Psy.pl

POCHODZENIE RASY
Korzeni shar peia można szukać nawet ponad 2000 lat temu. Pies taki pojawił się w czasach chińskiej dynastii Han, o czym świadczą znaleziska archeologiczne z tego okresu. Prawdopodobnie jego przodkami były chow chow (obie rasy mają niebieskawy język), dog tybetański i być może górski pies pirenejski. Za miejsce narodzin rasy uznaje się miasto Dialak w prowincji Kwung Tung. W dawnych Chinach występowały podobno dwa typy tych czworonogów - mocny, krótkowłosy shar pei z południa oraz krępy i nieco mniejszy pies z prowincji centralnych. Do hodowli wybierano zwierzęta, które spełniały określone kryteria - pozostałe zabijano i... zjadano.

Gdy do władzy w Chinach doszli komuniści, shar peia uznano za przejaw luksusu i nałożono na właścicieli wysokie podatki - w efekcie rasa prawie wyginęła. W latach 60. XX w. żyło zaledwie kilkadziesiąt tych psów - w porę wywiezionych do Hongkongu. W 1960 r. Matgo Law założył w Hongkongu Hong Kong and Kowloon Kennel Association - stowarzyszenie, które zajęło się odtworzeniem genealogii i opracowaniem podstaw wzorca rasy.

W 1971 r. w amerykańskim piś­mie „Dogs” pojawił się apel chińskich kynologów o ratowanie shar peia. Odpowiedziało na niego ponad 200 hodowców, dzięki którym udało się odbudować populację. W 1979 r. shar pei trafił do „Księgi rekordów Guinnessa” jako najrzadszy pies na świecie (zarejestrowanych było tylko 45 czworonogów). W 1981 r. rasa została uznana przez FCI.

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Shar pei to pies wyjątkowy: potrafi być jednocześnie uparty i posłuszny, wylewny i pełen rezerwy. Umie przystosować się do każdych warunków - będzie równie szczęśliwy w niewielkim mieszkaniu, jak i w domu z ogrodem. Podstawą jego dobrego samopoczucia jest bliski kontakt z człowiekiem, ponieważ mocno przywiązuje się do swojego pana i nie lubi zostawać sam.

To czworonóg odważny i nieufny wobec obcych, dlatego doskonale sprawdza się w roli stróża. Jest przy tym mało hałaśliwy. Zaniepokojenie lub zdenerwowanie okazuje charakterystycznym fukaniem - gwałtownym wydmuchiwaniem powietrza przez nos. Chętnie prowadzi aktywny tryb życia, może towarzyszyć właścicielowi podczas joggingu lub jazdy na rowerze (trzeba tylko pamiętać, aby przed ukończeniem 18. miesiąca życia nie zmuszać go do intensywnego wysiłku).

Świetnie się dogaduje z dziećmi, jest wobec nich cierpliwy i wyrozumiały. Poleca się go raczej dla starszych pociech, ale zaprzyjaźni się też z maluchami, jeśli nauczą się odpowiednio go traktować.

Shar pei może mieszkać z innymi psami (preferuje własną rasę), ale na pewno się im nie podporządkuje - zwłaszcza między samcami może dochodzić do konfliktów. Wobec obcych czworonogów bywa agre­sywny. Bez większych problemów zaakceptuje natomiast inne zwierzęta domowe.

UMIEJĘTNOŚCI
Pierwotnie wykorzystywany był jako stróż stad i obejścia, a także jako pies myśliwski do polowań na dziki i antylopy. Obecnie to przede wszystkim towarzysz rodziny. Niektórzy przedstawiciele tej rasy mogą uprawiać rekreacyjne agility.

SZKOLENIE
Shar pei jest mało podatny na standardowe szkolenie. To pies niezależny i samodzielny, lubi chodzić własnymi ścieżkami. Uda się go dobrze wychować, pod warunkiem że naukę rozpoczniemy już w psim przedszkolu oraz że wykażemy się konsekwencją i cierpliwością. Przedstawiciel tej rasy szybko się nudzi, nie toleruje też ostrego traktowania, dlatego podczas nauki trzeba stosować wyłącznie pozytywne techniki szkolenia, oparte na nagrodach i pochwałach. Szczenięta wymagają socjalizacji.

ZDROWIE
Wbrew obiegowym opiniom shar pei nie jest przesadnie chorowity. Często jego problemy zdrowotne wynikają z zaniedbań lub niewiedzy właścicieli. Jest kilka przypadłości typowych dla tej rasy: amyloidoza, polegająca na odkładaniu się białka w nerkach i wątrobie; tzw. gorączka shar pei, objawiająca się nagłą wysoką temperaturą oraz opuchlizną stawów skokowych i kufy; mucynoza skórna - organizm wytwarza zbyt dużo galaretowatej substancji zwanej mucyną, która tworzy na powierzchni skóry niewielkie bąbelki; syndrom ciasnej wargi - dolna warga napiera na zęby (czasem na nie nachodzi), co może prowadzić do tyłozgryzu i problemów z rozdrabnianiem pokarmu; entropium - podwinięcie powieki. Skóra jest dość podatna na urazy (np. podczas zabawy), jednak szybko się goi. Niekiedy zdarzają się skłonności do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych oraz alergii pokarmowych. Trzeba także kontrolować uszy.

ŻYWIENIE
Shar pei bywa dość wybredny. Szczenięta powinny dostawać karmę dla ras średnich lub dużych z dodatkiem glukozaminy i chondroityny. Dorosłego psa żywimy karmami średniobiałkowymi, ponieważ zbyt duża zawartość protein prowadzi do problemów skórnych. Można dodawać preparaty zawierające nienasycone kwasy tłuszczowe, które wpływają korzystnie na sierść i skórę.

DLA JAKIEGO PANA
Shar pei łatwo przystosowuje się do różnych warunków, dzięki czemu potrafi się zaadaptować w każdej rodzinie. Osobom, które nie miały wcześniej psa, można polecić sukę tej rasy - samce mają silniejszy charakter i wymagają doświadczonego właściciela.

Za pomoc dziękujemy hodowlom Claronine Torwan Kingi Nawrot i Magic Jade Adama Kisielewskiego

Zalety i wady
+ wierny i przywiązany do właściciela
+ cierpliwy przyjaciel dzieci
+ doskonały, mało hałaśliwy stróż
+ łatwo adaptuje się do różnych warunków
+ dobrze toleruje towarzystwo innych zwierząt w domu
+ nadaje się do mieszkania
- dość uparty i niezależny
- samce bywają agresywne wobec przedstawicieli tej samej płci
- po jedzeniu lub piciu trzeba mu wycierać pysk

Pielęgnacja

• szata łatwa w pielęgnacji; sierść wyczesujemy raz w tygodniu, tylko w okresach linienia - codziennie
• kąpiel w miarę potrzeby, jednak zbyt częsta nie jest wskazana; najlepiej używać dobrych kosmetyków hipoalergicznych
• shar pei nie wymaga pudrowania czy przecierania skóry między fałdami - mocno pofałdowane są jedynie szczenięta
• u psów o jasnej maści zaleca się systematyczne przemywanie bruzdy przy oczach, ponieważ mogą powstawać tam ciemne przebarwienia

Rasa spokrewniona: chow chow

Kraj pochodzenia: Chiny; patronat: Wielka Brytania

Pies o lwim wyglądzie, odznacza się charakterystycznym szczudłowatym chodem i niebieskawo-czarnym językiem; wysokość w kłębie psów 48-56-cm, suk 46-51 cm. Szata długa - włos obfity, gęsty, prosty, odstający, o twardej strukturze, podszerstek wełnisty; sierść szczególnie bogata wokół szyi, gdzie tworzy grzywę lub kryzę, oraz na udach (portki). Szata krótka - włos krótki, gęsty, prosty, sterczący, o strukturze przypominającej plusz. Maść jednolicie czarna, ruda, błękitna, płowa, kremowa lub biała; często z nalotem, ale nie łaciata; spód ogona i tylna strona ud mogą być w jaśniejszym odcieniu.

Historia chow chow nie jest do końca znana. Podobno pierwsze zapiski o tych psach pochodzą z czasów chińskiej dynastii Han. Według jednej z legend chow chow miał wywodzić się od lemicyona, będącego formą pośrednią między przodkiem psowatych a przodkiem niedźwiedzi (o pokrewieństwie chow chow z niedźwiedziem miała świadczyć barwa jego języka, typowa dla niedźwiedzia himalajskiego). Bardziej prawdopodobne jest, że przodkowie rasy to czworonogi zza kręgu polarnego, które przybyły do Chin przez Mongolię.

W swojej ojczyźnie chow chow był wykorzystywany jako pies stróżujący, myśliwski, pociągowy i źródło pożywienia. Pierwsze te psy trafiły do Anglii w 1820 r. Zyskały popularność dzięki królowej Wiktorii, która była właścicielką chow chow przywiezionego z Chin. Panująca na przełomie XIX i XX w moda na chińszczyznę przyczyniła się do zainteresowania rasą. Na kontynent europejski chow chow dotarł ok. 1904 r.

To pies zrównoważony i pewny siebie, o umiarkowanym temperamencie. Chociaż wierny i bardzo oddany swojemu panu, nie zachowuje się w stosunku do niego poddańczo. Jest dobrym stróżem, ale nie biega i nie szczeka przy ogrodzeniu - interweniuje dopiero wtedy, gdy intruz wejdzie na jego teren.

Nadaje się zarówno do domu z ogrodem, jak i do mieszkania. Nie wymaga wiele ruchu, choć lubi długie spacery. Podczas nieobecności właściciela zwykle śpi i raczej nie niszczy przedmiotów znajdujących się w otoczeniu. Nie powinien być jednak zostawiany sam na cały dzień, ponieważ potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem. Jest bardzo czysty, jego skóra nie wydziela intensywnego psiego zapachu.

SHAR PEI (II GR. FCI - PINCZERY I SZNAUCERY, MOLOSY, SZWAJCARSKIE)

Kraj pochodzenia: Chiny
Pierwotne przeznaczenie: pies myśliwski i stróżujący
Charakter: pies o silnym, zdecydowanym charakterze i średnim temperamencie; wierny i bardzo przywiązany do właściciela; doskonały stróż, nieufny wobec obcych i mało hałaśliwy; łatwo przystosowuje się do różnych warunków
Wielkość: 44-51 cm
Szata: sierść krótka, szorstka, prosta i nastroszona, na kończynach raczej przylegająca, o długości od 1 do 2,5 cm, brak podszerstka; występują dwie odmiany włosa - horse coat (koński) i brush coat (szczeciniasty); istnieje również typ sierści bear coat (niedźwiedzi), nieuznany przez FCI
Maść: dopuszczalny każdy jednolity kolor oprócz białego; tylna strona ud i ogon mogą być jaśniejsze; ciemniejszy odcień na grzbiecie i uszach dopuszczalny; występuje również maść flowered (łaciata), nieuznana przez FCI
Osiąganie dojrzałości: 12-15 miesięcy
Długość życia: 11-12 lat
Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku
Aktywność: umiarkowana; lubi długie spacery i zabawy, ale równie chętnie poleniuchuje; nie wymaga forsownych treningów
Szkolenie: nie jest konieczne, ale zajęcia w psim przedszkolu i szkolenie w zakresie podstawowego posłuszeństwa ułatwiają wychowanie i pomagają w socjalizacji
Podatność na szkolenie: średnia; pies uparty i niezależny, szybko się nudzi, wymaga urozmaiconych ćwiczeń i pozytywnej motywacji; nie toleruje ostrego traktowania
Stosunek do dzieci: bardzo przyjazny; doskonały towarzysz dla starszych dzieci
Stosunek do innych psów: samce mają skłonność do dominacji - między osobnikami o silnych charakterach może dochodzić do konfliktów, wobec obcych czworonogów bywają agresywne; suki są z reguły spokojne i tolerancyjne
Odporność na warunki atmosferyczne: średnia; nie lubią deszczu, upałów i dużych mrozów
Mieszkanie: może mieszkać zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu, ale nie nadaje się do kojca
Przygotowanie do wystaw: poza podstawowymi zabiegami higienicznymi
nie wymaga specjalnych przygotowań
Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: koniec lat 80. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: raczej nie ma problemu z kupnem, ale szczenię trzeba wcześniej zamówić
Cena psa z rodowodem: 1800-2200 zł

Jolanta Tarułka