Palec księżnej Sary - Cavalier King Charles spaniel - Psy.pl - mamy nosa!

Palec księżnej Sary – Cavalier King Charles spaniel

Ten mały, uroczy piesek o powłóczystym spojrzeniu to obok krótkonosego King Charlesa najmniejszy przedstawiciel angielskich spanieli. Jego podobizny widnieją na obrazach Tycjana i van Dycka. Dawniej pies myśliwski, dziś uważany za idealnego ulubieńca rodz

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Cavalier King Charles spaniel to pies o żywym, wesołym i przyjaznym usposobieniu oraz umiarkowanym temperamencie. Jest bardzo towarzyski i łagodny, całkowicie pozbawiony agresji, zarówno w stosunku do ludzi, jak i innych zwierząt. Odznacza się królewskimi manierami i upodobaniem do komfortu. Z radością wyleguje się na kanapach i pozwala rozpieszczać. Bardzo oddany i przywiązany do właściciela, wymaga czułości i zainteresowania. Dobrze czuje się w grupie innych psów, nie prowokuje bójek i przestrzega ustalonej hierarchii. Lubi dzieci i chętnie spędza czas na wspólnych zabawach. Zawsze ma dobry humor, jest spontaniczny i nie sposób się z nim nudzić. Nie należy do psów jednego pana, akceptuje wszystkich domowników. Łatwo adaptuje się do nowych sytuacji. Gdyby z jakiegoś powodu musiał opuścić właściciela, w nowej rodzinie szybko znajdzie swoje miejsce. Nie ma skłonności do dominacji i nie jest przesadnie hałaśliwy. Czasami bywa uparty i trudno skłonić go do zmiany postanowienia. Na ogół odważny i otwarty wobec ludzi, choć zdarzają się osobniki nieśmiałe. Chociaż jest czujny, nie nadaje się na psa stróżującego, czy obrończego. Z taką samą radością powita gościa i złodzieja. Jest silny i ruchliwy, bez wysiłku dotrzyma nam kroku na długiej wycieczce. Nie potrzebuje dużej przestrzeni i doskonale funkcjonuje nawet w niewielkim mieszkaniu.

POCHODZENIE RASY
Miniaturowe spaniele są prawdopodobnie potomkami starej azjatyckiej rasy, przybyłej do Europy przez Hiszpanię. Cavalier wywodzi się od płaskonosego King Charles spaniela. Wielkimi miłośnikami tych czworonogów byli królowie Karol I i Karol II, po których psy otrzymały swoją nazwę. Z rasą związana jest legenda. W 1704 r. książę Marlborough brał udział w wyprawie wojennej w Bawarii. W tym czasie jego żona, księżna Sara, oczekiwała na jego powrót w rodzinnym zamku. Pewnego dnia, gdy na jej kolanach siedziała ulubiona biało-ruda, szczenna spanielka, skaleczyła się w palec. Przypadkowo dotknęła głowy suczki, pozostawiając na niej krwawy ślad. Po kilku dniach na świat przyszły szczenięta. Wszystkie między uszami miały małe, rude plamki – ślad palca księżnej Sary. Za zwycięstwo nad Francuzami w bitwie pod Blenheim książę Marlborough otrzymał zamek niedaleko Woodstock, który zaczęto nazywać Blenheim House. Stąd również nazwa rasy (blenheim), gdyż arystokrata oddawał się tam pasji hodowlanej, a jego „specjalnością” były właśnie biało-rude spaniele.
King Charles spaniele początkowo hodowano w dwóch typach; większych używano do polowań, mniejsze były psami ozdobnymi. Panująca wówczas moda na krótkonose czworonogi w orientalnym typie spowodowała, że zwierzęta z dłuższą kufą prawie całkowicie wyginęły. W latach 20. ubiegłego wieku Amerykanin Roswell Eldridge rozpoczął poszukiwania spanieli starego typu. W tym celu ufundował nagrodę w wysokości 25 funtów (jak na owe czasy była to spora kwota), którą otrzymał pies o imieniu Ann's Son. W 1928 r. do nazwy King Charles dodano słowo – cavalier i założono pierwszy klub tej rasy. Angielski Kennel Club uznał cavaliera w 1945 r. W latach 60. XX w. właścicielką takiego psa została księżniczka Małgorzata z brytyjskiej rodziny królewskiej. Dużym wydarzeniem w historii rasy był sukces półtorarocznego psa o imieniu Alansmere Aquarius, który zdobył tytuł Best in Show na wystawie Cruffta w 1973 r.
W hodowli obowiązują zasady łączenia par. Powszechnie kojarzy się odmianę czarną podpalaną z ruby (rudą) oraz tricolor z blenheim (biało-rudą). Długość szaty i uszu często odpowiada umaszczeniu. Psy czarne podpalane i tricolor mają bardziej obfity włos i dłuższe uszy, chociaż zdarzają się odstępstwa od tej reguły.
Pierwszym cavalierem w Polsce był Inchmarlo AMON (blenheim). Przyjechał do Warszawy pod koniec lat 70., ale nigdy nie został wykorzystany w hodowli. Pierwszą hodowczynią była Elżbieta Biały. W 1980 r. sprowadziła ERYKA v. Wendenblut (tricolor) i ULLĘ v. Zollis Hobby (blenheim). Pierwsze szczenięta po tej parze urodziły się w 1981 r. w hodowli „z Piastowskiego Wrocławia”.

UMIEJĘTNOŚCI
Pierwotnie niewielkie spaniele wykorzystywano do polowań na drobne ptactwo. Pełniły rolę aporterów i płochaczy. Pracowały wykorzystując doskonały wzrok i węch. Z czasem stały się ulubieńcami arystokracji i ozdobą salonów. Dziś traktowane są głównie jako psy do towarzystwa, chociaż nie zatraciły całkowicie cech myśliwskich. Są dobrymi pływakami i chętnie aportują. Niewiele osób wie, że doskonale radzą sobie na torze agility, gdzie muszą wykazać się zręcznością i sprawnością. Ze względu na wyjątkowo przyjazne i serdeczne usposobienie są używane w programach dogoterapii.

SZKOLENIE
Cavaliery są inteligentne, pojętne i chętnie się uczą, pod warunkiem, że ćwiczenia sprawiają im przyjemność. Źle znoszą twarde traktowanie. W czasie nauki trzeba postępować z nimi łagodnie, ale jednocześnie konsekwentnie i stanowczo. Szybko wykorzystają niezdecydowanie przewodnika i wyegzekwowanie pożądanego zachowania będzie wówczas bardzo trudne. Właściciele powinni uzbroić się w cierpliwość, nie oczekiwać bezwzględnego posłuszeństwa i natychmiastowego wykonywania poleceń. Każdy cavalier powinien poznać podstawowe komendy i zasady dobrego wychowania, szczególnie jeśli chcemy brać udział w zawodach sportowych lub uczestniczyć w wystawach.

ŻYWIENIE
Większość przedstawicieli tej rasy ma doskonały apetyt (choć zdarzają się również niejadki) oraz skłonność do tycia. Dieta musi być prawidłowo zbilansowana i dostosowana do indywidualnych potrzeb każdego osobnika. Inaczej żywimy psa prowadzącego aktywne życie, a inaczej domowego ulubieńca, który większą część dnia przesypia na kanapie. Możemy podawać gotowe karmy (najlepiej renomowanych firm) lub używać produktów naturalnych.

PIES DLA JAKIEGO PANA
Cavaliery potrafią dostosować się do każdych warunków. Będą doskonałymi kompanami dla ludzi ceniących aktywny wypoczynek oraz dla tych, którzy prowadzą mniej intensywny tryb życia. Sprawdzą się jako towarzysze zabaw dla dzieci i spokojni przyjaciele osób starszych. Nie wymagają specjalnych treningów, zaakceptują taką ilość ćwiczeń i ruchu, jaką będziemy w stanie im zapewnić.
Cavalier King Charles spaniel, IX gr. FCI

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Wygląd ogólny: Mały pies do towarzystwa, proporcjonalnie zbudowany, żywy, wesoły i pełen wdzięku, o miłym wyrazie.
Wzrost: Wzorzec określa jedynie wagę od 5,4 do 8 kg. Pożądany pies mały, proporcjonalny, mieszczący się w tym przedziale wagowym.
Szata: Długa, jedwabista, bez loków. Dopuszczalna lekka falistość; obfite pióra na uszach, kończynach i ogonie. Nie trymowana.
Maść: Czarna podpalana – kruczoczarne tło z podpalaniem w żywym odcieniu. Znaczenia nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na klatce piersiowej, na kończynach i pod ogonem; białe znaczenia niepożądane. Ruby – jednolity, głęboko czerwony kolor; białe znaczenia niepożądane. Blenheim – łaty w kasztanowo-rudym kolorze, równo rozmieszczone na perłowo białym tle. Znaczenia na głowie symetryczne, między uszami charakterystyczna ruda plamka w kształcie rombu. Trójkolorowe – czarne i białe łaty równo rozmieszczone z podpalaniem nad oczami, na policzkach, wewnątrz uszu, na wewnętrznej stronie kończyn i pod ogonem. Inne kolory lub rozkład barw niepożądane.
Głowa: Czaszka prawie płaska między uszami, stop płytki. Kufa zwężająca się, długość od stopu do czubka nosa około 3,8 cm. Twarzoczaszka dobrze wypełniona między oczami. Nos czarny. Zgryz nożycowy.
Oczy: Duże, okrągłe, ale nie wyłupiaste, szeroko rozstawione, ciemne.
Uszy: Wysoko osadzone, długie, z obfitym piórem.
Tułów: Krótki, zwarty, dobrze ożebrowany; klatka piersiowa umiarkowanie rozwinięta, grzbiet prosty.
Kończyny przednie: Proste, z umiarkowanym kośćcem; łopatki dobrze kątowane. Stopy zwarte, wysklepione i mocno owłosione.
Kończyny tylne: Kościec umiarkowanie mocny, dobrze kątowany staw kolanowy. Stopy jak u kończyn przednich.
Ogon: Proporcjonalny do długości ciała, mocno osadzony; nigdy nie noszony zbytnio powyżej linii grzbietu. Może być skrócony, ale nie więcej niż o 1/3 długości.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *