Psy.pl

Mogą to być człony tasiemca. Ciało tego pasożyta składa się z główki, szyjki i właśnie członów (segmentów). Główka za pomocą narządu czepnego przytwierdza się do jelita cienkiego żywiciela – w tym wypadku psa. Wraz ze wzrostem tasiemca za jego szyjką powstają nowe człony, z których każdy to odrębnie funkcjonujący organizm z męskimi i żeńskimi narządami płciowymi. Stopniowo niemal cały człon wypełnia się jajami pasożyta. Wreszcie ostatnie segmenty odrywają się i wraz z kałem wydalane są do środowiska. Zdarza się i tak, że człony samoistnie wypełzają na powierzchnię ciała zwierzęcia i można je zauważyć w rejonie miednicy.
Z reguły inne tasiemce atakują psy i koty mieszkające ze zwierzętami gospodarskimi, inne – mające kontakt ze zwierzyną dziką, a jeszcze inne – żyjące w mieście.

Najczęściej psy i koty zakażają się Diphilidium caninum – najpospolitszym tasiemcem spotykanym także u człowieka. W zależności od rejonu kraju występuje on u 10-
-51 proc. psów oraz u 51-71 proc. kotów. Dorosły tasiemiec może mieć nawet  80 cm długości.
Dużą rolę w jego rozprzestrzenianiu się odgrywają pchły. Psy i koty podczas wylizywania się zarażają się, połykając zainfekowaną pchłę, która jest żywicielem pośrednim pasożyta. W efekcie w ich przewodzie pokarmowym jako żywicieli ostatecznych rozwija się postać dorosła tasiemca. Dalej koło się zamyka: zarażony żywiciel wydala z kałem człony tasiemca zawierające 30-40 jaj pasożyta, które zjadane są przez larwy pchły. W trakcie rozwoju pchły w jej ciele rozwija się tasiemiec. Dorosła pchła przekazuje zakażenie dalej.
Na tasiemczycę wskazują: utrata apetytu lub wręcz przeciwnie – wzrost łaknienia, wychudzenie, wymioty, biegunki występujące na przemian z zaparciami, saneczkowanie, wylizywanie okolicy odbytu, matowość włosów oraz ich kruchość i łamliwość, bladość spojówek i śluzówek, apatia.

Kolejna niebezpieczna tasiemczyca to echinokokoza.
Rozwijający się tasiemiec (tzw. bąblowiec) ma długość 0,15-0,35 cm. Umiejscawia się w jelicie zwierząt mięsożernych – głównie lisów, rzadziej jenotów czy wilków, a najrzadziej – psów i kotów. Badania wskazują, że np. w woj. warmińsko-mazurskim echinokokoza została stwierdzona
u 40 proc. lisów, w woj. podkarpackim u 37 proc., a w woj. pomorskim u 13 proc.
Wspomniani żywiciele, wypróżniając się, dojrzałymi członami tasiemca infekują leśne poszycie. Pies zaraża się, np. pijąc wodę ze skażonej kałuży. W jego organizmie może się usadowić zarówno larwalna, jak i dorosła postać tasiemca. Z kolei człowiek nabawia się tego pasożyta, zjadając niemyte owoce leśne. Larwy pasożyta atakują wątrobę, a nawet płuca czy mózg.
Choroba może się rozwijać długo, a objawy uwidoczniają się czasem nawet po kilkunastu latach od chwili zarażenia. Są one różnorodne, bo zależą od umiejscowienia larwy.
Leczenie w wypadku każdej tasiemczycy polega na podaniu preparatów odrobaczających – raz lub kilka razy w zależności od rodzaju. Aby sprawdzić, czy było skuteczne, trzeba przeprowadzić badanie kału.

Artur Dobrzyński