Pies + wilk = wilczak - czechosłowacki wilczak - Psy.pl - mamy nosa!

Pies + wilk = wilczak – czechosłowacki wilczak

Czechosłowacki wilczak jest jedną z dwóch uznanych przez FCI ras pochodzących ze skrzyżowania owczarka niemieckiego z wilkiem.

Drugą rasą jest wyhodowany w Holandii saarloos wolfhond, w Polsce jeszcze nie spotykany. Podczas gdy saarloos miał być z założenia psem do towarzystwa, wilczak powstał jako pies służbowy.
Hodowla wilczaka rozpoczęła się od eksperymentu biologicznego. W 1955 r. Karel Hartl, uważany za ojca rasy, w stacji hodowlanej straży granicznej rozpoczął próby krzyżowania psa z wilkiem.

Pies dwupaństwowy
Pierwsze szczenięta urodziły się w 1958 r. Hartl chciał się przekonać jak taka krzyżówka wpływa na płodność mieszańców i jak wygląda dziedziczenie eksterieru i charakteru. Niedługo potem mieszańce zaczęły być szkolone eksperymentalnie do służby w straży granicznej. Szkoliły się nieźle, ale tylko te, które wcześnie zabrano od matki i wychowywano w bliskim kontakcie z człowiekiem. Po wilku odziedziczyły, poza wyglądem i nieufnością, bardzo dużą wytrzymałość; po owczarku niemieckim – podatność na szkolenie. Postanowiono stworzyć nową rasę psa o dobrych cechach użytkowych. Wyprowadzono pięć linii, od których pochodzą wszystkie współczesne wilczaki. Po raz ostatni krew wilcza została wprowadzona w 1983 r. Od tej pory zamknięto księgi hodowlane i rozpoczęto hodowlę w czystości rasy.
Pierwsza próba wpisania wilczaka do księgi wstępnej w 1966 r. zakończyła się niepowodzeniem. W 1982 r. powstał w Brnie Klub Hodowców Cz.W.; w tym samym roku wilczak został uznany w Czechosłowacji za rasę narodową. Wkrótce potem odbyła się pierwsza wystawa i bonitacja. Od tej pory zainteresowanie psami szybko rosło. W 1989 r. FCI wstępnie uznało rasę.
Po rozpadzie Czechosłowacji w 1993 r. klub Cz.W. został podzielony. Patronat nad rasą objęła Słowacja, ale zmiany we wzorcu dozwolone są tylko za zgodą obu klubów (czeskiego i słowackiego). W 1999 r. nastąpiło pełne uznanie rasy przez FCI (z prawem do interchampionatu). Wilczak został wpisany do grupy I, jako pies podlegający próbom pracy (IPO).

Wszechstronnie uzdolniony
Wilczak, w zadziwiający, ale i harmonijny sposób, łączy cechy psie i wilcze. Te ostatnie: samodzielność i niesamowita wytrzymałość powodują, że doskonale sprawdza się w wyścigach psich zaprzęgów. Z drugiej strony odziedziczona po owczarku podatność na szkolenie, chęć obrony właściciela i terytorium, czynią z niego przede wszystkim doskonałego psa obronnego. Wilczak bardzo dobrze sprawdza się również jako ratownik górski i pies lawinowy. Ze względu na specyficzne predyspozycje psychiczne zaleca się wcześniejsze niż w przypadku innych ras odbieranie szczeniaka matce – już w wieku 5-6 tygodni i szkolenie go już od 8 tygodnia. Młody wilczak powinien być wychowany w bardzo bliskim kontakcie z ludźmi i podlegać intensywnej socjalizacji zarówno z człowiekiem jak i różnymi przedmiotami. Pies wychowany głównie w otoczeniu innych czworonogów silnie zwiąże się z nimi, a w stosunku do ludzi pozostanie nieufny. Dobrze zsocjalizowany wilczak jest psem pewnym siebie i dobrze czuje się w każdym otoczeniu. Jeśli nie zostanie odpowiednio wychowany, w przyszłości może być strachliwy.

Najważniejsze wychowanie
Zdecydowanie nie jest to rasa dla każdego. Wilczak potrzebuje właściciela, który po pierwsze zrozumie jego specyficzne potrzeby i zapewni mu odpowiednią socjalizację; po drugie, jako psu pracującemu, zapewni rozwój psychiczny i fizyczny. Choć podatny na szkolenie, wilczak nie będzie nigdy ślepo posłuszny. W jego wychowaniu trzeba być bardzo konsekwentnym, ale przymusem niewiele się osiągnie. Ten pies szybko się nudzi, nie lubi monotonnego treningu, który zniesie np. owczarek niemiecki. Jeśli jest odpowiednio wychowany, bardzo dobrze ułoży swoje stosunki z dziećmi i różnymi zwierzętami domowymi. Ma silny instynkt stadny, a do swojego stada włącza wszystkich domowników, nie tylko dwunożnych.
W Polsce mieszka 17 wilczaków. W Europie, poza Słowacją i Czechami, największe ich skupisko jest we Włoszech. W USA rasa jest jeszcze bardzo mało znana, są tam tylko trzy osobniki. Warto również wspomnieć, że jeden z polskich wilczaków, suka IRMA z Litavske Kotliny z Wrocławia, odnosi duże sukcesy w zawodach posłuszeństwa i agility, dając świadectwo na co stać tę piękną i niezwykłą rasę.
Czechosłowacki wilczak, I gr. FCI

Wygląd ogólny: Duży, mocny pies o prostokątnej sylwetce; kształtem ciała, ruchem i szatą przypomina wilka.
Temperament: Aktywny, wytrzymały, posłuszny, odważny, nieufny.
Głowa: W kształcie klina, umięśniona; oczy małe, skośne, w kolorze bursztynowym; uszy stojące, trójkątne, nie za duże; nos i brzegi warg czarne. Proporcje kufy do mózgoczaszki 2:3.
Ciało: Długość ciała do wysokości w kłębie 10:9. Grzbiet mocny i prosty, linia górna lekko opadająca.
Kończyny przednie: Proste, ustawione dość blisko siebie, łapy ustawione lekko na zewnątrz.
Kończyny tylne: Mocne, równoległe do siebie.
Ruch: Harmonijny, swobodny, kryjący ziemię kłus. Pies sznuruje, tzn. łapy prawe i lewe schodzą się w kierunku środka ciężkości.
Szata: Włos prosty, przylegający; zimą z obfitym podszerstkiem.
Umaszczenie: Od żółtawoszarego do srebrzysto-szarego z charakterystyczną jasną maską.
Wzrost: Psy – min. 65 cm, suki – min. 60 cm.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Przeczytaj także

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *