Kot z króliczym ogonem – Japoński kot bobtail

W kulturze Dalekiego Wschodu koty zawsze odgrywały ważną rolę. Japończycy do dziś wierzą, że posążki tych zwierząt z krótkimi ogonami zapewniają szczęście i powodzenie

Koty miały być łącznikami ze światem duchów i uosabiały nadpzryrodzone moce. Najbardziej znane są figurki z podniesionymi łapkami, które przedstawiają bobtaila (po japońsku maneki neko, czyli kot powitalny). Podobizny kotów białych i trójbarwnych (mi-ke) przynoszą szczęście, złote i rude sprzyjają miłości, a czarne odganiają demony i złe duchy.

Dar dla cesarza
Bobtail jest jedną z najstarszych ras. W Japonii pojawił się prawdopodobnie ok. VI w. jako dar władców koreańskich dla cesarza. Wówczas właścicielami tych zwierząt mogli być tylko ludzie wysoko urodzeni. Najstarszy zapis o krótkoogoniastych kotach pochodzi z 999 r. z Kroniki Cesarskiej.
Spokojne i dostatnie życie maneki neko uległo zmianie ok. XVI w., kiedy szoguni odsunęli cesarza od władzy. Pałacowe koty uznano za arystokratyczny zbytek i przegnano je. Większość z nich przekazano do świątyń, gdzie łapały myszy, chroniąc w ten sposób stare dokumenty spisane na ryżowym papierze. Niektóre koty trafiły na plantacje jedwabników, ich zadaniem było tępienie szczurów.
Po zakończeniu II wojny światowej opuszczający Japonię Amerykanie zabrali ze sobą kilka bobtaili. Traktowali je jako ciekawostkę, nie wiążąc z nimi planów hodowlanych. Pierwsze hodowle powstały w USA na przełomie lat 60. i 70. XX w. W 1976 r. bobtaila dopuszczono do udziału w wystawach championów.

Po ogonach je poznacie
Cechą charakterystyczną maneki neko jest ogon. W odróżnieniu od manksa (nie jest z nim spokrewniony), u którego kręgi ogonowe całkowicie zanikły, bobtail ma jedynie krótsze kości, są one spłaszczone i często zrośnięte; liczba kręgów nie uległa zmianie. Zazwyczaj ogon ma od 5 do 7 cm i jest kilkakrotnie skręcony, ale zdarzają się także ogony dłuższe (do 12 cm), lub krótsze i proste. Koty nie dziedziczą genetycznie kształtu i długości ogona, to indywidualna cecha każdego osobnika.
Japoński bobtail jest kotem spokojnym, łagodnym, subtelnym i zrównoważonym, obdarzonym silnym charakterem. Nie należy do zwierząt przesadnie żywiołowych, nie wykonuje gwałtownych skoków, porusza się powoli i dostojnie.

Towarzyski pieszczoch
Bobtail nie ma potrzeby wspinania się, nie skacze po meblach i nie przesiaduje na szafach. Jest ciekawski i wścibski, jego uwagę zwróci każda zmiana w otoczeniu. Właściciela obdarza wyjątkowym przywiązaniem i stale poszukuje z nim kontaktu. Uwielbia głaskanie i wręcz natrętnie domaga się pieszczot. Z natury jest cichy, ale nie lubi być ignorowany. O swojej obecności przypomina miaucząc w specyficzny sposób.
Jest dobrym przyjacielem dla dzieci, wesołym i chętnym do zabawy. Źle znosi samotność, jeżeli nie może stale przebywać z opiekunem, powinien mieć do towarzystwa innego kota. Pielęgnacja kota jest prosta. Jego sierść wyczesujemy raz na jakiś czas. Raz w tygodniu kontrolujemy stan uszu, możemy także przyciąć pazury.

Za pomoc dziękujemy hodowli „Bobtur” Kingi i Grzegorza Klimowiczów
Kot japoński bobtail III kategoria – koty krótkowłose

Charakter: kot łagodny, zrównoważony, spokojny i ciekawski; przywiązany do opiekuna, kontaktowy i towarzyski; źle znosi samotność, najlepiej czuje się w grupie innych kotów
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, smukły, dobrze umięśniony i elegancki; waga od 2,5 do 4 kg
Głowa: długa, w kształcie trójkąta równobocznego, kości policzkowe lekko wystające, pyszczek dość szeroki, nos długi i prosty; oczy duże, owalne, nieco skośnie osadzone, za typowe uważa się pomarańczowe lub złociste; mogą być niebieskie lub dwubarwne (jedno z oczu niebieskie); uszy duże, szeroko rozstawione, osadzone wysoko na przedłużeniu linii policzków
Tułów: średniej wielkości, szczupły i muskularny; kończyny smukłe, tylne dłuższe od przednich, stopy małe, owalne; ogon (jest charakterystyczną cechą rasy) o długości od 5 do 7 cm, zwykle skręcony raz lub kilka razy, tolerowane są ogony proste o długości do 12 cm
Szata: miękka i jedwabista, nie może być pluszowata; podszerstek niezbyt obfity; sierść na ogonie jest nieco dłuższa, przez co wydaje się on zaokrąglony i przypomina ogon królika
Maść: najbardziej pożądana jest maść czarno-rudo-biała zwana mi-ke; może być także jednobarwna, dwubarwna, z oznaczeniami typu van, szylkretowa i szylkretowa z białym, tabby (pręgowana) i tabby z białym; niedopuszczalne jest umaszczenie typu syjamskiego (colourpoint), liliowe i czekoladowe
Długość życia: 14-18 lat
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań
Pierwsze w Polsce: lata 90. XX w.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *