Salonowy łowca - cocker spaniel angielski - Psy.pl - mamy nosa!

Salonowy łowca – cocker spaniel angielski

Ten niewielki, energiczny spaniel należy do grupy psów myśliwskich zwanych płochaczami. Jego ujmująca osobowość sprawiła, że częściej możemy go dziś spotkać na salonach niż w łowieckim rewirze.

Psy myśliwskie zgrupowano według ich umiejętności i przydatności do polowań. Angielska nazwa całej grupy – "gun dog" (pies strzelecki), jest terminem współczesnym. Na długo przed pojawieniem się broni palnej zwierzęta te towarzyszyły myśliwym polującym z sieciami, łukami lub sokołami. Wykorzystywano je jedynie do polowań na ptactwo, ponieważ większa zwierzyna była zarezerwowana dla psów gończych.

U boku sokolników
Już przed epoką Średniowiecza u boku sokolników pojawiły się psy wystawiające o frędzlowatej sierści. Występowały na szlakach wędrówek Celtów: na terenach dzisiejszej Francji, Niemiec, Niderlandów, Irlandii i Szkocji. Możliwe, że ich pochodzenie było analogiczne do pochodzenia Celtów. Podobno już w VI w. p.n.e. grecki historyk Ksenofont opisywał psy o pofalowanej szacie, które zatrzymywały się, gdy zwietrzyły ptaki. Zachowała się także rzeźba z czasów Filipa II, ojca Aleksandra Wielkiego, przedstawiająca psa w typie spaniela. Pochodzenie tych psów nigdy nie zostało do końca wyjaśnione. Francuski czasownik "espanir"znaczy "przykucnąć" lub "kłaść się" i może być wyjaśnieniem nazw wielu późniejszych ras, określa bowiem sposób polowania wszystkich spanieli. Psy przykucaly i czołgały się, gdy wyczuły ptaki. Pozwalało to myśliwym na zbliżenie się do zdobyczy i nakrycie jej siecią. Od dawnych psów wystawiających wywodzą się wszystkie współczesne spaniele. W XVII w. wraz z pojawieniem się broni palnej zmieniły się także sposoby polowania. Od spanieli zaczęto wymagać nie tylko wypłaszania, ale także aportowania zwierzyny (zapoczątkowano w ten sposób hodowlę seterów).
Cocker angielski jest najmniejszym z użytkowych spanieli. Niewielki wzrost uzyskano dzięki właściwej selekcji i być może domieszce krwi karłowatej odmiany. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od angielskiego wyrazu "woodcock" czyli bekas lub "cock" – słonka. Na te ptaki cockery najczęściej polowały. Historia rasy rozpoczyna się w 1879 r. Urodził się wtedy słynny czarny pies o imieniu OBO. Jego hodowcą był James Farrow. Od imienia tego psa wzięła nazwę jego hodowla. Ważnym okazał się także TED Obo, którego można odnaleźć niemal we wszystkich rodowodach. Na uwagę zasługuje również hodowla "Rivington" i legendarna "Of Ware". W 1902 r. powstał pierwszy klub rasy i opracowano wzorzec, który z niewielkimi zmianami obowiązuje do dzisiaj.
Angielski cocker spaniel był znany w Polsce już w latach 20. ubiegłego wieku. Po II wojnie światowej na bazie ocalałych egzemplarzy powstały hodowle: "Mazowia", "Sarnie Oko", "Sulima Callenger", "Błękitna Paleta". W 1958 r. sprowadzono parę czarnych psów: KATHLEEN v.d. Stromuhutte i BARA v. Rennstieg, które w połączeniu z posiadanymi w kraju jednobarwnymi i kolorowymi spanielami dały wartościowe potomstwo. Prawdziwa moda na cockery przypada na lata 70. XX w. Nie wpłynęła ona korzystnie na rozwój rasy. Niekontrolowane rozmnażanie znalazło odbicie w pogorszeniu eksterieru i psychiki zwierząt. Obecnie angielski cocker spaniel jest mało popularny, ale dzięki temu poprawiła się jakość hodowanych przez nas psów.

Wrażliwy aktywista
Cocker spaniel angielski to pies o dużym temperamencie, wesoły i ruchliwy. Ma łagodne usposobienie, jest uczuciowy i przyjacielski. Bardzo przywiązuje się do opiekuna, ale nie jest absorbujący i potrafi dostosować się do każdych warunków. Może być doskonałym przyjacielem dla nieco starszych dzieci. Jest czujny i mało hałaśliwy. Zasygnalizuje podejrzany szmer za drzwiami, ale nie nadaje się na typowego psa stróżującego. Nie jest agresywny wobec psów i dobrze czuje się w grupie. Chętnie bawi się z czworonogami spotkanymi na spacerach, ale nie lubi być zaczepiany i prowokowany. Jest odważny, wytrwały i zapalczywy. Ma duży instynkt myśliwski, chociaż jego nasilenie jest inne w przypadku każdego osobnika. Należy o tym pamiętać, szczególnie jeśli mieszkamy w mieście. Samodzielne wyprawy naszego psa mogą wiązać się z dużym niebezpieczeństwem. Cocker spaniel jest spokojny i opanowany, nie powinien być lękliwy ani nerwowy. Opinia, że jest zwierzęciem agresywnym i pobudliwym sięga okresu ogromnej popularności rasy w Polsce. Popyt na szczenięta spowodował, że obok miłośników pojawili się także pseudohodowcy. Niekontrolowane rozmnażanie doprowadziło do zniszczenia psychiki psów i wypaczyło na wiele lat obraz o tych zwierzętach.
Anglik to pies pojętny i inteligentny. Łatwy do układania, chociaż zdarzają się osobniki uparte i niezależne. Ma wrażliwą naturę i źle znosi twarde traktowanie. Szkolenie musi odbywać się umiejętnie. Wskazane jest łagodne postępowanie, nie pozbawione jednak stanowczości i konsekwencji – bardzo szybko potrafi wykorzystać niezdecydowanie przewodnika. Cocker spaniel to pies aktywny. Chociaż lubi przestrzeń, nadaje się do trzymania nawet w niewielkich mieszkaniach. Musi mieć zapewnione regularne spacery, ale nie wymaga tak dużo ruchu, jak przedstawiciele innych ras myśliwskich. Jest psem użytkowym. Doskonale łączy rolę ulubieńca rodziny i myśliwego. Uwielbia buszować w zaroślach i krzakach. Niewielki wzrost w połączeniu z dużą siłą i wytrzymałością sprawia, że doskonale radzi sobie wszędzie tam, gdzie większe psy miałyby kłopoty z poruszaniem. Ma predyspozycje do pracy w wodzie. Świetnie rozwinięty zmysł węchu pozwala mu na bezbłędne wyszukanie zwierzyny w polu i wypłoszenie jej. Potrafi także aportować postrzałki. Próby polowe organizowane pod patronatem Związku Kynologicznego mają na celu sprawdzenie naturalnego instynktu łowieckiego i pasji do pracy.

Najlepiej w salonie
Pielęgnacja szaty nie jest bardzo kłopotliwa, ale musi być systematyczna. Długi włos trzeba częściej wyczesywać, aby nie doprowadzić do powstania kołtunów. Psa tej rasy poddaje się zabiegowi trymowania, polegającemu na usunięciu martwych włosów. Pierwszy raz przeprowadzamy go w wieku około siedmiu miesięcy. Później częstotliwość zabiegu jest uzależniona od umaszczenia i gatunku włosa naszego psa. Przygotowanie do wystawy wymaga dużej wprawy i dokładnej znajomości eksterieru. Jeśli nie mamy doświadczenia, udajmy się do profesjonalnego salonu. Cocker spaniel angielski to pies godny polecenia zarówno dla rodzin z dziećmi, osób starszych, czy ludzi lubiących piesze wędrówki. Niekonfliktowy charakter i radosne usposobienie czynią z niego doskonałego domownika, a walory użytkowe są cenione wśród myśliwych.
Cocker spaniel angielski VIII gr. FCI

Wygląd ogólny: niewielki pies myśliwski, o wyważonej i zwartej sylwetce. Jego długość mierzona od kłębu do nasady ogona powinna odpowiadać w przybliżeniu wysokości psa w kłębie. Łączy w sobie siłę z elegancją.
Wzrost: pies 39-41 cm, suka 38-39 cm.
Szata: jedwabista i gładka, przylegająca. Krótka na głowie, niezbyt długa na grzbiecie i niezbyt obfita na łapach. Nie może być sztywna ani skręcona.
Maść: jednobarwna, wielobarwna lub tricolor.
Głowa: wydłużona, sucha, szlachetna w wyrazie, delikatnie rzeźbiona. Czaszka dobrze rozwinięta, w górnej części lekko wysklepiona w formie kopuły. Guz potyliczny średnio rozwinięty, dobrze rozwinięte łuki brwiowe. Kufa kwadratowa, w górnej części prosta i szeroka, lekko zwężająca się w kierunku nosa. Stop wyraźny. Zgryz nożycowy.
Oczy: dobrze rozwarte, ale nie wypukłe, błyszczące. Kolor ciemnoorzechowy, brązowy lub prawie czarny dostosowany do umaszczenia, nigdy jasny.
Uszy: zwisające i nisko osadzone, na poziomie oczu lub niżej. Długość płata skóry nie przekracza czubka nosa. Pokryte długim jedwabistym włosem, który nie może być skręcony.
Tułów: mocny i zwarty, linia grzbietu krótka, opadająca lekko ku tyłowi. Kłąb wyraźny. Klatka piersiowa głęboka, dobrze rozwinięta, sięga do połowy łokcia. Łopatki długie, skośnie ustawione i cienkie. Zad szeroki, zaokrąglony i muskularny.
Kończyny przednie: proste, mocne i stosunkowo krótkie, z umiarkowanym piórem z tyłu.
Kończyny tylne: proste i mocne. Staw skokowy mocny i wyraźny. Podudzie nisko kątowane.
Ogon: osadzony na przedłużeniu linii grzbietu, kopiowany na 2/5 długości lub pozostawiony w stanie naturalnym.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *