Księżycowy kot

Bezwłose czworonogi zawsze wzbudzały skrajne emocje. Dla jednych były wynaturzeniem, inni uważali je za zwierzęta mistyczne, przybyłe z kosmosu. Hodowla nagich kotów rozpoczęła się w połowie lat 60. XX w. w kanadyjskiej prowincji Ontario, od przypadkowego miotu domowych kociąt. Kilka z nich trafiło do Stanów Zjednoczonych i zapoczątkowało hodowlę sfinksa nazwanego kanadyjskim. W 1986 r. w Rostowie nad Donem odkryto wśród tamtejszej populacji kotów nieznaną wcześniej mutację. Zwierzęta przewieziono do Moskwy, gdzie hodowcy zaczęli je krzyżować z krótkowłosymi kotami europejskimi i syberyjskimi. W ten sposób wyhodowano nową rasę – sfinksa dońskiego, niespokrewnionego ze sfinksem kanadyjskim – badania genetyczne wykazały, że za brak owłosienia odpowiadają u nich różne geny.

POMARSZCZONY CZEMPION
Hodowla sfinksów dońskich nie jest łatwa, wśród noworodków występuje duża śmiertelność. Kocięta rodzą się już z otwartymi oczami lub otwierają je niedługo po porodzie. Na ich ciele występują często cienkie, skręcone włosy (podobne do szaty cornish reksa), natomiast na głowie między uszami nie mają sierści. Z wiekiem tracą to owłosienie, ale zdarza się, że delikatne włosy pozostają u dorosłych osobników i są dopuszczone przez wzorzec. O wartości wystawowej sfinksów w dużym stopniu decydują zmarszczki – im jest ich więcej, tym wyżej oceniany jest kot; jednak mocno pomarszczone osobniki zdarzają się dosyć rzadko. Temperatura ciała sfinksa wynosi 38,5 stopnia, jednak naga skóra w dotyku wydaje się znacznie cieplejsza niż u innych kotów. Rosyjscy lekarze utrzymują, że dzięki temu zwierzęta te są pomocne w leczeniu wielu schorzeń, m.in. osteoporozy.

UMIARKOWANY WESOŁEK
Sfinks doński jest łagodny i przyjazny, bardzo przywiązuje się do właściciela. Chętnie przesiaduje na kolanach, ale nie lubi nadmiernych pieszczot. Ma zrównoważony charakter, umiarkowany temperament, jest wesoły i towarzyski. Ciekawski i wszędobylski, lubi być w centrum zainteresowania. Dobrze adaptuje się w grupie kotów i nie przeszkadza mu towarzystwo innych zwierząt.

PATRZĄCY PRZEZ ŁZY
Wbrew pozorom, sfinks nie jest bardziej chorowity niż inne koty, trzeba jednak dbać o jego higienę. Raz w tygodniu powinno się go wykąpać. Pozbawione rzęs oczy często łzawią i są lekko przymrużone (nie jest to objaw choroby, o ile wyciek nie jest ropny), toteż wymagają przemywania. Uszu nie należy czyścić zbyt gorliwie, ponieważ woskowina stanowi naturalną ochronę przed zakażeniami (u kotów z sierścią taką barierą są włosy). Wokół pazurów gromadzi się wydzielina gruczołów łojowych, która w kontakcie z powietrzem przybiera ciemną barwę. Nie powoduje jednak żadnych zmian skórnych i wystarczy usuwać ją przy obcinaniu pazurów, np. raz na dwa tygodnie. Trzeba też bezwzględnie przestrzegać kalendarza szczepień. Pożywienie sfinksa powinno być wysokiej jakości.

SFINKS DOŃSKI III KATEGORIA – KOTY KRÓTKOWŁOSE (RASA NIEUZNANA PRZEZ FIFE)

Charakter: przywiązany do właściciela, wesoły, łagodny i przyjazny, chętnie przesiaduje na kolanach; ma zrównoważony charakter i umiarkowany temperament, jest ciekawski i wszędobylski; dobrze adaptuje się w grupie kotów
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, o lekko wydłużonym ciele i średniej muskulaturze; waży od 3 do 4 kg
Głowa: średniej wielkości, w kształcie klina, kości policzkowe i brwiowe wydatne; czoło płaskie, pokryte licznymi zmarszczkami; nos średniej długości, stop niezbyt wyraźny; kufa średniej długości, broda mocna, dobrze zaznaczone poduszeczki z wąsami; oczy średniej wielkości, w kształcie migdałów, lekko skośne, raczej szeroko rozstawione, dozwolone wszystkie kolory; uszy duże, szeroko rozstawione, o zaokrąglonych końcach, lekko pochylone do przodu, zewnętrzne krawędzie uszu stanowią przedłużenie linii głowy
Tułów: średniej wielkości, o średnim umięśnieniu, grzbiet prosty, biodra szerokie; kończyny długie, ale proporcjonalne do tułowia, średnio mocne, tylne nogi dłuższe od przednich; stopy owalne z długimi, szczupłymi palcami; ogon długi, prosty, zaokrąglony na końcu
Szata: skóra elastyczna, z wyraźnymi zmarszczkami na głowie, szyi, tułowiu i kończynach, może być pokryta delikatnym puchem lub zupełnie naga (preferowana); na końcach kończyn, stopach, końcu ogona i kufie może występować sierść, ale nie dłuższa niż 2 mm
Maść: dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań; konieczne obcięcie pazurów, wskazana kąpiel, przemycie oczu i wyczyszczenie uszu
Pierwsze w Polsce: od 1997 r.
Cena kota z rodowodem: 2000-4000 zł