Najmniejszy w rodzinie - entlebucher sennenhund - Psy.pl

Najmniejszy w rodzinie – entlebucher sennenhund

Przypomina miniature rottweilera, ale płynie w nim prawdopodobnie również krew owczarków.

Entlebucher to najmniejszy z czterech szwajcarskich psów górskich i do bydła (pozostałe to duży szwajcarski pies pasterski, berneński pies pasterski i appenzeller). Wszystkie cztery rasy mają charakterystyczne trójkolorowe umaszczenie.
Były to wiejskie, ciężko pracujące psy, które miały pilnować i zaganiać stada bydła oraz pilnować domu i obejścia. Jedna z teorii mówi, że psy te pochodzą od molosów, które dotarły na tereny dzisiejszej Szwajcarii wraz z rzymskimi legionami, pędząc bydło – żywy zapas mięsa dla żołnierzy. Być może jednak mają w sobie po prostu krew rdzennych psów, od stuleci zamieszkujących te tereny.

Wiejski typ
Rasa ta pochodzi z doliny Entlebuch, z kantonów Lucerna i Berno. Pierwszy opis psa o nazwie „Entlibucherhund” pochodzi z 1889 r., jednak jeszcze przez wiele lat nie rozróżniano entlebuchera i appenzellera. Dla mieszkańców były to po prostu małe lub średnie wiejskie psy, wykorzystywane do podobnych zadań. Nie istniały jako rasy w dzisiejszym rozumieniu tego słowa.
W 1913 r. na wystawie w Lagenthal pokazano 4 egzemplarze „entlebucherów”. Wtedy po raz pierwszy zapoznał się z nimi Albert Heim, wielki miłośnik szwajcarskich psów górskich i do bydła. Psy wpisano do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej jako czwartą z rodzimych ras. Jednak najbardziej zasłużył się dla tej rasy dr Bernhard Kobler. Z jego inicjatywy rozpoczęto hodowlę w czystości rasy, a w 1928 r. utworzono klub rasy.

Pies naturalny
Już na pierwszy rzut oka widać, że entlebucher to pies „naturalny”. Nie został zbytnio zmieniony ani „zepsuty” przez hodowlę ukierunkowaną tylko na wygląd. W jego budowie widoczne jest pokrewieństwo z molosami, nieco przypomina miniaturę rottweilera – swojego bliskiego kuzyna. Jak na swój wzrost jest dość masywny i umięśniony. Z drugiej strony, jako pies zaganiający, musiał być bardzo zwinny. Prawdopodobnie ma w sobie również krew owczarków – może o tym świadczyć fakt, iż niektóre psy rodzą się z naturalnie skróconym ogonem.

Towarzyskie stworzenie
Entlebucher to pies przyjazny i miły. Lubi towarzystwo ludzi i innych psów. W stosunku do swojej ludzkiej rodziny jest lojalny, mocno przywiązuje się do opiekuna. Chętnie się uczy. Nie poleca się go jednak początkującym właścicielom, bo mogą mieć problemy z jego silnym instynktem stróżowania.
Z natury jest nieufny, wymaga więc starannej socjalizacji w młodym wieku. Kupując szczenię, należy zwrócić szczególną uwagę na psychikę rodziców, a przynajmniej matki. Zdarzają się niestety entlebuchery tchórzliwe, przy czym trudno czasem stwierdzić, na ile jest to kwestia wadliwej psychiki, a na ile niedostatecznej socjalizacji. Entlebucher o prawidłowej psychice przy pierwszym kontakcie może szczekać na obcą osobę i zachowywać dystans, ale jeśli zachowuje się ona spokojnie, a właściciel pokaże psu, że wszystko jest w porządku, czworonóg szybko nawiąże z gościem przyjacielskie kontakty.

Chętny współpracownik
Jako typowy pies zaganiający, entlebucher chętnie współpracuje z człowiekiem. Mimo gotowości do pracy, nie jest nadpobudliwy i jeśli zapewni mu się dłuższe spacery, dobrze przystosuje się do życia w mieszkaniu. Rasę tę można polecić każdemu, kto chciałby mieć psa ruchliwego, ale nie zamęczającego swoją aktywnością. Doskonale sprawdza się jako towarzysz rodziny, zwłaszcza że w stosunku do dzieci, które zna, jest bardzo łagodny.
Również miłośnicy psich sportów będą zadowoleni z entlebuchera. Nie potrzebuje specjalnej motywacji, praca z panem to dla niego sama radość. Nie ma skłonności do włóczęgostwa i kłusownictwa, można więc bez problemu zabierać go na wycieczki w plenerze.

Zdrowa rasa
Pielęgnacja entlebuchera nie nastręcza problemów. Pies linieje dwa razy w roku, wymaga wtedy częstszego szczotkowania, aby pozbyć się martwego włosa.
Rasa ta nie jest zbyt popularna, jednak stopniowo zyskuje coraz więcej miłośników. Do Polski jej pierwszy przedstawiciel trafił około cztery lata temu. W tej chwili w naszym kraju jest około 20 dorosłych entlebucherów, urodziło się też kilka miotów. Choć zasadniczo jest to rasa zdrowa, czasami zdarza się dysplazja stawów biodrowych i choroby oczu o podłożu genetycznym – dlatego warto badać pod tym kątem psy przeznaczone do hodowli.

Za pomoc dziękujemy pani Iwonie Górnickiej.
Poznajmy się: Entlebucher

Klasyfikacja FCI: grupa 2 (pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, inne rasy)
Kraj pochodzenia: Szwajcaria
Charakter: energiczny, pewny siebie, przyjazny w stosunku do znajomych, nieco nieufny do obcych; wierny, czujny, nieprzekupny stróż; wesoły, chętnie się uczy
Wielkość: idealny wzrost: psy: 44-50 cm (tolerancja do 52 cm), suki: 42-48 cm (tolerancja do 50 cm)
Waga: niesprecyzowana we wzorcu, ok. 20-30 kg
Szata: krótka, dwuwarstwowa; włos okrywowy twardy, przylegający i lśniący; gęsty podszerstek
Maść: trikolor (czarna z podpalaniami i białymi znaczeniami)
Długość życia: 11-15 lat
Podatność na szkolenie: bardzo duża
Aktywność: potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
Koszty utrzymania: 120-150 zł miesięcznie
Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce jest kilka hodowli, szczenię trzeba wcześniej zamówić
Cena psa z rodowodem: 3500-4000 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *