Psy.pl

reklama

Obaszar logowania się do serwisu
Obaszar wyszukiwania
szukanie zaawansowane
Zapisz się do naszego newslettera

Forum

Wielka Księga Psów: buldog angielski - ciężki zawodnik

Jolanta Tarułka

25-05-2011

Mój Pies: 6/2011 (237)

strona: 39

W buldogu angielskim nie znajdziemy już cech psa bojowego, ale trzeba pamiętać, że za jego łagodnością kryją się też upór i niezależność.

HISTORIA RASY
Przodkami buldoga angielskiego były prawdopodobnie starożytne molosy. Wykorzystywano je do polowania na grubego zwierza, a także jako psy bojowe. Na statkach fenickich kupców czworonogi te dotarły do Wielkiej Brytanii. Z kolei w czasie najazdu Rzymian na Wyspy Brytyjskie wiele psów trafiło potem na teren cesarstwa, gdzie brały udział w krwawych widowiskach – walczyły z dzikimi zwierzętami, bykami i ludźmi. Przez kilka stuleci po upadku Imperium Rzymskiego nie wzbudzały większego zainteresowania. Dopiero w średniowieczu ponownie pojawiły się na arenach – tym razem w Anglii. Prawdopodobnie pierwsza walka odbyła się ok. 1204 r. Oprócz tzw. szczucia byka organizowano także zmagania psów między sobą. Król Edward III miał nawet wydać dekret uznający to barbarzyństwo za zabawę ludową. W XVII w. odróżniano już dawne buldogi od mastifów i preferowano te pierwsze jako lepiej sprawdzające się w walce. W 1835 r. parlament brytyjski wydał ustawę zakazującą organizowania walk, jednak naprawdę zaprzestano ich dopiero w drugiej połowie XIX w. Buldogi straciły więc swoje główne zajęcie i groziło im, że wyginą. Znaleźli się jednak miłośnicy rasy, którzy postanowili ją uratować, ale trzeba było całkowicie zmienić jej wizerunek. Współczesny buldog angielski znacznie się różni od pierwowzoru zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym. Nazwa rasy kojarzy się z pierwotnym przeznaczeniem tych psów – słowo „bull” oznacza w języku angielskim byka. Wcześniej w literaturze używano również innych określeń – pies rzeźnicki lub dog angielski.

Jedną z pierwszych osób, które zaczęły hodować buldogi jako psy towarzyszące, był Bill George, a jego działalność wywarła duży wpływ na współczesny wygląd rasy. Po raz pierwszy buldoga angielskiego pokazano na wystawie w Birmingham w 1860 r. W 1875 r. powołano istniejący do dziś Klub Buldoga, a rok później opracowano pierwszy wzorzec rasy.  W 1891 r. powstało London Bulldog Society. Buldog angielski został uznany w swojej ojczyźnie za rasę narodową. Towarzyszył legendarnemu Johnowi Bullowi (postać literacka uosabiająca stereotypowego porywczego i grubiańskiego Anglika, stworzona przez szkockiego pisarza Johna Arbuthnota), był pupilem brytyjskiego premiera Winstona Churchilla i maskotką polityków z Partii Pracy.
   
W Polsce pierwsze wzmianki o buldogach angielskich pojawiły się już pod koniec XIX w. W literaturze okresu międzywojennego można znaleźć nieliczne opisy psów przypominających wyglądem tę rasę. Trudno jednak mówić o udokumentowanej historii z tego okresu, ponieważ podczas II wojny światowej archiwa hodowlane zostały zniszczone, a większość populacji wyginęła. Na początku lat 70. XX w. Jan Gajewski sprowadził z Anglii parę buldogów, która zapoczątkowała nowy etap hodowli. Były to Sir Fredrick of Mariseni i Lady Luck of Mariseni. Pierwszy miot urodził się w hodowli Sobietaka.

 
CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Wygląd buldoga angielskiego budzi respekt, ale z charakterem tego czworonoga nie ma nic wspólnego. Współczesny przedstawiciel tej rasy utracił agresywność i bojowość, które cechowały jego przodków. To pies łagodny, o umiarkowanym temperamencie, wyjątkowo oddany właścicielowi i przywiązany do niego. Lubi być w centrum zainteresowania, źle znosi zamknięcie i nie powinno się go trzymać w kojcu.

Wbrew marsowej minie buldog jest wesoły i chętny do zabawy, a przy tym odznacza się anielską cierpliwością, dlatego jego kontakty z dziećmi układają się dobrze. Mimo wrodzonej łagodności bywa jednak mało uważny. Nie zdaje sobie rzecz jasna sprawy ze swej masy i siły, przez co może niechcący zrobić krzywdę kilkuletniemu maluchowi, dlatego ich kontakty trzeba nadzorować. Dzieci nie powinny też same wyprowadzać go na spacery.  

Buldog szybko zaprzyjaźnia się nawet z obcymi, pod warunkiem że ci nie stwarzają zagrożenia dla jego rodziny. Trzeba pamiętać, że chociaż trudno wyprowadzić go z równowagi, to zachował czujność, odwagę i dobrze rozwinięty instynkt obrony.
Z reguły nie zaczepia obcych pobratymców, ale niektórzy przedstawiciele rasy lubią się wdawać w bójki. Dobrze się czuje wśród zwierząt, z którymi się wychował, chociaż może przejawiać skłonność do dominacji i próbować podporządkować sobie pozostałych członków stada.  

Buldog angielski jest dość ruchliwy, ale jogging czy bieg przy rowerze nie należą do jego ulubionych sportów. Do utrzymania psa w odpowiedniej kondycji wystarczą regularne niezbyt intensywne spacery. Ze względu na specyficzną budowę pyska zbyt duży wysiłek fizyczny może spowodować kłopoty z oddychaniem. Niektóre buldogi chętnie pływają, inne z kolei unikają kontaktu z wodą – w tej kwestii lepiej zostawić pupilowi wybór i mieć go przez cały czas pod kontrolą.
Buldog angielski jest mało hałaśliwy i doskonale przystosowuje się do życia w mieszkaniu. Nie powinien jednak zostawać sam na cały dzień – samotność i nuda mogą odbić się niekorzystnie na jego psychice i skłonić go do niszczenia rzeczy.
 
UMIEJĘTNOŚCI
Dawniej buldogi angielskie walczyły z psami, bykami i innymi zwierzętami. Współczesny przedstawiciel rasy pełni funkcję psa do towarzystwa. 
 
SZKOLENIE I WYCHOWANIE
Buldog angielski – choć inteligentny – niełatwo poddaje się szkoleniu. Nie znosi przymusu, jest uparty i niezależny. Można go trenować w zakresie ogólnego posłuszeństwa, ale wymaga to sporej cierpliwości i odpowiedniej motywacji. Buldogi uczą się wolniej niż inne rasy, dlatego w ich wypadku lepsze efekty przyniosą zajęcia indywidualne.

Buldog angielski ma silny charakter, przez co od początku wymaga ogromnej konsekwencji w wychowaniu. Szczenięta trzeba traktować serdecznie, ale w żadnym razie nie pobłażać im i nie pozwalać na wszystko. Powinny przejść socjalizację – należy zabierać je w nowe miejsca, umożliwić kontakty z ludźmi, dziećmi i pobratymcami; przydadzą się też zajęcia w psim przedszkolu. Maluchom nie należy nadmiernie ograniczać ruchu – jest on bowiem niezbędny dla ich prawidłowego rozwoju. Lepiej nie zachęcać pupila do zabaw siłowych, bo jako potomek psów do walk może potraktować je zbyt serio.

Dla buldoga najlepsza będzie zwykła mocna obroża skórzana lub z taśmy i solidna smycz (można też używać smyczy automatycznych). Nie należy stosować obroży i łańcuszków zaciskowych, gdyż grozi to podduszeniem. Nie poleca się również szelek, bo mogą zdeformować łokcie i ukształtować nawyk ciągnięcia.
Zabawki powinny być mocne i duże, aby zwierzak ich nie połknął – dobrze sprawdzają się piłki, grube sznury czy piszczące maskotki. Nie podajemy natomiast buldogom wędzonych uszu, preparowanych kości ze skóry czy innych gryzaków, bo ich połknięcie może doprowadzić do zadławienia. Warto również przyzwyczaić psa do klatki transportowej.  
 
ŻYWIENIE
Buldog angielski zwykle ma doskonały apetyt, choć zdarzają się niejadki. Według wzorca powinien mieć atletyczną sylwetkę: dobrze zarysowane mięśnie i nieznaczne wcięcie w słabiznach. Nie może być otyły, dlatego rodzaj pożywienia należy dostosować do trybu życia danego czworonoga. Można korzystać z gotowych karm wysokiej jakości zawierających środki przeciwwzdęciowe oraz substancje chroniące i regenerujące chrząstkę stawową (glukozaminę i chondroitynę). Menu domowe trzeba uzupełniać preparatami wapniowo-witaminowymi i mineralnymi. Dzienną porcję dla dorosłego psa najlepiej podzielić na co najmniej dwa posiłki.

Szczenięta wymagają szczególnie starannego żywienia – ich masa ciała rośnie niewspółmiernie do kośćca, dlatego najlepiej wybrać wysokogatunkową gotową karmę dla ras, które szybko się rozwijają (na rynku dostępna jest specjalistyczna karma dla buldogów). Bez konsultacji z lekarzem weterynarii nie należy rosnącym psom podawać preparatów wapniowych, bo łatwo je przedawkować. 
 
PIELĘGNACJA I PRZYGOTOWANIE DO WYSTAWY
Buldog angielski zwykle linieje trzy razy w roku, choć niewielkie ilości sierści gubi praktycznie przez cały czas. Częstotliwość i intensywność wymiany okrywy włosowej w dużym stopniu zależą od sposobu żywienia i pielęgnacji. Sierść jest krótka i twarda, łatwo się wbija w tapicerkę czy dywan i dosyć trudno ją stamtąd usunąć.
Psa najlepiej wyczesać furminatorem raz w tygodniu. Warto również przetrzeć go wilgotnym bawełnianym ręcznikiem nasączonym roztworem wody i pięcioprocentowego octu (w proporcji 2:1).

Buldoga kąpiemy w miarę potrzeby w szamponach dla psów krótkowłosych, np. z dodatkiem selenu lub rumianku; można też stosować suche kosmetyki. Fałdę przy oczach i nosie przemywamy środkiem do pielęgnacji oczu – częstotliwość zabiegu zależy od stopnia pomarszczenia pyska. W razie potrzeby stosuje się także środki do usuwania przebarwień. Raz na dwa tygodnie zakrapla się do wnętrza uszu środek samoczyszczący (małżowinę przecieramy tym samym preparatem). Regularnie trzeba kontrolować gruczoły okołoodbytowe i skracać zbyt długie pazury. Można stosować dodawane do wody preparaty zapobiegające osadzaniu się płytki nazębnej.

Buldogi angielskie wystawia się w naturalnej postawie na ringówce dostosowanej do umaszczenia. Od szczeniaka trzeba je przyzwyczajać do pokazywania zębów i dotyku obcych osób. Nowe przepisy nakładają na sędziego obowiązek zwracania uwagi na wydolność fizyczną psów. Te, które mają problemy z oddychaniem czy poruszaniem się, nie powinny być oceniane.
 
ZDROWIE
Buldog angielski jest rasą trudną w hodowli. Jeśli chcemy mieć zdrowego i sprawnego psa, powinniśmy wziąć szczeniaka ze sprawdzonego źródła. Z powodu krótkiej kufy przedstawiciel tej rasy jest mało odporny na wysokie temperatury. Latem należy chronić go przed przegrzaniem, zapewniając chłodne miejsce do odpoczynku i stały dostęp do wody. Dłuższe spacery najlepiej odbywać wcześnie rano lub wieczorem. Nie przeszkadzają mu za to niskie temperatury i nawet podczas dużych mrozów chętnie wychodzi na zewnątrz. Trzeba jednak pamiętać, że nie nadaje się na psa podwórzowego – utrzymanie go w dobrym zdrowiu i zapewnienie odpowiedniej higieny wymaga, aby wiódł życie domowego pupila.

Przedstawiciel tej rasy miewa skłonności do chorób oczu: wypadania gruczołu trzeciej powieki (tzw. wiśniowe oko) i wad ustawienia powiek (ektropium i entropium). Zdarzają się dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, wypadanie rzepki, luźne więzadło krzyżowe kolana, a u rosnących szczeniąt – enostoza (młodzieńcze zapalenie kości). Inne przypadłości to zwężenie tchawicy, zbyt długie podniebienie miękkie, zwężenie tętnic płucnych, zbyt płytka – tzw. płaska – klatka piersiowa (nie jest w stanie pomieścić powiększających się płuc i serca) i uchyłki przełyku. Czasami może wystąpić dwoistość kręgów – wada rozwojowa, która polega na tym, że szczeniak rodzi się z podwójną ilością kręgów (nie zrastają się przed urodzeniem). Początkowo nie wpływa to na jego stan zdrowia, jednak z czasem dochodzi do uszkodzenia rdzenia kręgowego i w rezultacie do śmierci zwierzaka.

Buldogi mogą cierpieć na anginę i przeziębienie (głównie młode osobniki), zapalenie skóry (psy zbyt mocno pomarszczone), udary słoneczne, alergie (głównie psy z przewagą bieli w umaszczeniu) i ropowicę międzypalcową, która dotyka głównie zbyt ciężkich zwierzaków. Specyficzna budowa kręgosłupa (lekkie wzniesienie w kierunku ogona) sprzyja zapaleniom wielonerwowym (odpowiednik zapalenia korzonków u ludzi), które objawiają się bólem i kłopotami z poruszaniem się – najczęściej dzieje się tak przy gwałtownych zmianach temperatury otoczenia. Z powodu krótkiej kufy buldogi są narażone na problemy przy stosowaniu narkozy. Powszechne są także kłopoty z rozrodem – konieczność sztucznej inseminacji, porody przez cesarskie cięcie i wysoka śmiertelność szczeniąt.
 
DLA JAKIEGO PANA
Buldog angielski to pies dla konesera – wymagający i nieprzeciętny. Nie jest trudny w wychowaniu, ale potrzebuje konsekwentnego, łagodnego traktowania i odpowiednich warunków do życia. Zazwyczaj wzbudza skrajne emocje – jedni go uwielbiają, dla innych jest dziwnym stworzeniem.
 
Za pomoc dziękujemy hodowli Niesforna Gromadka Katarzyny Sosnowskiej
 
 
Buldog angielski
Grupa II FCI, sekcja 2.1, nr wzorca 149

Kraj pochodzenia:
 Wielka Brytania
Wielkość: wzorzec uwzględnia tylko wagę: psy 25 kg, suki 23 kg
Szata: sierść delikatna, krótka, przylegająca, gładka, nie szorstka
Maść: jednolita lub z maską; pręgowana, czerwona w różnych odcieniach, płowa, łaciata – każdy z wymienionych kolorów w postaci łat na białym tle; umaszczenie czarne, czarne podpalane i cieliste niepożądane
Dojrzałość: 2-3 lata
Długość życia: 8-12 lat
Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
Koszty utrzymania: 150-300 zł miesięcznie
Cena psa z rodowodem: 2500-4000 zł
 
 
Zalety

- oddany i przywiązany do całej rodziny
- łagodny wobec ludzi
- cierpliwy i uległy w stosunku do dzieci
- toleruje inne psy i zwierzęta domowe
- nie wymaga intensywnych treningów
- mało szczeka
- nie potrzebuje skomplikowanej pielęgnacji
 
 
Wady

- mało odporny na wysokie temperatury
- bywa uparty i niezależny
- trudny w hodowli
 

 
 
Rasy psów o skróconych pyskach
 
Buldog francuski

grupa IX FCI

kraj pochodzenia: Francja

Typowy mały molos, musi sprawiać wrażenie zwierzęcia muskularnego o zwartej budowie i mocnym kośćcu. Wielkość proporcjonalna do wagi, która u psów w dobrej kondycji powinna wynosić nie mniej niż 8 kg i nie więcej niż 14 kg. Szata gładka, przylegająca, miękka, lśniąca. Maść jednolicie płowa, pręgowana lub z niewielką ilością bieli; płowa, pręgowana lub nie, ze średnią lub przeważającą ilością bieli; wszystkie odcienie barwy płowej są dopuszczalne – od czerwonej do kawy z mlekiem; psy całkowicie białe klasyfikuje się jako płowe z przeważającą ilością bieli.

Jedna z teorii głosi, że współczesny buldożek wywodzi się od dawnego buldoga angielskiego używanego na Wyspach Brytyjskich do walk psów i szczucia byka. Do Francji trafił dzięki angielskim robotnikom. Nad Sekwaną skrzyżowano go z terierami, pinczerami, niewielkimi psami dogowatymi z Francji i Belgii oraz mopsami. Pierwszy klub rasy powstał w Paryżu w 1880 r.

Buldog francuski jest wesoły, łagodny, ciekawski i towarzyski. Potrzebuje silnej więzi z opiekunem, co powoduje, że bywa absorbujący. Jest dobrym towarzyszem dla dzieci, chętnie wykonuje ich polecania i bierze udział w zabawach. Odważny i zadziorny, czasami wdaje się w bójki z pobratymcami (dotyczy to głównie samców). Inteligentny, chętnie się uczy, jeśli się go odpowiednio zmotywuje. Ma silny charakter, wymaga konsekwencji w wychowaniu. Łatwy w pielęgnacji.


Boston terrier

grupa IX FCI

kraj pochodzenia: Stany Zjednoczone

Krótkogłowy pies o zwartej, harmonijnej budowie; sprawia wrażenie silnego i aktywnego, a równocześnie dystyngowanego; porusza się z wdziękiem. Występuje w trzech kategoriach wagowych: poniżej 6,8 kg; 6,8-9 kg; 9-11,35 kg. Szata krótka, gładka, lśniąca. Maść pręgowana, focza lub czarna z białymi znaczeniami – wymagane znaczenia: biała otoczka na kufie, biała strzałka między oczami, biała pierś; pożądane znaczenia: biała otoczka na kufie, regularna biała strzałka między oczami i na pokrywie czaszki, biała obroża, biała pierś, białe – częściowo lub w całości – kończyny przednie, biel na kończynach tylnych poniżej stawów skokowych. 

Rasa powstała w Stanach Zjednoczonych, ale jej przodkami są dawne angielskie psy bojowe. W drugiej połowie XIX w. robotnicy z okolic Bostonu zaczęli kojarzyć angielskie buldogi z białymi terierami i buldogami francuskimi. Początkowo pokazywano je na wystawach w klasie bulterierów. W 1891 r. powstał Boston Terrier Club, a dwa lata później rasa została uznana przez American Kennel Club i nadano jej obecną nazwę.  

Boston terrier jest psem żywym, wesołym, o sporym temperamencie, przyjaznym wobec człowieka. Cierpliwy i skory do zabawy, dobrze dogaduje się z dziećmi. Z reguły nie wszczyna bójek z pobratymcami, ale zaatakowany będzie się bronił. Inteligentny, chętnie się uczy. Może uprawiać niektóre psie sporty, np. agility. Bez problemu dotrzyma właścicielowi kroku podczas długich spacerów. Łatwy w pielęgnacji. 

Jolanta Tarułka

Oceń artykuł

Twoja ocena:

Średnia ocen:

4.6
dodaj swoją opinię Komentarze: Opinii użytkowników: 6
  • 2013-10-28 22:16:00
    ~wiola

    tez mowilam, ze brzydki, maz sie uparl i wzielsimy. Teraz uwazam, ze jest pieknym, kochanym psiakiem mimo tego, ze juz 3 pary papci moich domowych sobie pojadl to jest kochany :) chrapie, ze sasiedzi narzekaja mi trudno zasnac ale coz kiedys przywykne

  • 2013-06-06 20:01:44
    ~karolinka

    Najukochańszy psiak na świecie mam suczkę jest bardzo oddana

  • 2013-04-18 22:07:46
    ~marzena

    buldogi to kochane ioddane psiaki mam trzy sunie i pieska

  • 2012-10-19 10:42:38
    ~fuuhk

    moj sasiad ma takiego psa, jest bardzo agresywny w stosunku do innych psow.ale nie ma sie co dziwic skorpo wlasciciel go kopie.brak slow

  • 2012-10-02 13:08:58
    ~wqqwwq

    Brzydki ? Piękny ! Te psy są urocze !

12