Psy z kraju Świętego Mikołaja - Psy.pl

Psy z kraju Świętego Mikołaja

Finlandia to kraj reniferów - wiedzą o tym wszyscy. Mało kto natomiast wie, że dobrze się tu żyje psom

To dziwne, że przy saniach Świętego Mikołaja nie biegnie żaden pies – czworonóg mieszka bowiem w co piątym fińskim domu. Miejscowy związek kynologiczny liczy ponad 120 tys. członków, choć Finlandię zamieszkuje niewiele ponad 5 mln osób. Na żyjących tu 600 tys. psów ok. 450 tys. to zwierzęta rasowe.W zeszłym roku odbyło się w Finlandii 276 wystaw, które zgromadziły łącznie 163 tys. psów. Wartość rynku usług i handlu towarami dla psów szacuje się na blisko 400 mln euro rocznie.
Finlandia to jedno z nielicznych miejsc na świecie, w których organizacje opiekujące się zwierzętami mają niewiele do roboty. Dzięki intensywnej edukacji w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat zmienił się tam sposób traktowania czworonogów. Przypadki okrucieństwa wobec psów należą do rzadkości. Schronisko dla bezdomnych zwierząt w Helsinkach ma 10 miejsc i zwykle nie wszystkie są zajęte, a trafiają do niego głównie psy osierocone przez zmarłych właścicieli.
Choć spacerujące ulicami fińskich miast czworonogi muszą być trzymane na smyczy, mogą za to do woli hasać luzem w psich parkach. W samych Helsinkach Wydział Robót Publicznych utrzymuje ich ponad 80. Największe z nich mają ponad 50 ha. Ponadto jako jeden ze słabiej zaludnionych i najbardziej zalesionych krajów Finlandia dysponuje ogromnymi otwartymi przestrzeniami poza miastami – to też stwarza psom dobre warunki.
Finowie dbają o przyrodę. Nic więc dziwnego, że potrafią też docenić swoje narodowe rasy psów, w większości słabo znane poza ojczyzną. Z pięciu uznanych przez FCI ras fińskich aż cztery znalazły się w zeszłym roku w pierwszej dwunastce najczęstszych nowych rejestracji (patrz ramka).
Fińskie rasy

Gończy fiński
Gończy fiński odniósł wielki sukces – w zeszłym roku zajął pierwsze miejsce pod względem liczby zarejestrowanych w Finlandii przedstawicieli danej rasy! To jedyny nieszpic wśród ras fińskich, nie jest też rodowitym Finem – wyhodowano go na bazie innych europejskich gończych. Ten średniej wielkości czworonóg (psy 55-61-cm, suki 52-58-cm) ma trójbarwne umaszczenie. W Finlandii cieszy się dużym wzięciem wśród myśliwych, ale jest też ceniony jako pies do towarzystwa – zapewne dlatego, że w przeciwieństwie do innych gończych łatwo go wychować (o gończym fińskim pisaliśmy szerzej w nr. 8/2004).

Suomenlapinkoira – fiński lapphund
Suomenlapinkoira jest jedną z trzech uznanych ras lapońskich (Laponia to kraina geograficzna w Europie Północnej, rozciągająca się na obszarach Norwegii, Szwecji, Finlandii i Rosji). Spośród współczesnych psów lapońskich dwie rasy wyhodowała Finlandia, a jedną Szwecja. Szwedzki i fiński lapphund są właściwie odmianami tego samego psa. Pochodzą od szpiców arktycznych, które z psów myśliwsko-stróżujących stopniowo przekształciły się w pasterskie, służące do zaganiania hodowanych w Laponii reniferów. Część z nich pełni tę funkcję do dzisiaj.
Formalną hodowlę rasy rozpoczęto po II wojnie światowej. Nadal otwarta jest księga wstępna – wpisywane są do niej psy o nieznanym pochodzeniu, które w przeglądzie hodowlanym zostaną uznane za typowych przedstawicieli rasy.
Wygląd tego szpica w zasadzie nie zmienił się od wielu lat, choć da się dziś wyróżnić nieco bardziej elegancki typ wystawowy i typ roboczy. To pies średniej wielkości (idealny wzrost psa 49-cm, suki 44-cm), o obfitej, gęstej, dość długiej szacie. Dopuszczalne są wszystkie umaszczenia – pod warunkiem że kolor podstawowy
dominuje. Najczęściej jednak fińskie lapphundy są czarne lub czekoladowe z podpalaniami lub bez, a także wilczaste.
Aktywny i odporny suomenlapinkoira wymaga umiarkowanej ilości ruchu. Nie zawsze od razu wykonuje polecenia, ale generalnie łatwo go wyszkolić. dlatego w jego ojczyźnie często można spotkać przedstawicieli tej rasy na zawodach obedience i agility oraz próbach pracy. Samce są twardsze w prowadzeniu i zadziorne w kontaktach z innymi psami.

Lapinporokoira – lapoński pies pasterski
Lapinporokoira to stara rasa – pierwsze wzmianki o tych czworonogach pojawiły się już w książce o Laponii z 1674 r. Spośród uznanych fińskich ras ta jest najrzadsza. Katastrofalna w skutkach była dla niej II wojna światowa, kiedy to wycofujące się wojska niemieckie niemal zrównały Laponię z ziemią.
W 1959 roku rozpoczęto rekonstrukcję rasy, która po paru latach zakończyła się sukcesem. Dlaczego więc te psy nadal nie są zbyt liczne? Zapewne wpływa na to fakt, że na farmach reniferów, które powinny być naturalną ostoją lapinporokoira, dziś chętniej używa się border collie.
Lapinporokoira wygląda mniej efektownie niż przedstawiciele pozostałych rodzimych ras. To średni pies (idealny wzrost psa 51-cm, suki 46-cm), o bardziej wydłużonej sylwetce niż typowe szpice. Dopuszczalne są wszystkie umaszczenia, poza dominującą barwą białą. Najczęściej jednak występuje maść czarna podpalana, rzadziej – czekoladowa podpalana.
Lapoński pies pasterski jest najbardziej nastawiony na współpracę z człowiekiem spośród wszystkich szpiców. To zwierzak posłuszny, spokojny, przyjacielski i pełen energii, której trzeba dać ujście. Zarówno z wyglądu, jak i charakteru jest najbliższy owczarkom zaganiającym. Nadaje się do psich sportów, ale nie znosi siłowego szkolenia. Przyjazny wobec dzieci, będzie dobrym psem do towarzystwa dla osoby aktywnej.

Karelski pies na niedźwiedzie
Karelski pies na niedźwiedzie jest chyba najbardziej znaną na świecie fińską rasą. Charakterystyczne, czarno-białe umaszczenie łatwo wpada w oko, choć – o czym nie wszyscy wiedzą – karelczyk może być także cały czarny (psy o takim umaszczeniu występują jednak rzadko).
Jest typowym szpicem myśliwskim – pochodzi z tej samej rodziny co łajki.
To zwierzak sporych rozmiarów (idealny wzrost samca 57-cm, suki 52-cm).
Obdarzony silnym instynktem łowieckim, doskonałym węchem i wzrokiem, odważny i zdeterminowany – jest skutecznym pomocnikiem myśliwego. Używa się go nie tylko do polowania na niedźwiedzie, ale także łosie, jelenie, dziki, rysie i wilki, jak również ptaki i zwierzęta futerkowe. Może też pracować jako posokowiec.
Na co dzień jest zrównoważony, spokojny, cichy i nie narzuca się ze swoim towarzystwem. W stosunku do obcych osób zachowuje dystans, ale nie powinien okazywać agresji. Bywa natomiast ostry wobec innych psów.
Nie można oczekiwać, że będzie ślepo posłuszny. Od przewodnika wymaga wiedzy, cierpliwości i konsekwencji. Nie poleca się go do towarzystwa – to pies pracujący i powinien trafiać tylko w ręce myśliwych.

Szpic fiński
Szpic fiński to najmniejsza z fińskich ras (idealny wzrost psa 47-cm, suki 42-cm). Ten rudy piesek (dopuszczalne są jedynie wąski biały pasek na piersi i białe końce palców) jest typowym szpicem z wyglądu i zachowania. Od stuleci używano go do polowań – przede wszystkim na głuszce; gdy maleje ich populacja, następuje też spadek rejestracji psów tej rasy. Poluje się z nim także na łosie i niedźwiedzie.
W przeciwieństwie do karelczyka mimo myśliwskiej żyłki i niezależności sprawdza się też jako pies do towarzystwa. Jest żywiołowy i wesoły, może brać udział w zabawach starszych dzieci. W domu nie roznosi go energia, ale bywa szczekliwy. Czujny i ostrożny, nadaje się na stróża.
Jest inteligentny, ale szybko się nudzi, gdy musi powtarzać ćwiczenia. Z natury bardzo czysty, myje się jak kot po posiłku i spacerze. Członkowie jednego stada myją się także nawzajem.
Najpopularniejsze rasy w Finlandii w 2005 roku (nowe rejestracje)

– gończy fiński – 2126
owczarek niemiecki – 1800
– norweski elkhund – 1478
labrador retriever – 1379
golden retriever – 1374
– suomenlapinkoira – 1244
– sznaucer miniaturowy – 983
– szwedzki elkhund – 957
– cavalier King Charles spaniel – 846
– karelski pies na niedźwiedzie – 816
– spaniel tybetański – 802
– szpic fiński – 762

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *