Pies na wzór lwa - leonberger - Psy.pl - mamy nosa!

Pies na wzór lwa – leonberger

Złotowłose olbrzymy odziedziczyły wiele cennych cech po swoich przodkach - bernardynach i nowofundlandach

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Leonberger jest zrównoważony i odważny. Oddany i łagodny, chętnie podporządkowuje się właścicielowi. Obdarza go wielkim przywiązaniem i najchętniej stale przebywałby w jego pobliżu. Wrażliwy, nie nadaje się do trzymania w kojcu, odizolowanie od rodziny to dla niego dotkliwa kara. Jest doskonałym przyjacielem dla dzieci w każdym wieku, wyrozumiałym i tolerancyjnym. Nie prowokuje bójek z psami, jednak nie pozostanie obojętny na zaczepki. Czujność i spostrzegawczość czynią z niego dobrego stróża, na dodatek niehałaśliwego. Nie wykazuje agresji, sama jego postura wystarcza, by odstraszyć intruza. Jak na swoje pokaźne rozmiary, leonberger jest dość aktywny. Po nowofundlandzie, od którego się wywodzi, odziedziczył zamiłowanie do pracy w wodzie. Należy więc zapewnić mu codzienną porcję ruchu, pamiętając jednak o tym, że szczenięta nie mogą być zmuszane do nadmiernego wysiłku. Pies tej rasy potrzebuje przestrzeni i powinien mieszkać w domu z ogrodem; raczej nie nadaje się do trzymania w bloku.

POCHODZENIE RASY
Leonberger należy do molosów typu górskiego. Nazwa związana jest z niemieckim miastem Leonberg (Lwia Góra). Istnieją dwie teorie na temat powstania tej rasy. Według pierwszej te złotowłose olbrzymy mogą być bezpośrednimi potomkami dogów tybetańskich, które występowały na terenie wschodnich i środkowych Alp już w średniowieczu. Odnaleziono dokumenty potwierdzające, że psy podobne do leonbergerów posiadała książęca rodzina Metternichów w pierwszej połowie XVII w. W Niemczech bardziej popularna jest jednak inna teoria, przypisująca zasługę stworzenia rasy Heinrichowi Essigowi. Chcąc rozsławić swoje miasto na świecie, postanowił on wyhodować psa przypominającego wyglądem lwa widniejącego w herbie Leonbergu. W latach 30. XIX w. skrzyżował czarno-białą nowofundlandkę z długowłosym bernardynem. Przez kilka lat prowadził hodowlę tylko w oparciu o te rasy, potem dodał krwi dużego psa pirenejskiego i być może kuvasza. W rezultacie otrzymał potężne, długowłose czworonogi o różnym umaszczeniu: łaciatym, rudo-płowym, srebrnym, a nawet białym z czarną maską. Pierwszego leonbergera zarejestrowano w księdze wstępnej w 1846 r. Po raz pierwszy przedstawiciel tej rasy pojawił się na wystawie w Monachium w 1865 r. W krótkim czasie zwierzęta te stały się bardzo popularne. Ich miłośnikami byli m.in. cesarzowa austriacka Elżbieta (Sissi), król Anglii Edward VII, car Rosji, kanclerz Otto v. Bismarck czy kompozytor Richard Wagner. W 1895 r. utworzono klub leonbergera, a w 1901 r. znowelizowano wzorzec i wyeliminowano z hodowli osobniki o innej maści niż rudo-płowa z czarną maską. Podczas wojen zginęła jednak większość populacji. Po 1945 r. rozpoczęto intensywną odbudowę rasy i już w latach 60. XX w. żyło w Niemczech ponad 4 tys. leonbergerów.

UMIEJĘTNOŚCI
Pierwotnie wieśniacy używali leonbergera do ochrony dobytku, pomagał im przy wypasie i pilnowaniu stad, a nawet ciągnął małe wózki z towarami. Był również psem do towarzystwa na królewskich dworach. Dziś to przede wszystkim ceniony przyjaciel rodziny, który zachował wszystkie cechy dobrego stróża. Doskonale sprawdza się w pracy węchowej, w niektórych krajach z powodzeniem pełni funkcję ratownika wodnego i psa lawinowego.

SZKOLENIE
To pies pojętny i inteligentny. Ma doskonałą pamięć, uczy się znacznie szybciej i chętniej niż inne olbrzymy, ale bywa uparty. Ze względu na swoją wielkość powinien być szkolony w zakresie podstawowego posłuszeństwa. Ważna jest prawidłowa socjalizacja szczeniąt, zarówno z ludźmi, jak również z innymi psami. Równie wcześnie trzeba rozpocząć szkolenie; najlepszym rozwiązaniem są zajęcia w psim przedszkolu.

ZDROWIE
Jak większość psów ras olbrzymich, leonberger może być obciążony dysplazją stawów biodrowych oraz skłonnościami do rozszerzenia i skrętu żołądka. Zdarza się również osteochondroza (tzw. OCD) i młodzieńcze zapalenie kości. Może pojawić się niedoczynność tarczycy, spotykane są także wady ustawienia powiek.

ŻYWIENIE
Leonbergery są dość kosztowne w utrzymaniu. Szczenięta rosną szybko i wymagają wartościowego żywienia (pełną dojrzałość fizyczną psy te osiągają dopiero w wieku 2-3 lat). Powinny dostawać karmę dla ras olbrzymich, zawierającą substancje wspomagające rozwój stawów (glukozaminę i chondroitynę). Dorosłe psy są mniej wymagające, dzienną porcję trzeba im podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić odpoczynek po jedzeniu.

DLA JAKIEGO PANA
Leonberger spełnia wszystkie warunki psa rodzinnego. Nie jest trudny w wychowaniu i nawet osoba bez dużego doświadczenia może być jego właścicielem, jeśli tylko będzie postępować z nim stanowczo. Nie nadaje się natomiast dla ludzi, którzy nie mogą poświęcić mu dużo czasu i uwagi. Za pomoc dziękujemy Adriannie Qader
Leonberger II gr. FCI – sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne

Kraj pochodzenia: Niemcy
Pierwotne przeznaczenie: pies stróżujący i towarzyszący
Charakter: pies o umiarkowanym temperamencie, oddany rodzinie, łatwo się podporządkowuje, nie lubi samotności; doskonały przyjaciel dla dzieci, wyrozumiały i chętny do zabawy; dobry stróż, czujny i spostrzegawczy, nie wykazuje skłonności do agresji
Wielkość: wysokość psów 72-80 cm w kłębie, suk 65-75 cm w kłębie
Szata: włos średniomiękki do twardego, dosyć długi, przylegający, prosty, dopuszczalne lekkie falowanie; na szyi i klatce piersiowej – grzywa (szczególnie obfita u samców), pióro na przednich kończynach i portki na udach
Maść: lwia żółta, ruda, rudobrązowa, dopuszczalna piaskowa (płowożółta, kremowa); wymagana czarna maska, dopuszczalne czarne końcówki włosów; rozjaśnienia podstawowego koloru na spodniej stronie ogona, grzywie, na przednich i tylnych łapach; biała plamka na piersi (nie większa niż dłoń) i białe włosy na palcach są tolerowane
Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
Długość życia: 10-12 lat
Linienie: dosyć obfite, dwa razy w roku
Aktywność: duża; potrzebuje sporo ruchu
Szkolenie: wskazane ogólne posłuszeństwo; można szkolić użytkowo na psa ratowniczego i tropiącego
Podatność na szkolenie: duża; pies bardzo inteligentny, ma dobrą pamięć i szybko się uczy
Stosunek do dzieci: opiekuńczy i przyjazny
Stosunek do innych psów: tolerancyjny, nie prowokuje awantur, ale nie pozwoli na bezkarne zaczepki
Odporność na warunki atmosferyczne: odporny
Mieszkanie: dom z ogrodem; nie nadaje się do kojca, wymaga bliskiego kontaktu z rodziną
Przygotowanie do wystaw: nie wymaga specjalnych przygotowań
Koszty utrzymania: 250-350 zł miesięcznie
Pierwsze w Polsce: lata 80. XX w.
Możliwość nabycia szczeniaka: na ogół nie ma problemów z kupnem
Cena psa z rodowodem: 1600-2000 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *