Goły i wesoły - Psy.pl - mamy nosa!

Goły i wesoły

Dawniej czczone... lub jedzone, dziś zwane pieszczotliwie puszkami do pudru lub nagusami, chińskie grzywacze zyskują coraz większe grono miłośników

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Pomimo ekscentrycznego wyglądu chiński grzywacz ma całkiem zwyczajny charakter i wiele zalet. Jest łagodny, zrównoważony, wesoły i zawsze chętny do zabawy. Wylewny w okazywaniu uczuć, opiekuna darzy ogromnym przywiązaniem. Pozbawiony towarzystwa człowieka będzie nieszczęśliwy. Doskonale czuje się wśród dzieci, zarówno małych, jak i starszych. Jest bardzo cierpliwy, chętnie wykonuje ich polecenia i jako jeden z niewielu psów uznaje ich autorytet.

Grzywacz jest nieufny wobec obcych. Traktuje ich z rezerwą i unika kontaktu, przez co ma opinię dumnego i wyniosłego. Właściciela potrafi owinąć sobie wokół palca, dlatego nie wolno ustępować mu we wszystkim. Jest dość podatny na wpływ otoczenia, np. w głośnym domu może stać się hałaśliwy. Jeśli nie chcemy, żeby szczekał z byle powodu, nie należy pozwalać na takie zachowanie. Może mieszkać z innymi czworonogami, wyraźnie preferuje jednak własną rasę. Lubi spacery, ale nie wymaga wiele ruchu.

POCHODZENIE RASY
Pozbawione sierści czworonogi występowały w wielu regionach świata, dlatego dokładne ustalenie pochodzenia chińskiego grzywacza nie jest możliwe. Jego ślady można odnaleźć zarówno w obu Amerykach, jak i w Azji Mniejszej. Niektórzy uważają, że powstał ze związku nagiego psa meksykańskiego (xoloitzpointli) z chihuahua.

W Chinach grzywacz był znany już przed wieloma wiekami. Występował w dwóch typach. Mniejsze psy, tzw. świątynne, nazywane także strażnikami skarbca, były pilnie strzeżone przez mnichów. Służyły im jako wyrocznia: bacznie obserwowali ich reakcję na zadane pytania. Uważano je także za doskonały lek na reumatyzm, ich ciepła skóra skutecznie rozgrzewała chore miejsca. Dużymi względami cieszyły się też na dworze cesarskim, gdzie układano je na aksamitnych poduszkach i zakładano im na szyje kolie z pereł.

Drugi typ grzywacza, znacznie większy i masywniejszy, uchodził w kuchni azjatyckiej za wyjątkowy przysmak; tuczono go i zjadano w dni świąteczne. Grzywacze towarzyszyły swoim bogatym właścicielom i marynarzom na statkach handlowych. W ten sposób dotarły do wielu krajów, gdzie często krzyżowały się z miejscowymi psami.

Po raz pierwszy chińskiego grzywacza pokazano na wystawie w Westminster w 1885 r., a później w 1926 r. na ekspozycji upamiętniającej 150 lat Filadelfii. Potem na długi czas zapomniano o tej rasie.

Do Anglii grzywacze trafiły w połowie lat 60. XX w. W 1975 r. w USA powołano klub miłośników rasy. Na początku lat 80. XX w. brytyjski Kennel Club (związek hodowców) uznał owłosioną odmianę grzywaczy i od tej pory mają one takie same prawa na wystawach jak ich nadzy bracia.

Swój niecodzienny wygląd chiński grzywacz zawdzięcza samoistnej mutacji genetycznej. Gen odpowiedzialny za brak owłosienia (N) jest genem letalnym (powoduje śmierć zwierząt niedługo po urodzeniu lub zamieranie zarodka jeszcze w życiu płodowym), dlatego niemożliwe jest hodowanie psów mających dwa geny NN. W rozmnażaniu tej rasy konieczny jest więc udział osobników owłosionych (z genem n). W tym samym miocie rodzą się zatem szczenięta nagie (z genami Nn) lub z sierścią (z dwoma genami nn).

UMIEJĘTNOŚCI
Pierwotnie chińskie grzywacze były przede wszystkim psami do towarzystwa. Używano ich jako żywych termoforów – ogrzewały łóżka i były pomocne przy leczeniu wielu dolegliwości, m.in. zmian reumatycznych. Obecnie te niewielkie pieski są doskonałymi przyjaciółmi rodziny, z powodzeniem mogą też startować w zawodach agility.

SZKOLENIE
Chińczyk jest inteligentny i można nauczyć go wielu sztuczek. Często sam inicjuje zabawy, co można wykorzystać podczas nauki. Trzeba jednak obchodzić się z nim bardzo delikatnie. Szczenięta powinny być socjalizowane i oswajane z nowymi sytuacjami.

ZDROWIE
Grzywacz cieszy się dobrym zdrowiem. Zdarzają się alergie na czystą wełnę, dlatego ani psie legowiska, ani ubranka nie powinny jej zawierać. Ponadto psy bezwłose są bardziej wrażliwe na chłód, a latem – na oparzenia słoneczne. Jeśli przebywają długo w pełnym słońcu, trzeba smarować im skórę kremami z filtrem UV.

ŻYWIENIE
Chińczyk lubi jeść i nie jest wybredny. Karma powinna być średniobiałkowa i dobrze zbilansowana. Zimą można nieco zwiększyć porcje.

DLA JAKIEGO PANA
Idealnym właścicielem dla grzywacza jest spokojny domator, wiodący ustabilizowane życie. Pies tej rasy świetnie nadaje się jednak i dla rodzin z dziećmi, i dla osób starszych. Zarówno nagie, jak owłosione czworonogi mogą być trzymane przez alergików, ponieważ nie gubią sierści i nie powodują uczuleń.

Za pomoc dziękujemy hodowli Grzywacz – Doroty Grzywacz

Chiński grzywacz IX gr. FCI – psy ozdobne i do towarzystwa

Kraj pochodzenia: Chiny, patronat: Wielka Brytania
Pierwotne przeznaczenie: pies towarzyszący i używany do celów leczniczych
Charakter: łagodny; pies zrównoważony, wesoły, bardzo oddany rodzinie; jest nieufny wobec obcych
Wielkość: występuje w dwóch typach: lekkim, o delikatnej kości, tzw. jelenim, oraz krępym, o mocniejszym ciele – tzw. typ kuca; wysokość w kłębie psów 28-33 cm, suk 23-30 cm
Szata: u odmiany nagiej kępki sierści występują na głowie, uszach, dolnej części kończyn i ogonie; skóra delikatna, miękka i ciepła w dotyku, może zmieniać barwę w ciągu roku, jaśniejąc na zimę; u odmiany owłosionej (powder puff) szata składa się z podszertka i delikatnego, długiego włosa okrywowego
Maść: dopuszczalne wszystkie kolory i ich kombinacje
Osiąganie dojrzałości: 1,5 roku-2 lata
Długość życia: 12-15 lat
Linienie: nie linieje; wymaga częstych kąpieli, a odmiana owłosiona – systematycznego czesania
Aktywność: duża; potrzebuje ruchu, ale długie spacery nie są konieczne
Szkolenie: wskazane są podstawy posłuszeństwa; dobrze radzi sobie na torze agility
Podatność na szkolenie: dosyć duża; pies inteligentny
Stosunek do dzieci: przyjazny i tolerancyjny, chętnie wykonuje ich polecenia
Stosunek do innych psów: przyjazny dla swojego stada, wobec obcych bywa nieufny
Odporność na warunki atmosferyczne: odporny; u odmiany bezwłosej w czasie dużych mrozów wskazane jest ubranko, a latem – krem z filtrem UV Mieszkanie: może mieszkać w małym mieszkaniu i w domu z ogrodem, ale nie nadaje się do trzymania na zewnątrz
Przygotowanie do wystaw: u odmiany bezwłosej goli się drobne włosy na pysku i tułowiu; odmiana owłosiona potrzebuje kąpieli, czesania i wystrzyżenia sierści na pysku
Koszty utrzymania: 80-100 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: koniec lat 80. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: na ogół nie ma problemów z kupnem
Cena psa z rodowodem: odmiana bezwłosa 1500-2500 zł; odmiana owłosiona 800-1200 zł

Inne psy bez sierści

Nagi pies meksykański (xoloitzquintle)
Grupa FCI: V Występuje w trzech wielkościach: miniaturowej (wzrost w kłębie 25-35 cm), średniej (35-45 cm) i standardowej (45-55 cm, dopuszczalny wzrost do 60 cm); charakterystyczną cechą rasy jest brak owłosienia, psy mają jedynie małą czuprynkę na głowie i rzadkie włosy na kończynach oraz ogonie (występują także osobniki z normalną sierścią, ale nie są one uznane we wzorcu); maść czarna, łupkowoszara, wątrobiana, brązowa w różnych odcieniach i ciemnożółta, dopuszczalne białe łaty; rasa wywodzi się prawdopodobnie od nagich psów z Azji, które dotarły do obu Ameryk wraz z przodkami Indian, nazwę nadano jej na cześć boga Xolotla; nagi meksykańczyk był wykorzystywany przez Azteków jako pies do towarzystwa, a także ofiarny, stróżujący, myśliwski i do jedzenia; xolo jest inteligentny i ciekawski, bardzo przywiązany do całej rodziny, ale szczególnymi względami otacza jedną, wybraną osobę, jest nieufny wobec obcych; dosyć aktywny na spacerach, w domu zachowuje się spokojnie i nie jest hałaśliwy

Nagi pies peruwiański
Grupa FCI: V Występuje w trzech wielkościach: małej (25-40 cm w kłębie), średniej (40-50 cm) i dużej (50-65 cm); charakterystyczny dla rasy jest brak sierści, na głowie występuje niewielka czuprynka, skąpe włosy rosną na kończynach i końcu ogona, w miotach rodzą się także psy z normalnym owłosieniem, ale nie są uznawane we wzorcu; maść czarna, wszystkie odcienie szarości, brązu do jasnożółtej, umaszczenie jednolite lub różowo nakrapiane; peruwiańczyk może pochodzić od nagich psów z Afryki lub Azji, prawdopodobnie znano go w Ameryce Południowej już na długo przed pojawieniem się Inków; był psem do towarzystwa, używano go jako żywego termoforu, gdyż wierzono w jego lecznicze właściwości, był towarem w handlu wymiennym, a także zwierzęciem ofiarnym i jadalnym; jest uczuciowy i przywiązany do rodziny, ale nieufny wobec obcych; bardzo zwinny, lubi żywiołowe zabawy, ale nie potrzebuje długich spacerów; w domu spokojny i mało hałaśliwy, nie popada w konflikty z innymi czworonogami

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *