKIEGO PANA
Carin terrier to jedna z najodpowiedniejszych ras dla rodzin z dziećmi. Może być także przyjacielem dla starszej osoby, pod warunkiem że zapewni się mu odpowiednią ilość ruchu. Jest typem sportowca, dlatego powinien trafiać do ludzi prowadzących aktywny tryb życia. W wypadku tej rasy nie jest potrzebne duże doświadczenie, ale właściciel musi być stanowczy i konsekwentny.
Za pomoc dziękujemy hodowli Psia Parafia Magdaleny Świętoń
ZALETY I WADY
+ przywiązany do właściciela, ale nie zaborczy
+ dobry przyjaciel dziecka
+ aktywny i zwinny, nadaje się do uprawiania psich sportów
+ przystosuje się do życia w małym mieszkaniu
+ szybko adaptuje się do nowych warunków
+ czujny stróż
+ łatwy w pielęgnacji
- pozostawiony samemu sobie może się stać nieposłuszny
CAIRN TERRIER III GR. FCI - TERIERY
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Pierwotne przeznaczenie: pies myśliwski do polowania na wydry,
lisy i borsuki
Charakter: pies o dużym temperamencie, przyjacielski, wesoły, o silnym charakterze; przywiązany do właściciela, lecz nie natrętny; bez względu na pogodę lubi spędzać czas na powietrzu; łatwo adaptuje się do każdych warunków; ma silny instynkt myśliwski
Wielkość: wysokość w kłębie 28-31 cm; idealna waga 6-7,5 kg
Szata: odporna na warunki atmosferyczne; składa się z obfitego, szorstkiego, ale nie grubego włosa okrywowego oraz krótkiego, miękkiego i gęstego podszerstka; dopuszcza się lekką falistość
Maść: kremowa, pszeniczna, rudoczerwona, szara lub prawie czarna (w każdym z tych umaszczeń dopuszcza się pręgowanie); czarne znaczenia na uszach i kufie są charakterystyczne dla rasy; niedopuszczalne są maści: jednolicie czarna, biała i czarna podpalana
Osiąganie dojrzałości: 1,5 roku
Długość życia: 15-17 lat
Linienie: nie linieje; powinien być trymowany raz na trzy miesiące (pierwszy zabieg w wieku ok. trzech miesięcy)
Aktywność: bardzo duża; potrzebuje odpowiedniej dla swojego temperamentu dawki ruchu i zajęć
Szkolenie: nie jest konieczne; można szkolić użytkowo (próby pracy dla terierów) i do psich sportów (agility, flyball)
Podatność na szkolenie: duża; pies inteligentny, lubi się uczyć, ale jest niezależny, potrzebuje odpowiedniej motywacji i konsekwentnego prowadzenia od szczeniaka
Stosunek do dzieci: przyjazny
Stosunek do innych psów: tolerancyjny
Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
Mieszkanie: może mieszkać wszędzie
Przygotowanie do wystaw: szata wymaga regularnego trymowania;
przed wystawą potrzebna korekta włosów między opuszkami, na uszach i pod ogonem
Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: II połowa lat 70. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
Cena psa z rodowodem: 1500-2000 zł