Brodaty pływak - Psy.pl - mamy nosa!

Brodaty pływak

Barbety dały początek pudlom i zostały przez nie wyparte. A szkoda, bo są pod wieloma względami niekłopotliwe

Barbet jest rasą bardzo starą, choć dawniej nie było mowy o „czystej rasie” w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Mimo że obecnie barbety, lagotto romagnolo, portugalskie i hiszpańskie psy wodne są odrębnymi rasami, mają wspólne pochodzenie. Wiadomo, że „wodne psy” o wełnistej, skręconej lub półfalistej sierści istniały już we wczesnym średniowieczu. Były znane na obszarze obejmującym Portugalię, Hiszpanię, południową Francję i zachodnie Włochy. Jest kilka teorii na temat ich pochodzenia. Jedna z nich mówi, że przybyły wraz z Maurami, inna, że wraz z Rzymianami.

Być może pochodzą z Azji. Za ich spokrewnieniem z terierem tybetańskim i kudłatymi psami pasterskimi przemawia fakt, że psy te początkowo pełniły często funkcje pastuchów. Jednak dość szybko zauważono przydatność ich tłustej, wodoodpornej szaty do pracy w wodzie.

Niedoceniana rzadkość
W XVI-wiecznych źródłach francuskich spotykamy nazwę „barbet”. Można ją przetłumaczyć jako „brodacz” („la barbe” to po francusku broda). W tym czasie barbety zyskały uznanie na francuskim dworze królewskim. Polował z nimi król Henryk IV, a później Ludwik XV. Używano ich do polowania na ptactwo wodne.

Barbety dały początek pudlom, miały też swój udział w powstaniu biszonów, gryfonów, spanieli wodnych i, być może, nowofundlanda oraz briarda. Z czasem barbety zostały wyparte przez pudle i inne, nowsze, rasy. Pod koniec XIX w. były już we Francji bardzo rzadkie. Obecnie nie grozi im wyginięcie, ale nawet w swojej ojczyźnie nie należą do ras popularnych. A szkoda, są to bowiem pod wieloma względami niekłopotliwe psy.

Kłopotliwa tylko szata
Barbet to pies zrównoważony, spokojny, łagodny w stosunku do ludzi i innych zwierząt. Inteligentny, uczy się szybko i chętnie. Z natury wesoły, bardzo ceni sobie ludzkie towarzystwo, wyjątkowo mocno przywiązuje się do czowieka. Choć jest silny i pełen energii, to jednak nieprzesadnie aktywny. Jest odporny na wilgoć i zimno, natomiast niezbyt dobrze znosi upał. To zawołany pływak – wskakuje do wody przy każdej pogodzie. Ma dobry węch i nadal z powodzeniem sprawdza się jako pies do polowania na ptactwo wodne. Nie tylko aportuje, ale także wypłasza zwierzynę. Może mieszkać w mieście, ale wymaga regularnych spacerów. Obecnie większość barbetów pełni funkcję psów do towarzystwa. Doskonale radzą sobie w agility.

Barbet jest wymagający, jeśli chodzi o pielęgnację szaty. Nie linieje, ale jego sierść łatwo się filcuje, zwłaszcza jeśli pies często pływa. Dla prawidłowego rozwoju włosa zaleca się całkowite ogolenie szczeniaka w wieku 4-6 miesięcy.

Wystawowy barbet powinien mieć gęstą, wełnistą, niespilśnioną szatę. Nie musi mieć ona konkretnej długości. Na wystawie nie wymaga się żadnej wymyślnej fryzury.
Pierwsza z dwóch przedstawicielek tej rasy przybyła do Polski w 1995 roku.
Barbet „z probówki”

Prawdopodobnie to właśnie barbet był pierwszym zwierzęciem, u którego przeprowadzono pierwszą w nowożytnej historii zakończoną sukcesem sztuczną inseminację! Dokonał tego w 1780 r. włoski naukowiec Lazzaro Spallanzani (1729-1799). Pobrał on psie nasienie od świeżo pokrytej suki i zaaplikował je drugiej suce. Dwa miesiące później urodziła ona trzy szczenięta.

Barbet (francuski pies wodny) – VIII gr. FCI – aportery, płochacze, psy wodne

Kraj pochodzenia: Francja
Charakter: zrównoważony, łagodny, bardzo oddany właścicielowi.
Bardzo lubi wodę
Wielkość: minimalny wzrost: psy 58 cm, suki 53 cm
Waga: niesprecyzowana we wzorcu, ok. 20-25 kg
Szata: długa, wełnista, falowana, tworzy sznurki (ale niespilśnione
– jak u pudli czy bergamasco). Obfita, w stanie naturalnym całkowicie
pokrywa ciało psa. Jednak od niepamiętnych czasów barbety strzyżono,
aby ułatwić im pracę
Maść: czarna, szara, kasztanowa, ruda, płowa, biała lub łaciata
Długość życia: 12-14 lat
Podatność na szkolenie: duża
Aktywność: średnia, wymaga regularnych spacerów, ale dobrze
znosi życie w mieście
Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny na zimno
i wilgoć, niezbyt dobrze znosi upał
Możliwość nabycia szczeniaka: W Polsce są tylko dwie suczki tej
rasy, które nie doczekały się szczeniąt ze względu na brak zainteresowania rasą

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *