Nasz ukochany labek będzie miał czworonożnego kumpla. Na razie jeszcze o tym nie wie - ba, nawet my jesteśmy dopiero na etapie zastanawiania się, jaka rasa najlepiej dopasuje się do naszego jedynaka.
Gdybyśmy chcieli się zdecydować na zamkniętego w sobie neurotyka, nie byłby to najszczęśliwszy wybór. Żarłoczny, radosny i zadowolony z siebie labrador zamęczyłby delikatnego introwertyka choćby samą swoją obecnością!
Musimy się rozejrzeć wśród psów o podobnym stosunku do świata, a przy tym na tyle dobrze zbudowanych, żeby nie groziła im kontuzja na skutek kontaktów z naszym labradorem. Delikatnie rzecz ujmując, te urocze psiaki nie należą do zbyt delikatnych. Zazwyczaj przewalają się z całej siły po innym psie z czystej sympatii...
Pies nieskomplikowany: chesapeake bay retriever
Jeżeli marzymy o drugim psie co najmniej równym wzrostem labkowi, nie szukajmy daleko: chesapeake bay retriever, bliski kolega z tej samej grupy FCI, z całą pewnością dostarczy nam wielu miłych wrażeń.
Bardzo stara rasa, wywodząca się z Nowej Fundlandii, już w XVII w. biła tam rekordy popularności. Ten mocno zbudowany retriever mierzy od 53 do 63-cm w kłębie i pokryty jest charakterystyczną, krótką i grubą, lekko falistą, odstającą sierścią. Wygląda to tak, jakby był stale wilgotny. Występuje we wszelkich odcieniach rudości, jak mówi wzorzec: od koloru turzycy do barwy wyschniętej trawy. Z postury ta rasa jest bardzo podobna do labradora. Przechodnie będą się przyglądać naszej parze i pytać: „czy one są spokrewnione...?”.
Chesapeake bay retriever jest nieskomplikowanym, mało szczekliwym, bardzo energicznym stworzeniem o dużej pasji do pracy. W stosunku do labradora ma nieco - ale tylko nieco - podwyższony poziom agresji (psy tej rasy bywają zawodnikami w sportach obronnych). Nie jest to jednak tak znacząca różnica w stosunku do naszego domownika, żeby miała sprawić nam duży kłopot. Chyba że mamy awanturniczego samca labradora - wtedy oba retrievery mogą stworzyć zaczepną parę, zwalczającą na spacerach inne samce.
Przywódca stada: pudel średni
Być może przy naszym labradorze widzimy jednak mniejszego psa - warto wtedy pomyśleć o pudlu średnim (35-45-cm w kłębie). Obecnie niemal całkiem zapomniane, czworonogi te - wywodzące się z myśliwskich psów dowodnych - to rewelacyjni towarzysze rodziny. Wesoły i chętny do nauki pudel jest na tyle wytrzymały, że z pewnością dotrzyma kroku koledze retrieverowi nawet na najdłuższych spacerach. Duża inteligencja i spryt sprawią, że zapewne przejmie przywództwo na zasadzie - ty, duży kumplu, nie wytężaj umysłu, ja panuję nad wszystkim!
Właściciel labradora, zgarniający z mebli wbijającą się w nie sierść podopiecznego, odetchnie z ulgą, gdy się dowie, że układająca się w loki, wymagająca wprawdzie starannego rozczesywania i strzyżenia szata pudla nie linieje. A poza tym - wśród iluż maści można wybierać! Możemy mieć pudla czarnego, białego, srebrnego, morelowego albo brązowego... Większość ludzi krzywi się na samo wspomnienie wymyślnych pudlich fryzur - ale nikt nie każe nam w ten sposób strzyc własnego psa. Możemy wybrać dla niego prostą, praktyczną fryzurę, która uwypukli piękną budowę i nienaganny ruch. Jakby wymienionych zalet było mało, przedstawiciele tej rasy na całym świecie święcą triumfy w zawodach posłuszeństwa!
Towarzysz długich spacerów: springer spaniel angielski
Jeśli jesteśmy przywiązani do psów myśliwskich - bo w końcu labrador to aporter, doskonały do pracy w polu - możemy szukać także wśród nich. Dobrym kolegą labka mógłby być niezmordowany springer spaniel angielski, jeden z najstarszych brytyjskich spanieli, piękny pies o sierści białej w czarne lub brązowe łaty (w obydwu wariantach może występować podpalanie).
Ten duży spaniel (51-cm) jest zwierzęciem o mocnej budowie, energicznym. Wraz z labradorem będą próbowali wzajemnie się zamęczyć - podczas długiego spaceru pierwszy padnie zapewne... właściciel.
Springer spaniel angielski to zwierzak miły i niekonfliktowy. Jako urodzony aporter i tropiciel - zupełnie jak nasz ukochany labrador - miewa skłonności do rozproszenia uwagi. Jest jednak podatny na układanie i chętnie współpracuje z człowiekiem.
Chodzący wdzięk: mops
Jeżeli zastanawiamy się nad dokooptowaniem do naszej rodziny psa małego, rozważmy kandydaturę... mopsa. W tym małym potomku bojowych molosów, który szczyt popularności osiągnął w czasach królowej Wiktorii, znajdziemy uroczego towarzysza. Bo mops to chodzący psi wdzięk!
Niewielki - wzorcowo powinien ważyć od 6,3 do 8,1-kg - jest jednak mocno zbudowany i dość sprawny fizycznie. Jego ograniczeniem jest skrócona kufa - w gorące dni zwierzak tej rasy nie czuje się najlepiej i może mieć problemy z oddychaniem. Jednak na ogół będzie z lubością towarzyszył labradorowi w spacerach i wytrzyma karesy dużego przyjaciela. Bystry, pogodny i zrównoważony mopsik, płowy z ciemną maską lub czarny, będzie dobrym dopełnieniem rodziny.
Jak przystosują się do siebie? (ocena w skali 0-5)
5 - springer spaniel angielski
5 - chesapeake bay retriever
4 - pudel średni
3 - mops
Nie dla labradora
- chihuahua
- yorkshire terrier
- whippet
- mastiff
Co zrobić, by psy się dogadały?
- drugiego psa weź przeciwnej płci
- poczekaj z jego kupnem, aż odchowasz pierwszego, ale zrób to, dopóki pierwszy pies jest jeszcze w miarę młody
- pierwsze spotkanie psów zorganizuj poza domem
- niehodowlane zwierzaki wysterylizuj
- karm je osobno