Mały, dumny pies - szpic pomeranian - Psy.pl - mamy nosa!

Mały, dumny pies – szpic pomeranian

Mały, nieco zadziorny szpic kiedyś należał do psów luksusowych. Królewskie maniery, dumna postawa i efektowny, zuchwały wygląd do dziś zjednują mu wielbicieli

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Pomeranian ma wesołe usposobienie i żywy temperament. Jest ruchliwy, ciekawski, wszędobylski i chętny do zabawy. Bardzo przywiązany do opiekuna, wrażliwy i oddany, nie lubi zostawać na długo sam; najchętniej stale towarzyszyłby właścicielowi. Serdeczny i życzliwy wobec domowników, nikogo nie faworyzuje, obdarzając wszystkich jednakowym uczuciem. Jest nieufny wobec obcych i niechętnie nawiązuje przyjaźnie z nieznajomymi. Niewielki wzrost nie pozwala mu pełnić roli typowego stróża, ale jest psem bardzo czujnym i uważnym. Zasygnalizuje każdy podejrzany szmer za drzwiami, niestety jego gorliwość sprawia, że jest dość hałaśliwy.
Pomeranian nie zdaje sobie sprawy ze swoich małych rozmiarów, wydaje mu się, że w niczym nie ustępuje większym czworonogom. Jego odwaga i pewność siebie powodują, że niekiedy zachowuje się wręcz lekkomyślnie. Na ogół jest towarzyski i przyjazny wobec innych zwierząt. Chętnie przebywa w grupie psów, które z uwagi na jego bezpieczeństwo powinny być podobnej wielkości. Dobrze układa sobie stosunki z dziećmi. Nasze pociechy muszą być jednak na tyle duże, aby rozumiały potrzeby tak małego psa i nie zrobiły mu przypadkowo krzywdy.
Szpic jest dumny i niezależny, o dużym poczuciu godności. Lubi mieć własne zdanie, ale nie wykazuje złośliwości. Łatwo adaptuje się do każdych warunków. Dobrze będzie się czuł zarówno w domu z ogrodem, jak i w niewielkim mieszkaniu. To pies aktywny, ale nie wymagający długich spacerów. Jego zaletą jest brak skłonności do polowania i gonienia drobnej zwierzyny. Odporny, źle znosi jedynie upały i silne nasłonecznienie. Latem powinien mieć zapewnione chłodniejsze miejsce do odpoczynku. Należy do ras długowiecznych.

POCHODZENIE RASY
Szpice są uznawane za jedną z najstarszych form psa domowego. Wywodzą się prawdopodobnie od żyjącego około 6 tys. lat temu, prastarego psa torfowego (canis familiaris palustris), którego szczątki zachowały się w postaci skamielin. Najstarszy wizerunek przedstawiający psa w tym typie znajduje się na attyckim dzbanie do wina pochodzącym z ok. 400 r. p.n.e. Ludność pierwotna używała szpiców przede wszystkim do stróżowania i polowania, ale w czasach niedostatku mogły być również zjadane. Odmiany tzw. nordyckie (np. łajki, karelskie psy na niedźwiedzie, szpice fińskie) do dziś wykorzystywane są w myślistwie, podczas gdy psy pochodzące z Europy Środkowej raczej nie wykazują pasji łowieckiej.
Wszystkie rasy szpiców mają podobne cechy morfologiczne: wysoko osadzone, stojące uszy, spiczasty pysk, zakręcony, opadający na bok ogon i prosty, lekko odstający od ciała włos.
Grupa długowłosych szpiców była znana w Niemczech już ok. 1700 r. Pomeranian jest najmniejszą odmianą tych czworonogów (znany jest również szpic duży, średni i mały). Powstał najprawdopodobniej w wyniku selekcji małych odmian. Zwarta budowa ciała, bardziej zaokrąglona czaszka z wypukłym czołem i krótsza, lekko zadarta, drobniejsza kufa to jego cechy rozpoznawcze. Jest rasą stosunkowo młodą, ale za to jedną z chętniej wybieranych przez przyszłych właścicieli.

UMIEJĘTNOŚCI
Pomeranian jest typowym psem do towarzystwa. Wyhodowano go, aby umilał czas człowiekowi i był efektownym zwierzęciem domowym. Nie wymagano od niego posłuszeństwa, ani wykonywania konkretnych zadań. To po prostu ulubieniec rodziny.

SZKOLENIE
To pies inteligentny, bystry, spostrzegawczy i ciekawski. Nie nadaje się jednak do standardowego szkolenia. Trudno wyobrazić sobie tego niewielkiego pieska na kursie posłuszeństwa. Mieszkając z rodziną łatwo dostosowuje się do zwyczajów panujących w domu i nie sprawia większych kłopotów wychowawczych. Szpic lubi się popisywać i często z własnej inicjatywy uczy się różnych sztuczek. Nie oczekujmy jednak, że będzie szybko i chętnie wykonywał nasze komendy.

ŻYWIENIE
Pomeranian nie jest kosztowny w utrzymaniu. Nie je dużo, ale zdarza się, że ma swoje upodobania kulinarne. Karma powinna być średniobiałkowa, dobrej jakości, podawana dwa razy dziennie. Możemy stosować pokarmy naturalne lub gotowe. Przy żywieniu tradycyjnym (ryż, mięso, warzywa), pamiętajmy o dodawaniu preparatów wapniowo-witaminowych.

PIES DLA JAKIEGO PANA
Można go polecić wszystkim, którzy chcą mieć małego, efektownego przyjaciela i nie oczekują bezwzględnego posłuszeństwa. Na pewno nie jest to rasa dla ludzi nerwowych i zapracowanych. Właściciel nie może być człowiekiem apodyktycznym, powinien być cierpliwy i wyrozumiały. Szpic będzie dobrym towarzyszem dla starszej osoby, spędzającej dużo czasu w domu. Ze względu na małe rozmiary i delikatną budowę nie jest polecany dla bardzo małych dzieci.

Za pomoc dziękujemy hodowli „Imparato” Teresy i Karoliny Imparato
Szpic pomeranian V gr. FCI – szpice i rasy pierwotne

Kraj pochodzenia: Niemcy
Pierwotne przeznaczenie: pies do towarzystwa
Charakter: pies wesoły, żywy i ruchliwy, z temperamentem, bardzo przywiązany do właściciela i nieufny wobec obcych; jest inteligentny, bystry, czujny i ciekawski
Wielkość: wysokość w kłębie do 22 cm (wzrost poniżej 18 cm jest niepożądany)
Szata: długa i obfita z wełnistym podszerstkiem; włos prosty, nie przylegający gładko, ale odstający od ciała; obfity kołnierz na szyi, frędzle na tylnej części kończyn, portki na udach i bogato owłosiony ogon; na głowie, uszach i przedniej stronie nóg sierść krótka
Maść: czarna, biała, brązowa, pomarańczowa, szara lub innego koloru (psy łaciate muszą mieć łaty rozmieszczone na białym tle)
Osiąganie dojrzałości: 1 rok
Długość życia: 13-15 lat
Linienie: raz w roku, obfite
Aktywność: duża; jest dosyć ruchliwy, ale nie potrzebuje długich spacerów
Szkolenie: nie jest potrzebne
Podatność na szkolenie: raczej mała; czasami z własnej inicjatywy uczy się różnych sztuczek
Stosunek do dzieci: przyjazny i tolerancyjny; ze względu na swoje rozmiary i delikatną budowę nie nadaje się dla rodzin z bardzo małymi dziećmi
Stosunek do innych psów: tolerancyjny, może mieszkać z psami o podobnej wielkości; nie prowokuje bójek z obcymi czworonogami
Odporność na warunki atmosferyczne: z racji obfitej szaty odporny na niższe temperatury; nie lubi dużego nasłonecznienia
Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, nie potrzebuje dużej przestrzeni; konieczny stały kontakt z właścicielem
Przygotowanie do wystaw: wymaga kąpieli, czesania i specjalnego przygotowania szaty
Koszty utrzymania: 50-70 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: pierwsza połowa lat 80. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma wielu hodowli, szczeniaka trzeba wcześniej zamówić
Cena psa z rodowodem: 1600-2000 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *