Mała Lassie - Psy.pl - mamy nosa!

Mała Lassie

Owczarek szetlandzki, podobnie jak filmowa Lassie, to pies jednego pana. Kupując sheltie liczmy się więc z tym, że może wyróżniać wybraną osobę z rodziny

POCHODZENIE RASY
Owczarek szetlandzki, zwany sheltie, pochodzi z archipelagu Wysp Szetlandzkich leżących u północnych wybrzeży Szkocji. Na Szetlandach nie było naturalnych drapieżników, dlatego psy pełniły jedynie funkcję pasterzy. Po skalistym, śliskim podłożu mniejsze i lżejsze zwierzęta poruszały się sprawniej. Hodowcy celowo kojarzyli więc psy tak, aby były one niewielkich rozmiarów. Przodkowie sheltie pochodzą zapewne z Norwegii, skąd w VIII w. wraz z wikingami przybyły na Wyspy Szetlandzkie. Czworonogi te, zwane yaki, są spokrewnione z wieloma współczesnymi rasami, np. psami islandzkimi, grenlandzkimi czy łajkami.

W XV w. Szetlandy znalazły się pod władaniem Szkocji. W spadku po wikingach na wyspach pozostały psy w typie szpiców – małe, ze stojącymi uszami i zakręconymi na grzbiecie ogonami, nieprzypominające dzisiejszych owczarków szetlandzkich (choć cechy te są niepożądane, spotyka się je w rasie do dziś). Nie były one typowymi psami zaganiającymi, lecz raczej zagrodowymi, używanymi głównie do pilnowania gospodarstw. Nazywano je peerie – co po norwesku znaczy „mały” – albo toonie, od nazwy kamiennej zagrody dla owiec. Na przełomie XIX i XX w. w Wielkiej Brytanii zapanowała moda na wszystko, co związane ze Szkocją. Coraz częściej do Anglii trafiały również miniaturowe psy, którymi zainteresowali się brytyjscy kynolodzy. Do wyhodowania współczesnych sheltie wykorzystano prawdopodobnie King Charles spaniele, papillony i miniaturowe szpice. Obecny wygląd uzyskano dzięki krzyżówce z długowłosym owczarkiem szkockim collie.

W 1908 r. w Lerwick założono Shetland Collie Club. W 1913 r. sheltie zostały uznane przez brytyjski Kennel Club za odrębną rasę. Rok później powstał English Shetland Sheepdog Club. Wtedy też ustalono zasadę obowiązującą do dzisiaj, że owczarek szetlandzki ma być podobny do wystawowego owczarka szkockiego collie w miniaturze. Początkowo sheltie nazywano shetland collie, ale po protestach właścicieli owczarków szkockich nazwę zmieniono. W latach międzywojennych powstało wiele znakomitych hodowli, m.in. Kilravock, Eltham Park, Houghton Hill, Greyhill czy Exford. Jednak największy wpływ na rozwój rasy miała założona w 1932 r. i działająca przez blisko 50 lat hodowla Riverhill.

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Owczarek szetlandzki to pies o dużym temperamencie i wesołym usposobieniu. Jest czujny, ciekawski, żywo interesuje się otoczeniem. Dzięki tym cechom dobrze wywiązuje się z roli stróża, choć bywa zbyt hałaśliwy. Jeśli nie chcemy tego tolerować, trzeba oduczać go nadmiernego szczekania już w wieku szczenięcym. Sheltie jest doskonałym towarzyszem rodziny, wyczuwającym nastroje domowników. Z uwagi na dużą wrażliwość nie nadaje się do domów, w których panuje hałas i zamieszanie. To typowy pies jednego pana – lubi przebywać w pobliżu wybranej osoby. Ta adoracja może być czasami męcząca. Dobrze czuje się w towarzystwie dzieci, ale trzeba pilnować, aby nie był przez nie nadmiernie niepokojony. Jest łagodny i tolerancyjny, nie zaczepia innych psów i nie wdaje się w bójki.

Bywa powściągliwy w kontaktach z obcymi ludźmi, co jest typowe dla tej rasy. Powinien okazywać im nieufność, ale nie może być lękliwy. Jest niekłopotliwy, łatwo dostosuje się do każdych warunków. Dobrze czuje się w domu z ogrodem (nie nadaje się jednak do trzymania w kojcu) i w małym mieszkaniu. Aktywny i wytrzymały, wymaga codziennego ruchu, ale potrzebuje go mniej niż inne rasy pasterskie. Podczas spaceru w spokojnym otoczeniu nie oddala się od właściciela. Zdarza mu się jednak biegać za wszystkim, co się porusza – samochodami, rowerami i ptakami – dlatego w mieście lepiej prowadzić go na smyczy.

UMIEJĘTNOŚCI
Choć dziś owczarki szetlandzkie rzadko pracują przy wypasie owiec, to w pełni zachowały swoje instynkty i z powodzeniem startują w konkursach pasienia. Doskonale spisują się także w dyscyplinach sportowych – największe sukcesy odnoszą w obedience, agility i flyballu.

