Kot w futrze sobola – kot burmański

Elegancki burmańczyk, o orientalnym wyglądzie i przyjaznym usposobienu, a wielu zwolenników. Ze względu na podobeństwo szaty do drogocennego futra nazywano go kotem sobolem

Według legendy burmańczyki hodowano i czczono w klasztorze w Birmie. Współczesne koty burmańskie pochodzą od brązowej pół-syjamskiej kotki o imieniu Wong-Mau, która jest uważana za matkę rasy. W 1930 r. amerykański lekarz przywiózł ją z Rangunu do Stanów Zjednoczonych. Ponieważ nie było podobnego do niej kocura, początkowo skojarzono ją z syjamem z ciemnobrązowymi oznakami. Następnie, dzięki krzyżowaniu z jej własnymi synami, udało się uzyskać pożądaną barwę futra i utrwalić odpowiedni typ. W USA rasa została uznana w 1936 r., a do Wielkiej Brytanii dotarła w 1947 r. Obecnie prowadzone są dwa programy hodowlane: angielski i amerykański. Koty w typie amerykańskim odznaczają się mniej orientalnym wyglądem, są masywniejsze i mają bardziej zaokrąglone głowy.

Dominują w stadzie
Burmy mają duży temperament, przyjazne usposobienie i psi charakter. Są bardzo przywiązane do opiekunów, ale zazwyczaj wybierają jedną osobę z rodziny, którą obdarzają największym uczuciem i zaufaniem. Mocno zabiegają o względy właściciela, stale poszukają bliskiego kontaktu, nie są jednak natrętne. Wobec gości zachowują dystans, ale tylko do momentu, gdy dobrze ich poznają. Są gadatliwe, wszystkie nastroje wyrażają głosem. Inteligentne, wesołe i żywiołowe, potrzebują dużo ruchu i zabawy. Są bardzo towarzyskie i wolą żyć w większych grupach, dlatego nie powinny być jedynymi kotami w domu. Mają silną osobowość i to one zazwyczaj dominują w stadzie. Doskonale układają sobie stosunki z psami i innymi zwierzętami.

Kocur, który wychowuje
Większość kotów burmańskich lubi podróżować i szybko przyzwyczaja się do nowych sytuacji. Jeśli mają możliwość chętnie korzystają z wybiegu, ale nigdy zbyt daleko nie oddalają się. Można je przyzwyczaić do chodzenia na smyczy. Kotki są doskonałymi matkami, a w wychowywaniu licznego potomstwa często uczestniczą również kocury. Pielęgnacja tych kotów jest bardzo prosta. Krótka szata nie wymaga skomplikowanych zabiegów, wystarczy wyczesać ją raz na kilka dni i przetrzeć szmatką, aby nadać połysk. Potrzebują urozmaiconych posiłków, najlepiej podawanych o stałych porach.

Za pomoc w realizacji zdjęć dziękujemy hodowli „Tin-Ton* PL” Anity Markowskiej
KOT BURMAŃSKI – (III kategoria – koty krótkowłose)

Charakter: kot z temperamentem, wesoły, bardzo przywiązany do opiekuna, ale nie natrętny, towarzyski, lubi przebywać w grupie kotów
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, krępy, powinien sprawiać wrażenie muskularnego i silnego. Waga od 3,5 do 6,5 kg
Głowa: średniej wielkości, klinowata, ale zaokrąglona i bez ostrych konturów. Nos prosty z widocznym stopem. Oczy duże, kolor od żółtego do bursztynowego, preferowany złocisty. Uszy średniej wielkości, lekko pochylone do przodu
Tułów: zwarty, klatka piersiowa szeroka, grzbiet prosty. Kończyny proporcjonalnej długości, stopy owalne. Ogon średniej długości, prosty
Szata: krótka i delikatna, przylegająca do ciała, prawie bez podszycia, lśniąca, o satynowej strukturze
Maść: brązowa (sobolowa), niebieska, czekoladowa, liliowa, ruda, kremowa, szylkretowa w podstawowych kolorach
Długość życia: 15-20 lat
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań
Pierwsze w Polsce: lata 90. XX w.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *