Długi na jard - welsh corgi cardigan - Psy.pl - mamy nosa!

Długi na jard – welsh corgi cardigan

Welsh corgi cardigan, choć mniej znany od corgi pembroke"a, jest rasą starszą. Wbrew pozorom nie jest to też po prostu pembroke z długim ogonem. Między rasami występuje wiele różnic.

Welsh corgi cardigan to jedna z najstarszych ras na Wyspach Brytyjskich. Przodkowie tych psów przybyli do Walii wraz z Celtami około 1200 r. p.n.e.

Psy w tym typie występowały w hrabstwie Cardiganshire, skąd zaczerpnięto współczesną nazwę rasy. Cardigany wywodzą się z tego samego pnia, co jamniki. Widać to szczególnie w ich budowie. Cardigan posiada również cechy jamnika, łącząc je z cechami lisa. Sami Walijczycy określają swoje psy jako „długie na jard”.

„Kuzyn dworzanina”

Początkowo corgi pełniły wiele funkcji – pilnowały gospodarstwa, pomagały przy polowaniach. Dopiero kilkaset lat później zaczęto wykorzystywać je jako psy do bydła. Ziemia należała do Korony i nie wolno było jej grodzić, w związku z czym głównym zadaniem corgi stało się przeganianie obcego bydła z ziemi dzierżawionej przez chłopów. Psy pełniły swoją funkcję przez dalsze kilkaset lat i były wysoko cenione przez swoich walijskich właścicieli. W 1875 r. rozpoczęło się grodzenie ziemi i corgi zaczęły tracić swoje walory użytkowe. Ostało się ich bardzo niewiele, najwięcej w okręgu Bronant w Cardiganshire. Moda na wystawy i hodowlę psów rasowych prawdopodobnie ocaliła corgi, gdyż znalazło się grono miłośników rasy, pragnących ocalić ją od wyginięcia. W latach 20. XX w. hodowla corgi była już dobrze rozwinięta. Początkowo uznano cardigany i pembroki za dwie odmiany jednej rasy i krzyżowano je między sobą aż do 1934 r., kiedy to ustalono odrębne wzorce. Cardigan nigdy nie stał się jednak tak popularny jak pembroke, gdyż nie miał tak możnych promotorów jak jego kuzyn, który – jak wiadomo – awansował aż na królewski dwór.
Cardigan to pies o wyjątkowej psychice. Bardzo różni się pod tym względem od pembroke’a. Z natury jest bardzo ostrożny – dwa razy pomyśli zanim wykona jakiś krok. Nie wynika to z tchórzliwości, tak ukształtowało go otoczenie, w którym powstawał jako rasa.

Na wsi i w mieście

Jako pies pasterski jest bardzo inteligentny i pojętny, szkoli się go łatwo i z powodzeniem można go polecić nawet początkującemu właścicielowi. Bardzo mocno przywiązuje się do swojej ludzkiej rodziny. W stosunku do obcych jest nieufny, co czyni z niego doskonałego stróża. Dobrze czuje się na wsi, ale bez problemów przystosuje się do życia w mieście. Może żyć nawet w małym mieszkanku. W domu nie jest zbyt aktywny, zwykle zwija się u stóp pana i drzemie.
Można powiedzieć, że małe rozmiary i niekłopotliwy temperament czynią z corgi psa idealnego na nasze czasy. Kupując szczenię powinno się zwrócić uwagę na psychikę rodziców. Nieufność do obcych jest jak najbardziej typową cechą rasy, cardigan nie powinien jednak chować się w panice po kątach. Cardigany są ponadto wrażliwe na dźwięki, co nie wynika z jakiejś wady charakteru, ale jest typowe dla niektórych psów pasterskich. Reakcją cardigana na nagły dźwięk jest uskoczenie w bok. Po chwili jednak pies podchodzi i ostrożnie bada źródło dźwięku. Ze względu na ww. cechy mały cardigan wymaga wyjątkowo starannej socjalizacji. Warto jednak włożyć trochę pracy, gdyż w efekcie otrzymamy wspaniałego, wiernego i mądrego przyjaciela.

Bliski ideału

Trzeba przyznać, że cardigan może zachwycić zarówno miłośników psów o naturalnym, nieco „rustykalnym” wyglądzie, jak i tych, którzy chcą być właścicielami oryginalnego psa. Z kolei jego temperament zadowoli zarówno kogoś, kto chce mieć w domu po prostu spokojnego kanapowca, jak i miłośnika szkolenia. W USA cardigany doskonale radzą sobie na zawodach posłuszeństwa i mini agility. Czyż nie potwierdza to tezy, że cardigan to pies bliski ideału?
Welsh Corgi Cardigan, I grupa FCI

  • Wygląd ogólny: Mocno zbudowany pies o wydłużonym tułowiu i krótkich łapach.
  • Głowa: Podobna do głowy lisa. Oczy średniej wielkości, o żywym i czujnym wyrazie, ciemne; u psów marmurkowych mogą być niebieskie. Uszy duże, stojące, szeroko rozstawione.
  • Tułów: Wydłużony, z głęboką klatką piersiową.
  • Kończyny przednie: Krótkie i silne, podramię nieco łukowate, tak, że obejmuje klatkę piersiową, łapy lekko skierowane na zewnątrz.
  • Kończyny tylne: Mocne, umięśnione, krótkie.
  • Ogon: Przypomina ogon lisa, stanowi przedłużenie linii grzbietu, w akcji może być noszony powyżej linii grzbietu.
  • Szata: Włos krótki lub średnio długi, twardy. Dopuszczalne wszelkie maści za wyjątkiem przewagi koloru białego.
  • Wzrost: Idealny – 30 cm.
Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *