5 ras psów, które już nie istnieją - Psy.pl - mamy nosa!

5 ras psów, które już nie istnieją

Prawie każdy z nas ma jakąś rasę psa, którą lubi, która mu się podoba – czy to z wyglądu, czy z charakteru. Trudno więc nam sobie wyobrazić, że taka rasa wymiera. Co innego, gdy chodzi o rzadkie gatunki dzikich zwierząt, o takich przypadkach słyszymy dość często. Ale psy, nasze kochane pupile? A jednak, niektóre rasy istniały jeszcze kilkadziesiąt lat temu, choć dziś pewnie niewielu potrafiłoby je nazwać.

Na pewno zadajecie sobie teraz pytanie – dlaczego wyginęły, jak to możliwe? Powody były różne. Czasem znikało zajęcie, do którego dana rasa była stworzona, a w innych wypadkach przekształcono rasę w inną, którą znamy dziś. Jeśli jesteście ciekawi, o jakich rasach mowa, czytajcie dalej.

Norfolk spaniel

Ta rasa zniknęła na początku XX wieku. Pies na zdjęciu powyżej ma na imię Dash i startował na wystawie Westminster w 1886 roku, ale już wtedy rasa powoli odchodziła w zapomnienie. Co ciekawe, w pewnej książce o psach, która była wydana w 1861 roku, norfolk spaniela nazwano najpopularniejszą wówczas rasą psów w Anglii. Ale wbrew pozorom to właśnie przyczyniło się do jej wymarcia – łaciatych spanieli było tak dużo, że ludzie przestali traktować je jako konkretną rasę, nie zwracali uwagi na to, jakie osobniki się rozmnażają. W 1902 roku brytyjski Kennel Club sprecyzował opis średniej wielkości, białego spaniela w ciemne łaty i nadał rasie nową nazwę: springer spaniel angielski.

Bojowy pies z Kordoby

Ten pies pochodzący z Argentyny znany był ze swej zawziętości, agresji i nieustępliwości w walce, w dodatku miał bardzo dużą tolerancję na ból. W jego krwi płynęły geny takich ras jak: mastif, bulterier, buldog angielski i bokser. Bojowe psy z Kordoby hodowano do walk psów. Rasa ta wyginęła, gdy hodowcy zaczęli kojarzyć psy bojowe z kordoby z dogami niemieckimi, bulterierami, dogueami de Bordeaux i buldogami angielskimi, by stworzyć zwierzaki bardziej przyjazne człowiekowi i łagodniejsze. W wyniku tych mieszanek w latach 20. XX wieku powstała rasa znana dzisiaj – dog argentyński.

Russian tracker

Z wyglądu przypomina dobrze znanego golden retrievera i nic dziwnego – wszak inna nazwa rasy russian tracker to russian retriever. Niektórzy kynolodzy sądzą, że golden pochodzi właśnie od tej rasy. Russian tracker był psem bardzo wszechstronnym, służył zarówno jako pies obronny, jak i pies pasterski na dużych obszarach. To duży zwierzak – miał 76 cm wysokości mierzonej w kłębie i ważył ok. 45 kg. Jednak mimo tych potężnych rozmiarów, był wystarczająco szybki i zwinny, by bronić owiec przed wilkami czy innymi drapieżnikami. Żył przede wszystkim na górskich terenach Kaukazu. Rasa przestała istnieć prawdopodobnie około roku 1800.

Buldog staroangielski

Niewątpliwie pies ten, jak nazwa wskazuje, jest przodkiem współczesnego buldoga angielskiego. Różnił się jednak od dzisiejszej wersji – był zdecydowanie większy i miał dłuższe łapy, można więc powiedzieć, że miał bardziej sportową sylwetkę. Buldogi staroangielskie były wykorzystywane do walk psów i na byki. Jednak gdy w 1835 roku w Anglii zakazano walk psów, rasa ta stała się mniej popularna. Później hodowcy zaczęli krzyżować buldogi z… mopsami, by zwierzaki stały się bardziej przyjazne i mniejsze, co spowodowało, że ludzie kupowali je jako psy do towarzystwa. Przy okazji tego połączenia psy nabrały też cech brachycefalicznych, to znaczy ich pyski stały się płaskie. Co ciekawe, w 1970 hodowcy rozpoczęli próbę odtworzenia rasy buldog staroangielski. Powstały dwie nowe rasy: Olde English Bulldogge i Leavitt Bulldog. Te nowoczesne wersje buldoga staroangielskiego są lżejsze i zwinniejsze niż obecny buldog angielski, a przy tym nie mają tak gwałtownego charakteru jak buldog staroangielski. Do ich stworzenia wykorzystano oczywiście współczesnego buldoga angielskiego, ale też bullmastiffa, pitbula i buldoga amerykańskiego.

St. John’s Water Dog

Ten średniej wielkości pies z białymi łatami przypomina nasze retrievery – pies św. Jana kochał bowiem wodę. Rybacy używali go aż do XX wieku, kiedy to osobniki tej rasy zaczęły być wywożone poza rodzimą Nową Fundlandię do Anglii i krzyżowane z innymi rasami. Uważa się, że pies św. Jana dał początek takim rasom jak: flat coated retriever, chesapeake bay retriever, golden retriever, labrador retriever i – po krzyżówce z mastifem – nowofundlandowi. Rasę uznano za wymarłą w 1980 roku.

Autor: Aleksandra Więcławska
5 na 5 na podstawie 2 głosów
Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Przeczytaj także

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *