Stróż z krainy lodu - islandzki szpic pasterski - Psy.pl - mamy nosa!

Stróż z krainy lodu – islandzki szpic pasterski

Choć pochodzi z krainy lodu. ma gorące serce dla swojej rodziny. Islandzki szpic pasterski, zwany czasem psem islandzkim, jest jedyną rodzimą rasą islandzką. Jego przodkowie zostali przywiezieni przez norweskich wikingów, którzy na przełomie IX i X w. zas

Osadnicy przywozili ze sobą owce i używane do ich zaganiania szpice. Ówczesne szpice pasterskie stały się również przodkami współczesnych ras – norweskiego buhunda oraz szwedzkiego i fińskiego lapphunda. W ciągu stuleci życia na Islandii psy idealnie przystosowały się do trudnych warunków „wyspy lodu”. Ich zadaniem było przede wszystkim odnalezienie przed nastaniem surowej zimy i spędzenie na farmy owiec pasących się na rozległych górskich pastwiskach. Psy często musiały pracować samodzielnie, bez wskazówek człowieka. Wiele z nich do dziś wykonuje tę ciężką pracę.
Ponieważ na Islandii, poza nielicznymi lisami, prawie nie ma dużych drapieżników, nie było zapotrzebowania na psa myśliwskiego. W związku z tym szpic islandzki jest w zasadzie pozbawiony instynktu myśliwskiego, nie ma tendencji do włóczęgostwa i kłusownictwa. Posiada natomiast silny instynkt stróżowania; kiedy nie zaganiał stad, używano go jako stróża domu i obejścia.

Groźba zagłady
Pierwszy wzorzec rasy opracowano w Wielkiej Brytanii, a angielski Kennel Club uznał rasę już w 1905 r. Na początku wieku wiele psów sprowadzono też do Danii, gdzie rozpoczęto planową hodowlę.
Rasa dwukrotnie stanęła przed widmem całkowitej zagłady. Po raz pierwszy doszło do tego na początku naszego stulecia, kiedy psy przywożone na statkach przyniosły do Islandii nosówkę. Szpice islandzkie nie posiadały dostatecznej odporności na tę chorobę i zaczęły masowo padać. Ostatecznie epidemia została opanowana. Jednak już w 1930 r. istnienie rasy ponownie stanęło pod znakiem zapytania. Wtedy to na wyspie szerzyła się epidemia tasiemca bąblowca, którego żywicielem pośrednim są zwierzęta kopytne, a ostatecznym – m.in. psy. W miastach zabroniono trzymać jakiekolwiek psy, wiele z nich wybito. Pozostałe przy życiu psy musiały być poddane corocznemu odrobaczaniu. Pogłowie uległo takiej redukcji, że dla jego odbudowy trzeba było sprowadzić psy z Danii.

Wesoły nieznajomy
Dopiero w 1969 r. powstał Islandzki Związek Kynologiczny, którego celem było ocalenie islandzkiego szpica pasterskiego. W 1979 r. pieczę nad rasą przejął Klub Islandzkiego Szpica Pasterskiego. Obecnie rasa nadal nie należy do licznych, ale jej istnienie nie jest już zagrożone. Dużo hodowli funkcjonuje w krajach skandynawskich, a także w Niemczech, Holandii, Kanadzie i USA. W Polsce jest to rasa zupełnie nie znana, a szkoda. Islandzki szpic pasterski jest bowiem psem o uroczym charakterze. Wesoły, przyjacielski, bardzo przywiązuje się do właściciela. Pośród szpiców uważany jest za jednego z najlepszych psów rodzinnych. W porównaniu z innymi rasami szpiców, on i jego najbliższy kuzyn, buhund, są psami najłatwiejszymi do ułożenia, najmniej niezależnymi. Instynkt stróżowania objawia się u nich głównie ostrzegawczym szczekaniem. Islandzki szpic pasterski powinien zadowolić każdego miłośnika psów ceniącego naturalne piękno.
Poznajmy się: Islandzki szpic pasterski, V grupa FCI

Wygląd ogólny: Pies o wzroście nieco mniejszym od średniego. Jego spojrzenie wyraża łagodność i inteligencję.
Głowa: Mocna i sucha. Kufa nieco krótsza od mózgoczaszki. Oczy migdałowe w kształcie. Uszy średniej wielkości, stojące, ruchliwe.
Tułów: Nieco dłuższy niż wyższy. Grzbiet prosty i mocny.
Kończyny przednie: Proste i mocne. Mogą występować podwójne kciuki.
Kończyny tylne: Dobrze umięśnione. Pożądane podwójne wilcze pazury.
Ogon: Osadzony wysoko i zakręcony na grzbiet.
Ruch: Dający wrażenie zwinności i wytrzymałości.
Szata: Dwuwarstwowa, gruba, odporna na warunki atmosferyczne. Występują dwa warianty szaty:
a) krótkowłosy – włos nie jest całkiem krótki, lecz średniej długości. Okrywowy dość sztywny, podszerstek gęsty i miękki;
b) długowłosy – włos dłuższy niż w poprzednim przypadku, tworzy kryzę na szyi, pióro za uszami, na tylnej stronie kończyn i na ogonie.
Umaszczenie:
– różne odcienie brązu: od płowego do ciemno rudego
– czekoladowe
– szare
– czarne podpalane
Zawsze występują mniejsze lub większe białe znaczenia. Może występować maska. Dopuszczalna łaciatość, ale kolor biały nie powinien całkowicie dominować.
Wymiary: idealny wzrost dla psa: 46 cm, dla suki: 42 cm.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *