Psy.pl

POCHODZENIE RASY
Berneński pies pasterski wywodzi się od azjatyckich molosów, a jego najbliższym przodkiem był prawdopodobnie dog tybetański. Na tereny dzisiejszej Szwajcarii mógł dotrzeć wraz z rzymskimi legionami. Jednak podczas badań archeologicznych prowadzonych w latach 20. XX w. w Szwajcarii odkryto czaszkę psa sprzed 4 tys. lat, przypominającą czaszki współczesnych przedstawicieli rasy. Możliwe więc, że czworonogi w typie berneńczyków żyły na tych terenach jeszcze na długo przed inwazją Rzymian.

W pierwszych opisach przodków berneńskich psów pasterskich znajdowały się informacje o dużych, masywnych zwierzętach, z głową o mocnej budowie i najczęściej czarnym umaszczeniu. Kolor sierści związany był z miejscowymi przesądami. Wierzono, że czarne psy odpędzają złe duchy, dlatego większość czworonogów miała właśnie taką maść. Surowy alpejski klimat sprawiał, że preferowano zwierzęta o długiej, gęstej szacie.

Pod koniec XIX w. w małej miejscowości Durrbach tamtejszy oberżysta trzymał kilka trójkolorowych psów do pilnowania obejścia. Goście odwiedzający gospodę, urzeczeni urodą i inteligencją tych zwierząt, chętnie kupowali od niego szczenięta. Popularność tego miejsca sprawiła, że pierwsza oficjalna nazwa rasy brzmiała durrbachler, czyli pies z Durrbach. Wcześniej używano też wielu potocznych określeń, np. gelbbachler (o żółtych policzkach) czy vieraugler - czterooki (z powodu plamek nad oczami).

Brak przemyślanej polityki hodowlanej i rosnące zainteresowanie bernardynem sprawiło, że berneńczyk niemal wyginął. Na początku XX w., dzięki staraniom Franza Schertenleiba i prof. Alberta Hei­ma, uważanego za ojca rasy, udało się odnaleźć kilka ocalałych psów na terenie górskich farm. Prawdopodobnie wówczas doszło do zamierzonego lub przypadkowego krzyżowania z nowofundlandem, które nadało rasie tak ceniony łagodny wyraz pyska. W 1907 r. powołano Schwizerische Durrbach Klub, którego przewodniczącym został Albert Heim. W tym samym czasie opublikowano pierwszy wzorzec. Nazwę durrbachler zmieniono na Berner Sennenhund (berneński pies pasterski), łatwiejszą do wymówienia dla obcokrajowców.

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Berneńczyk jest psem łagodnym, o umiarkowanym temperamencie. Potrafi dostosować się do trybu życia rodziny, a dla swojego pana jest gotów znieść wszelkie niewygody. Wymaga jednak bliskiej więzi z opiekunem, dlatego nie powinien być izolowany.To wymarzony towarzysz dzieci. Chętnie uczestniczy we wspólnych zabawach i ma dla maluchów niewyczerpane pokłady cierpliwości. Ze względu na wagę i rozmiary berneńczyka lepiej jednak, aby jego kontakty z małymi dziećmi odbywały się pod okiem rodziców. Berneński pies pasterski odziedziczył po swoich przodkach instynkt terytorialny i jest bardzo dobrym, a do tego mało hałaśliwym stróżem. Potrafi skutecznie powstrzymać intruzów przed wejściem na strzeżony teren, nie wykazując przy tym nadmiernej agresji. Berneńczyk lubi otaczać opieką nie tylko ludzi, ale także cały domowy inwentarz, dlatego dobrze się układają jego stosunki z innymi zwierzętami. Tolerancyjny wobec obcych psów, walkę podejmuje tylko w ostateczności.Mimo sporych gabarytów jest aktywny i ruchliwy. Wprawdzie nie dla niego są skoki czy bieg przy rowerze, ale podczas pieszych wędrówek sprawdzi się znakomicie. Potrzebuje regularnych spacerów i zajęcia. Pies tej rasy powinien mieszkać w domu z ogrodem, nie nadaje się jednak do trzymania w kojcu. Jest bardzo odporny na warunki atmosferyczne.

UMIEJĘTNOŚCI
Przodków berneńczyków wykorzystywano do stróżowania i ciąg­nięcia małych wózków z mlekiem, serem lub innymi towarami. Psy te pilnowały także bydła. Dzisiaj berneńczyk jest przede wszystkim towarzyszem rodziny, pełni też rolę stróża. Czasami służy również do pracy z osobami niepełnosprawnymi, a także jako ratownik wodny i pies lawinowy. Aby zapewnić swoim czworonogom rozrywkę, miłośnicy rasy organizują pokazy cartingu, czyli ciągnięcia wózków. Ze względu na swoją niemałą wagę berneńczyk nie będzie raczej odnosił sukcesów w sportach wymagających zręczności i szybkości, ale może z powodzeniem uprawiać obedience. Sprawdzi się też w dogoterapii.

SZKOLENIE
To pies bystry i inteligentny. Chętnie się uczy, ale bywa uparty, dlatego szkolenie najlepiej rozpocząć wcześnie, np. w psim przedszkolu. Berneńczyk dość szybko się nudzi, dlatego lekcje powinny być krótkie, ale często powtarzane. Niczego nie osiągnie się siłą czy krzykiem - pies odmówi współpracy. Wystarczy spokojny ton głosu i konsekwencja, aby przyswoił sobie każdą komendę. Wychowując szczenię tej rasy, nie można zapomnieć o socjalizacji, która jest bardzo ważna dla jego prawidłowego rozwoju psychicznego.

ZDROWIE
Berneński pies pasterski nie należy do ras długowiecznych, choć zdarzają się osobniki dożywające kilkunastu lat. Może mieć skłonności do rozszerzenia i skrętu żołądka oraz dysplazji stawów łokciowych i biodrowych. Zdarza się enostoza, czyli młodzieńcze zapalenie kości oraz wady ustawienia powiek (podwinięcie - entropium i wywinięcie - ektropium). Starsze zwierzęta mogą zapadać na choroby nowotworowe.

ŻYWIENIE
Psy tej rasy mają skłonności do nadwagi, dlatego nie powinno się ich przekarmiać. Rosnące szczenięta wymagają doskonale zbilansowanej diety z dodatkiem substancji chroniących stawy - glukozaminy i chondroityny. W celu zapewnienia im optymalnego rozwoju, najlepiej stosować gotowe karmy wysokiej klasy, przeznaczone dla ras olbrzymich. Dzienną porcję dla dorosłego psa trzeba podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić mu odpoczynek po jedzeniu.

DLA JAKIEGO PANA
Berneńczyk nadaje się zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dla osób starszych. Właściciel powinien jednak prowadzić aktywny tryb życia. Jeśli nie ma doświadczenia w odchowywaniu szczeniąt ras olbrzymich, wskazany jest ścisły kontakt z hodowcą.

Za pomoc dziękujemy hodowli Diamante Nero Dariusza Żabińskiego oraz Małgorzacie Szewczyk i Jolancie Rososińskiej

Jolanta Tarułka