SZKOLENIE
Sheltie uczy się chętnie i bardzo szybko. Jednak próba siłowego wyegzekwowania poleceń może spowodować, że pies zamknie się w sobie. Jest bardzo wrażliwy, wystarczy zmienić intonację, żeby się zorientował, czy jesteśmy zadowoleni z jego pracy.

ZDROWIE
Sheltie ma skłonności do genetycznych chorób oczu: postępującego zaniku siatkówki (PRA), anomalii oka collie (CEA) polegającej na niedorozwoju naczyniówki i dystrofii rogówki (CD). Wykazuje też nadwrażliwość na niektóre leki i środki przeciwko pasożytom. Sporadycznie zdarza się choroba zwana „nosem collie” – objawiająca się odbarwieniami i zmianami skórnymi występującymi często w okolicach nosa lub warg. Rzadko cierpi na dysplazję stawów biodrowych.

ŻYWIENIE
Owczarek szetlandzki, który ma zbyt mało ruchu, przejawia skłonności do tycia. Można podawać mu jedzenie przygotowane samodzielnie z dodatkiem odpowiednich preparatów wapniowo-witaminowych i pomagających utrzymać w dobrej kondycji sierść lub korzystać z gotowych karm dla małych ras. Na rynku są też dostępne linie produktów przeznaczone dla psów o długiej szacie.

DLA JAKIEGO PANA
Sheltie nie jest psem wymagającym, dlatego nadaje się nawet dla początkującego właściciela. To dobry przyjaciel zarówno dla starszych osób, jak i dla młodych, aktywnych ludzi. Nie powinien sprawiać trudności wychowawczych, jeśli tylko będzie łagodnie traktowany.

Za pomoc dziękujemy hodowli Vesca Montana Anny i Krystyny Szulc

 

Zalety i wady
+ inteligentny, nadaje się do szkolenia w zakresie posłuszeństwa i do psich sportów
+ łagodny, mocno przywiązuje się do właściciela
+ tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt domowych
+ łatwy w pielęgnacji
+ niedrogi w utrzymaniu
+ czujny stróż
– bywa nadmiernie hałaśliwy
– wymaga uwagi ze względu na skłonność do biegania za samochodami i rowerami

 

Pielęgnacja
  • Długa szata sheltie nie ma skłonności do kołtunienia się i łatwo usunąć z niej wszelkie zabrudzenia; psa nie należy zbyt często czesać, wystarczy zrobić to raz w tygodniu – nadmierne szczotkowanie usuwa podszerstek, przez co szata traci na obfitości; przed zabiegiem należy spryskać sierść odżywką rozcieńczoną wodą (czesanie suchego włosa spowoduje jego łamanie się); częstszego szczotkowania wymagają jedynie miejsca za uszami i portki
  • Kąpiel w miarę potrzeby w szamponie dla włosa twardego, np. dla terierów, w sezonie wystawowym do białych partii można stosować suchy szampon albo talk

 

Owczarek szetlandzki
Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Pierwotne przeznaczenie: pies pasterski
Charakter: pies wrażliwy, inteligentny, wesoły, łagodny, wytrzymały; typowy pies jednego pana, lubi stale przebywać w pobliżu właściciela; czujny i spostrzegawczy, dobry, ale dość hałaśliwy stróż
Wielkość: idealny wzrost psa – 37 cm, suki – 35,5 cm; tolerancja
+/- 2,5 cm
Szata: składa się z długich, twardych i prostych włosów okrywowych oraz miękkiego, krótkiego i gęstego podszerstka; na części twarzowej głowy sierść krótka; na szyi bogaty kołnierz i kryza, na tylnej stronie przednich kończyn gęste pióro, tylne nogi także mocno owłosione, ale poniżej stawu skokowego sierść jest krótsza i przylegająca
Maść: śniada, tricolor, marmurkowa, czarno-biała, czarna podpalana; białe znaczenia (z wyjątkiem psów czarnych podpalanych) na głowie, grzbiecie nosa – w postaci strzałki, na kołnierzu, kończynach i końcu ogona – są preferowane, ale ich brak nie jest wadą
Osiąganie dojrzałości: 18 miesięcy
Długość życia: 12-15 lat
Linienie: umiarkowane, raz do roku
Aktywność: dosyć duża; ale nie tak wielka jak innych ras pasterskich
Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa; można szkolić użytkowo (konkursy pasterskie) i do psich sportów
Podatność na szkolenie: bardzo duża; szybko i chętnie się uczy
Stosunek do dzieci: przyjazny
Stosunek do innych psów: tolerancyjny
Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
Mieszkanie: może mieszkać wszędzie; nie nadaje się do kojca
Przygotowanie do wystaw: kąpiel lub dokładne wyszczotkowanie i odświeżenie sierści; wyrównanie włosów na łapach i uszach
Koszty utrzymania: 50-120 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: koniec lat 60. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
Cena psa z rodowodem: 1000-1500 zł
Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Przeczytaj także

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *