Błękitny archanioł - Psy.pl

Błękitny archanioł

Kota rosyjskiego niebieskiego upodobali sobie carowie i marynarze, którym przynosił szczęście w podróży

Kot rosyjski niebieski jest uważany za rasę naturalną – zabiegi hodowlane ograniczyły się w jego wypadku do niewielkich zmian w budowie ciała. Prawdopodobnie pierwsze koty tego typu pochodziły z okolic Archangielska, gdzie żyły w stanie półdzikim, podobnie jak nasze dachowce. Izolacja geograficzna sprawiła, że ich wygląd nie zmienił się od dziesiątek lat. Niezwykła podwójna szata to efekt przystosowania się tych zwierząt do surowego klimatu, a niebieskoszary kolor sierści, z charakterystycznym srebrzystym połyskiem, sprawiał, że były mniej widoczne na śniegu.

ROSYJSKI CZY HISZPAŃSKI?
Z czasem niebieskie koty trafiły na carski dwór, ich wielkim miłośnikiem był Mikołaj I. Angielska królowa Wiktoria miała dwa czworonogi pochodzące z carskiego pałacu. Wiele kotów rosyjskich trafiło też na statki handlowe, gdzie były traktowane jak maskotki przynoszące szczęście. Dzięki marynarzom dotarły około 1800 r. na Wyspy Brytyjskie, gdzie rozpoczęto ich hodowlę. Uznanie rosyjskich przybyszów za zwierzęta rasowe nie było łatwe, zwłaszcza że Anglicy mieli swoje koty brytyjskie. Początkowo wszystkie niebiesko umaszczone koty, niezależnie od typu, wystawiano w tej samej klasie. Z czasem zdecydowano się na utworzenie dwóch kategorii: kotów typu niebieskiego brytyjskiego i niebieskich innego pochodzenia. Własną klasę kot rosyjski otrzymał w 1912 r. Zanim przyjęła się obecna nazwa, znany był jako kot niebieski hiszpański, archangielski, maltański lub american blue.

ODRODZONY W ANGLII
W czasie II wojny światowej większość angielskiej populacji kotów rosyjskich wyginęła. Próbę odnowienia rasy podjęto na początku lat 60. w Szwecji, łączono tam koty rosyjskie z syjamskimi i orientalnymi. Wskutek tych działań liczebność populacji wzrosła, ale rasa zaczęła się upodabniać do typu orientalnego. Kilka lat później grupa angielskich hodowców postanowiła odtworzyć dawnego kota rosyjskiego. W 1967 r. powołano Russian Blue Breeders’ Association (Stowarzyszenie Hodowców Kota Rosyjskiego Niebieskiego), które rygorystycznie dbało o właściwy dobór reproduktorów, dzięki czemu dzisiaj możemy podziwiać tę rasę w jej pierwotnym kształcie. Ostatnio wyhodowano odmiany czarną i białą kota rosyjskiego, ale większość organizacji felinologicznych ich nie uznaje.

TOWARZYSKI DOMATOR
Kot rosyjski niebieski jest doskonałym towarzyszem rodziny – żywiołowym i wesołym, a przy tym łagodnym, cichym, czystym i niekłopotliwym. Do późnego wieku lubi się bawić, jest ciekawski i wszędobylski. Przyjazny, łatwo nawiązuje kontakt, zazwyczaj cieszy się z wizyty gości, chociaż zdarzają się osobniki nieśmiałe. Mocno przywiązuje się do opiekuna, nie lubi samotności, toteż jeśli właściciel przez większość dnia przebywa poza domem, powinien postarać się dla niego o towarzystwo jakiegoś czworonoga. Kot rosyjski jest na ogół zgodny, dlatego może dzielić dom zarówno z innymi kotami, jak i z psem. Z natury domator, nawet gdy ma taką możliwość, niechętnie wychodzi na zewnątrz. Jeżeli chcemy z nim podróżować lub go wystawiać, powinien być przyzwyczajany do tego od małego. Pielęgnacja szaty jest prosta – wystarczy wyczesać ją raz w tygodniu, aby usunąć martwy włos. Na stan sierści i skóry dobrze wpływa odpowiednia karma, zawierająca nienasycone kwasy tłuszczowe.

KOT ROSYJSKI NIEBIESKI (III KATEGORIA – KOTY KRÓTKOWŁOSE)

Charakter – kot spokojny, cichy i łagodny, inteligentny; aktywny do późnego wieku, skoczny, chętnie się wspina; przywiązany do właściciela, nie lubi samotności, dobrze się czuje w towarzystwie innych czworonogów; domator Wygląd ogólny kot średniej wielkości, smukły i dobrze umięśniony, o lekko wydłużonej sylwetce pełen gracji; waży od 2,5 do 4,5 kg
Głowa – ma kształt krótkiego klina, czaszka długa i spłaszczona, czoło i nos proste, poduszeczki z wąsami wydatne, podbródek mocny; oczy duże, szeroko rozstawione, w kształcie migdałów, o żywym zielonym odcieniu; uszy duże, szerokie u podstawy, dość wysoko osadzone, raczej ostro zakończone, o skórze niemal przezroczystej
Tułów – długi, o średnim kośćcu, smukły; kończyny długie i delikatne, stopy małe, owalne; ogon proporcjonalny do ciała, zwężający się, ostro zakończony
Szata – pluszowa, krótka i gęsta, lekko odstająca od ciała, miękka i jedwabista; gęsty podszerstek, mniej więcej tej samej długości co włos okrywowy
Maść – równomierny niebieskoszary kolor (preferowany średni odcień); końce włosów powinny srebrzyście połyskiwać – srebrny nalot tworzy się dzięki temu, że każdy włos ma bezbarwną końcówkę; lusterko nosa łupkowo-szare, opuszki – lawendowe
Przygotowanie do wystawy– nie wymaga specjalnych przygotowań; konieczne obcięcie pazurów
Pierwsze w Polsce – 1990 r.
Cena kota z rodowodem – 1000-2500 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *