Psy.pl

Frodo: A co to za dziwny pysk? Nigdy nie widziałem, żeby pysk się zbliżał, a reszta zostawała w miejscu. Może podejdę i powącham… o nie! Oślepłem, ratunku, Aneciu, nic nie widzę! Na szczęście wzrok mi wrócił, bo straciłem go tylko na chwilę, kiedy koleżanka Aneci zaświeciła mi w nos słońcem. Miłe to nie było, dobrze, że Anecia nakrzyczała i ono zgasło. Jak tak można oślepiać psa bez ostrzeżenia, no naprawdę!

Często – choćby podczas szkolenia – widać, jak trudno właścicielowi „czytać” własnego psa, zrozumieć jego emocje, a zarazem łatwo mu stwierdzić, że pies tego nie lubi, a czegoś innego pragnie. W rzeczywistości nasze pragnienia nie zawsze są zgodne.

Frodo: Siedzieliśmy w parku i przyglądaliśmy się światu. W pobliżu pani uczyła labradora zostawać w miejscu. Phi, każdy pies to potrafi, jeśli ma po co. Ale ta pani chyba tego nie wiedziała. Wzięła kawałek kiełbasy (Skąd wiem? No, z nosa wiem, kiełbasa pachnie na kilometr!), schowała w dłoni i pomachawszy pięścią pod nosem labradora, się oddaliła.

Twój pies śpi dwa razy tyle co ty, a jeśli chce spać z tobą w łóżku, to wcale nie jego widzimisię, lecz sposób ochrony przed wrogami.

Aneta: Wypadek to dziwna rzecz. Nigdy go nie ma, dopóki się nie wydarzy. Pies nie rozumie, co się dzieje, gdy samochód dachuje. Najgorsze, że nie można go na to przygotować. Tym razem smakołyki i kliker są bezużyteczne. Liczy się prewencja. Dlatego zawsze zapinam psa w pasy bezpieczeństwa. Gdy zdarzy się wypadek, czasem trudno go z nich uwolnić, wtedy najlepiej pas odciąć.

Wydaje się nam często, że mamy świetny kontakt z psem, ale czy rzeczywiście wiemy, co czuje, gdy na przykład z przerażającym warkotem zbliża się do niego samochód? Spróbujmy pomóc pupilowi odnaleźć się w naszym wspólnym świecie, który postrzega zupełnie inaczej niż my.

Frodo: Poszliśmy dziś z Anecią na spacer do wielgachnego domu. Nie spotkałem dotąd takiego. Cały z kamienia, ciemny trochę. A ile w nim zapachów! Staliśmy w wejściu i węszyliśmy. A przynajmniej ja. Takich zapachów wcześniej nie znałem. No, może raz na nie natrafiłem, kiedy byliśmy z wizytą u cioci Leokadii.

Czy nasze psy mają z nami telepatyczny kontakt? Brytyjski biolog dr Rupert Sheldrake uważa, że tak. Dzięki temu kontaktowi bezbłędnie wiedzą, kiedy właściciel pojawi się w domu.

W interesie psów nie leży, by pogryzły się do krwi. Każdy czworonóg wie, że zraniony osobnik opóźnia marsz stada, nie przydaje się na polowaniu, zapach jego krwi ściąga większe drapieżniki itp. Zatem spory należy rozwiązywać tak, żeby nikt nie ucierpiał. I psy potrafią to robić!

Przewracanie psa na plecy czy wyrywanie mu miski wciąż jeszcze się zdarza w relacjach właściciel – czworonóg. Tymczasem dominacja nie tłumaczy ani agresji między psami, ani w relacjach z właścicielem