Księżycowy kot - Psy.pl

Księżycowy kot

Według legendy, sfinks doński pojawił się na terenie, nad którym wcześniej przemieszczał się sputnik

Bezwłose czworonogi zawsze wzbudzały skrajne emocje. Dla jednych były wynaturzeniem, inni uważali je za zwierzęta mistyczne, przybyłe z kosmosu. Hodowla nagich kotów rozpoczęła się w połowie lat 60. XX w. w kanadyjskiej prowincji Ontario, od przypadkowego miotu domowych kociąt. Kilka z nich trafiło do Stanów Zjednoczonych i zapoczątkowało hodowlę sfinksa nazwanego kanadyjskim. W 1986 r. w Rostowie nad Donem odkryto wśród tamtejszej populacji kotów nieznaną wcześniej mutację. Zwierzęta przewieziono do Moskwy, gdzie hodowcy zaczęli je krzyżować z krótkowłosymi kotami europejskimi i syberyjskimi. W ten sposób wyhodowano nową rasę – sfinksa dońskiego, niespokrewnionego ze sfinksem kanadyjskim – badania genetyczne wykazały, że za brak owłosienia odpowiadają u nich różne geny.

POMARSZCZONY CZEMPION
Hodowla sfinksów dońskich nie jest łatwa, wśród noworodków występuje duża śmiertelność. Kocięta rodzą się już z otwartymi oczami lub otwierają je niedługo po porodzie. Na ich ciele występują często cienkie, skręcone włosy (podobne do szaty cornish reksa), natomiast na głowie między uszami nie mają sierści. Z wiekiem tracą to owłosienie, ale zdarza się, że delikatne włosy pozostają u dorosłych osobników i są dopuszczone przez wzorzec. O wartości wystawowej sfinksów w dużym stopniu decydują zmarszczki – im jest ich więcej, tym wyżej oceniany jest kot; jednak mocno pomarszczone osobniki zdarzają się dosyć rzadko. Temperatura ciała sfinksa wynosi 38,5 stopnia, jednak naga skóra w dotyku wydaje się znacznie cieplejsza niż u innych kotów. Rosyjscy lekarze utrzymują, że dzięki temu zwierzęta te są pomocne w leczeniu wielu schorzeń, m.in. osteoporozy.

UMIARKOWANY WESOŁEK
Sfinks doński jest łagodny i przyjazny, bardzo przywiązuje się do właściciela. Chętnie przesiaduje na kolanach, ale nie lubi nadmiernych pieszczot. Ma zrównoważony charakter, umiarkowany temperament, jest wesoły i towarzyski. Ciekawski i wszędobylski, lubi być w centrum zainteresowania. Dobrze adaptuje się w grupie kotów i nie przeszkadza mu towarzystwo innych zwierząt.

PATRZĄCY PRZEZ ŁZY
Wbrew pozorom, sfinks nie jest bardziej chorowity niż inne koty, trzeba jednak dbać o jego higienę. Raz w tygodniu powinno się go wykąpać. Pozbawione rzęs oczy często łzawią i są lekko przymrużone (nie jest to objaw choroby, o ile wyciek nie jest ropny), toteż wymagają przemywania. Uszu nie należy czyścić zbyt gorliwie, ponieważ woskowina stanowi naturalną ochronę przed zakażeniami (u kotów z sierścią taką barierą są włosy). Wokół pazurów gromadzi się wydzielina gruczołów łojowych, która w kontakcie z powietrzem przybiera ciemną barwę. Nie powoduje jednak żadnych zmian skórnych i wystarczy usuwać ją przy obcinaniu pazurów, np. raz na dwa tygodnie. Trzeba też bezwzględnie przestrzegać kalendarza szczepień. Pożywienie sfinksa powinno być wysokiej jakości.

SFINKS DOŃSKI III KATEGORIA – KOTY KRÓTKOWŁOSE (RASA NIEUZNANA PRZEZ FIFE)

Charakter: przywiązany do właściciela, wesoły, łagodny i przyjazny, chętnie przesiaduje na kolanach; ma zrównoważony charakter i umiarkowany temperament, jest ciekawski i wszędobylski; dobrze adaptuje się w grupie kotów
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, o lekko wydłużonym ciele i średniej muskulaturze; waży od 3 do 4 kg
Głowa: średniej wielkości, w kształcie klina, kości policzkowe i brwiowe wydatne; czoło płaskie, pokryte licznymi zmarszczkami; nos średniej długości, stop niezbyt wyraźny; kufa średniej długości, broda mocna, dobrze zaznaczone poduszeczki z wąsami; oczy średniej wielkości, w kształcie migdałów, lekko skośne, raczej szeroko rozstawione, dozwolone wszystkie kolory; uszy duże, szeroko rozstawione, o zaokrąglonych końcach, lekko pochylone do przodu, zewnętrzne krawędzie uszu stanowią przedłużenie linii głowy
Tułów: średniej wielkości, o średnim umięśnieniu, grzbiet prosty, biodra szerokie; kończyny długie, ale proporcjonalne do tułowia, średnio mocne, tylne nogi dłuższe od przednich; stopy owalne z długimi, szczupłymi palcami; ogon długi, prosty, zaokrąglony na końcu
Szata: skóra elastyczna, z wyraźnymi zmarszczkami na głowie, szyi, tułowiu i kończynach, może być pokryta delikatnym puchem lub zupełnie naga (preferowana); na końcach kończyn, stopach, końcu ogona i kufie może występować sierść, ale nie dłuższa niż 2 mm
Maść: dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań; konieczne obcięcie pazurów, wskazana kąpiel, przemycie oczu i wyczyszczenie uszu
Pierwsze w Polsce: od 1997 r.
Cena kota z rodowodem: 2000-4000 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *