Według legendy przodkowie tych krótkowłosych kotów mogli się pojawić na Wyspach Brytyjskich jeszcze za czasów starożytnych. Przywieźli je Rzymianie, którzy po podboju Galii nie mogli sobie poradzić z nękającą tę krainę plagą szczurów. Musiało jednak upłynąć wiele stuleci, nim wiejski łowca gryzoni zawędrował na salony i ringi wystawowe. Od średniowiecza na kontynencie europejskim znany był inny kot - krótkowłosy, średniej wielkości, o niebieskim umaszczeniu. Podobno do klasztoru La Grande Chartreuse w okolicy Grenoble przywieźli go z Afryki francuscy zakonnicy. Nazwano go kotem kartuskim. Wprawdzie nie brał on bezpośrednio udziału w hodowli kotów brytyjskich, ale wykorzystano jego wizerunek, prowadząc selekcję w taki sposób, aby kocięta były jak najbardziej do niego podobne.
Ocalony dzięki persom
Początki planowej hodowli brytyjczyka w Anglii datuje się na drugą połowę XIX w. Tworząc rasę, posłużono się rodzimymi kotami domowymi, które krzyżowano z amerykańskimi kotami krótkowłosymi i persami. Przed I wojną światową, wraz z nastaniem mody na koty długowłose, popularność ich krótkowłosych braci w Wielkiej Brytanii znacznie zmalała. Renesans rasy przypadł na okres międzywojenny. Pojawiło się wtedy wiele wartościowych zwierząt, głównie jednobarwnych - najbardziej poszukiwanym kolorem był wówczas niebieski. II wojna światowa zniszczyła większość hodowli i brytyjczykowi groziło wyginięcie. Pod koniec lat 40. XX w., na skutek krzyżowania z kotami spoza Europy, zagubiono oryginalny typ kota brytyjskiego. Poprawa nastąpiła w latach 50., dzięki wykorzystaniu w hodowli niebieskich persów.
Wesoły domator
Brytyjczyk jest kotem inteligentnym, o silnym charakterze i umiarkowanym temperamencie. Nie bywa natrętny i rzadko miauczy. Zachowuje dystans i powściągliwość w kontaktach z domownikami. Z jednej strony potrzebuje bliskości człowieka, a z drugiej - żyje nieco na uboczu. Zwykle wybiera jedną osobę, którą obdarza szczególnymi względami.Nie zdarza mu się okazywać agresji ani zdenerwowania, dlatego nadaje się na towarzysza starszych dzieci. Wesoły, chętnie się bawi i potrafi sam znaleźć sobie zajęcie. W młodości dosyć ruchliwy, z wiekiem staje się bardziej stateczny.Jest towarzyski i niekonfliktowy - żyje w zgodzie z innymi zwierzętami. Hodowcy radzą, aby nie wychowywał się samotnie. Nie domaga się wychodzenia na spacery i woli życie w domowym zaciszu. Odznacza się dobrym zdrowiem i świetnym apetytem - trzeba pilnować, aby zbytnio nie przytył. Pielęgnacja ogranicza się do regularnego wyczesywania sierści w okresach linienia.
Za pomoc dziękujemy hodowli Zando*PL Anny Dobroczyńskiej
Wygląd ogólny: kot dosyć duży, o mocnej budowie, silny, muskularny; waży od 4 do 8 kg
Głowa: duża, okrągła, masywna i szeroka, z charakterystycznymi fałdami i dobrze rozwiniętymi policzkami; czoło wyraźnie zarysowane, pokryte sztywnym włosem nadającym mu dodatkowo wypukłość; uszy średniej wielkości, zaokrąglone na końcach, szerokie u podstawy; nos krótki, szeroki, z nieznacznie zaznaczonym stopem; podbródek mały; oczy duże, okrągłe, dość szeroko rozstawione; kolory dostosowane do umaszczenia - pomarańczowe, złociste lub miedziane, u odmiany białej - pomarańczowe, niebieskie lub różnobarwne, u odmiany szynszylowej i cieniowanej - szmaragdowe lub niebieskozielone, u odmiany colourpoint - niebieskie
Tułów: krępy, muskularny i zwarty; szyja krótka; klatka piersiowa mocna; łopatki, biodra i barki szerokie; grzbiet prosty; kończyny krótkie, masywne, dobrze umięśnione; ogon gruby u nasady, zaokrąglony na końcu, jego długość równa się 2/3 długości tułowia
Szata: podwójna, krótka, miękka i gęsta; lekko odstaje od ciała; w dotyku przypomina plusz
Maść: około 150 odmian barwnych; jednokolorowe - niebieskie, czarne, rude, białe, czekoladowe, liliowe, kremowe; dwubarwne - bicolor, arlekin i van (kolory podstawowe z różną ilością bieli); pręgowane (tabby) we wszystkich podstawowych kolorach, z wzorem tygrysim, klasycznym i cętkowanym; szylkretowe; szynszylowe; srebrzyste cieniowane i srebrzyste pręgowane; dymne; colourpoint
Przygotowanie do wystawy: sierść nie wymaga specjalnego przygotowania; wskazane czyszczenie uszu, przemycie oczu; konieczne obcięcie pazurów
Pierwsze w Polsce: połowa lat 90. XX w.
Cena kota z rodowodem: 1000-2000 zł