Rasy świata: kudłata rakieta - owczarek pirenejski długowłosy - Psy.pl - mamy nosa!

Rasy świata: kudłata rakieta – owczarek pirenejski długowłosy

Podobno to właśnie owczarek pirenejski towarzyszył Bernadetcie Soubirous, 14-letniej pasterce, której w 1858 roku w Lourdes objawiła się Matka Boska. Początki tej żywiołowej rasy sięgają jednak znacznie dalej w głąb historii.

To prawdopodobnie jedna z najstarszych francuskich ras. Małe owczarki od stuleci wykorzystywano do zaganiania stad owiec w Pirenejach. Niewiele jednak o nich wiadomo – nikt nie zapisywał losów tych niepozornych, lecz ciężko pracujących piesków.

Na temat ich pochodzenia istnieje wiele teorii. Być może są potomkami azjatyckich terierów tybetańskich – małych psiaków, które – wbrew mylącej nazwie – wcale nie są terierami i od których pochodzić mają różne kudłate owczarki zaganiające.

Zapewne psy, które dotarły tu z Azji, wymieszały się z europejskimi owczarkami w typie szpicowatym, a na bazie tych krzyżówek wytworzyły się różne lokalne rasy, dostosowane do miejscowych warunków. Na różne źródła pochodzenia pirenejczyków może wskazywać ich występowanie w dwóch podstawowych odmianach szaty – z długowłosym i z krótkowłosym pyskiem (te drugie są nieco większe i trochę spokojniejsze), oraz istnienie umaszczenia marmurkowego, typowego dla ras europejskich. Obecnie FCI uznaje obie odmiany za osobne rasy.

Stróż o zacięciu sportowca
Hodowcy zainteresowali się pirenejczykami dopiero pod koniec XIX w. W 1893 r. Jean Pierre Megnin opowiedział o nich podczas konferencji poświęconej owczarkom. Podczas I wojny światowej uwagę na te pieski zwróciła armia francuska. Od 1916 r. zaczęto ich używać jako psów łącznikowych i poszukujących rannych żołnierzy – doskonale się w tych rolach sprawdzały. Wiele z nich wówczas niestety zginęło.

Po wojnie zarówno pasterze, jak miłośnicy rasy zaczęli ją odbudowywać. W 1921 r. powstał pierwszy wzorzec owczarka długowłosego, opisano odmianę o krótkowłosym pysku i zaprezentowano rasę na wystawie w Tuluzie. W 1923 r. znowelizowano wzorzec i utworzono Klub Miłośników Psów Pirenejskich, który do dziś zajmuje się we Francji czterema rasami pochodzącymi z Pirenejów. Wreszcie w 1926 r. rasa zyskała uznanie Francuskiego Związku Kynologicznego.

Dopiero po II wojnie światowej powoli zaczęto się nią interesować poza granicami Francji. Choć do dziś jest rzadka, ostatnio zyskuje coraz większą popularność w kręgach miłośników psich sportów dzięki sukcesom jej przedstawicieli w agility.

W swojej ojczyźnie nadal wiele owczarków pirenejskich pracuje przy owcach. Są to często psy bez rodowodów, lecz typowe. Rasa do dziś zachowała tradycyjny wygląd i temperament, co jest zasługą klubu trzymającego nad nią pieczę.

Ferrari w wersji Mini
O ile owczarka belgijskiego malinois przyrównuje się czasem do ferrari, o tyle owczarka pirenejskiego można nazwać ferrari w wersji mini. Psiaki te są obdarzone ogromnym temperamentem, chęcią do pracy i inteligencją – uczą się więc łatwo i szybko. Ma to jednak i niedobrą stronę – pirenejczyk szybko zapamiętuje także złe rzeczy i nie wybacza błędów ani ostrego traktowania. Dodatkowo szkolenie utrudnia fakt, że jest to rasa późno dojrzewająca.

Energia tego psa również może być przyczyną wielu kłopotów. Szczególnie w młodości nie usiedzi spokojnie, gryzie wszystko, co mu wpadnie w zęby, nie chce zostawać sam i reaguje szczekaniem na każdy szelest. Na szczęście z wiekiem trochę się uspokaja, choć oczywiście nie traci czujności. Jak na owczarka przystało, nie omieszka poinformować szczekaniem o każdej niepokojącej zmianie w otoczeniu.

Pirenejczyk wymaga wyjątkowo starannej socjalizacji, w przeciwnym razie może stać się lękliwy lub agresywny ze strachu. Wobec obcych ludzi jest nieufny, za innymi psami nie przepada, ale raczej nie jest konfliktowy. Może wykazywać chęć zaganiania innych zwierząt, choć te domowe akceptuje bez problemów.

Ze względu na silny instynkt pasterski i dużą pobudliwość, trudno go polecać na towarzysza małych dzieci – nie znaczy to jednak, że ich wspólna egzystencja w jednym domu jest niemożliwa. Pirenejczyk nie będzie jednak raczej cierpliwie znosił szarpania za uszy czy futro, dlatego kontakt z maluchami powinien odbywać się wyłącznie pod ścisłym nadzorem dorosłych.

Nie dla początkujących
Owczarek pirenejski najbardziej nadaje się dla osoby chcącej uprawiać psie sporty lub w inny aktywny sposób spędzać czas z psem. Najlepiej, jeśli właściciel ma już pewne doświadczenie w szkoleniu, zwłaszcza pozytywnym. Z pewnością rasa ta nie jest odpowiednia dla kogoś, kto nie jest gotowy poświęcić dużo czasu na socjalizację i szkolenie podopiecznego.

Wbrew pozorom mało kłopotliwa jest pielęgnacja kudłów pirenejczyka. Wystarczy wyszczotkować je raz na 10 dni. Błoto, które przylgnie do sierści, po wyschnięciu wykruszy się samo.

Owczarki pirenejskie są długowieczne i do późnego wieku zachowują sprawność. 9-letnia suczka tej rasy zdobyła 4. miejsce na mistrzostwach świata agility!

Trudno powiedzieć, kiedy dokładnie pierwsze pirenejczyki przybyły do Polski. Na pewno pojedyncze psy tej rasy były u nas w latach 90. XX w. W oddziale warszawskim Związku Kynologicznego w Polsce przyszedł na świat jeden miot, jednak hodowla się nie rozwinęła. Obecnie mieszkają w Polsce trzy długowłose pirenejczyki: pies sprowadzony z Francji w 2005 r. oraz młodsze od niego rodzeństwo – piesek i suczka z Czech. Cała trójka trafiła w ręce miłośników agility – są więc szanse, że właśnie dzięki amatorom psich sportów wreszcie uda się tym czworonogom na dobre zadomowić w naszym kraju.
 

Owczarek pirenejski długowłosy – (I grupa FCI)

Kraj pochodzenia: Francja

Charakter: pies ruchliwy, żywiołowy, inteligentny, mocno związany z właścicielem, pełen chęci służenia mu, lecz równocześnie obdarzony własną inicjatywą; czujny, nieufny wobec obcych, doskonały stróż; bywa szczekliwy

Wielkość: psy 40-48 cm, suki 38-46 cm, dla obu płci tolerancja +/- 2 cm

Waga: 8-15 kg

Szata: długa lub półdługa, gęsta, prawie prosta lub lekko falista, grubsza na zadzie; struktura pośrednia między włosem kozim a owczym; u niektórych psów mieszanka wełnistego podszerstka i twardszych włosów okrywowych tworzy spilśnione sznury lub płaty na zadzie, klatce piersiowej i przednich łapach; włos na pysku wyraźnie krótszy, mniej gęsty i układa się w taki sposób, jakby wiał w niego wiatr; oczy odsłonięte

Maść: płowa w różnych odcieniach, włosy płowe mogą być przesiane czarnymi; szara w różnych odcieniach; arlekin (czarne łaty na szarym tle); rzadziej czarna lub pręgowana; mogą występować małe białe znaczenia na piersi, palcach i głowie

Długość życia: ok. 15 lat

Podatność na szkolenie: duża

Aktywność: bardzo duża; szczególnie w młodym wieku potrzebuje ruchu i zajęcia umysłowego, znudzony może stać się nieznośny

Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie

Odporność/podatność na choroby: rasa zdrowa i odporna, spośród chorób o podłożu genetycznym zdarza się epilepsja

Możliwość nabycia szczeniaka: konieczne sprowadzenie z zagranicy, w Polsce nie ma żadnej hodowli

Cena psa z rodowodem: 600-800 euro

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *