Święty z Birmy - kot birmański - Psy.pl - mamy nosa!

Święty z Birmy – kot birmański

Cenny i rzadki kot był kiedyś mieszkańcem świątyń i ulubieńcem arystokracji. Przypisywano mu boskie pochodzenie, ale w rzeczywistości jest krzyżówką kota syjamskiego i perskiego

Pochodzenie kota birmańskiego jest owiane legendą. Dawno temu mnisi zwani kittahami wybudowali w Birmie świątynię, w której oddawali cześć Tsun-Kyan-Tse, bogini o szafirowych oczach. W modlitwach towarzyszyły im święte koty. Gdy mnich umierał, jego dusza miała wcielać się w kota, by później znów odrodzić się w ludzkim ciele. Głównemu kapłanowi zawsze towarzyszyła kotka Sinh o żółtych oczach, jasnej maści i oznakach w kolorze ziemi.

Wdzięczność mnichów
Pewnego dnia na świątynię napadli rabusie, zabijąc wielu mnichów. Zrozpaczona Sinh skoczyła na ciało swojego pana i… stał się cud. Kotka pokryła się złotym nalotem, a jej oczy przybrały błękitną barwę. Jedynie stopy, które dotykały martwego mnicha, pozostały białe. Przez siedem dni czuwała przy kapłanie, nie jedząc, ani nie pijąc. Dzięki jej poświęceniu jego dusza mogła żyć wiecznie. Od tej pory, gdy w świątyni umiera główny kapłan, jego następcę wybierają – według legendy – właśnie koty, otaczając wybrańca kołem.
Nie wiadomo dokładnie, jak i kiedy koty te trafiły do Europy. Podobno na początku XX w. znów dokonano napadu na świątynię w Birmie. Złodziei powstrzymało dwóch cudzoziemców – mjr Gordon Russel i Auguste Pavie, a wdzięczni mnisi wysłali im do Francji parę kotów. Okres międzywojenny był dla birmańczyka łaskawy, ale II wojna światowa zniszczyła większość populacji.
Współczesny kot birmański ma zupełnie świeckie pochodzenie. Powstał w programach hodowlanych przy udziale kotów syjamskich i perskich. W 1950 r. nadano mu nazwę „święty z Birmy”. Rasę uznano w Wielkiej Brytanii w 1966 r.

Syjam o białych stopach
Birmańczyk ma umaszczenie typu syjamskiego, z oznakami w kolorze odpowiednim do odmiany barwnej, ograniczonymi do głowy, kończyn i ogona. Cechą charakterystyczną są białe stopy. Na przednich kończynach biel powinna kończyć się w prostej linii pomiędzy kośćmi palców a kośćmi śródręcza. Na tylnych nogach białe oznaki sięgają: z przodu co najmniej do stawów pomiędzy kośćmi palców a kośćmi śródstopia; z tyłu biały kolor tworzy klinowaty pasek zwany ostrogą, ostro zakończony przed kością stępu.
Kot birmański to typowy ulubieniec rodziny, bardzo przywiązujący się do właścicieli. Nie lubi zostawać sam, a najlepiej czuje się w większym gronie osób. Może się wówczas popisywać i być w centrum zainteresowania.
Birmańczyk łączy cechy wesołego, żywego syjama i spokojnego, dostojnego persa. Nigdy nie zachowuje się agresywnie, jest cierpliwy i delikatny, przez co świetnie nadaje się na towarzysza dla dzieci. Cichy i subtelny, odzywa się rzadko, ale gdy już to zrobi, jego głos zadziwia melodyjnością. To kot inteligentny i ciekawski, który łatwo uczy się zasad obowiązujących w domu. Nie jest zbyt uparty, ale lubi mieć własne zdanie.

Koci snob
Hodowcy często określają go mianem „kociego snoba”, bo wyraźnie preferuje towarzystwo osobników tej samej rasy. Równie zgodnie żyje z innymi zwierzętami domowymi.
Z reguły birmańczyk nie lubi wychodzić na zewnątrz, dobrze czuje się nawet w niewielkich mieszkaniach. Pielęgnacja jego szaty nie jest kłopotliwa, czesze się go wyłącznie dla usunięcia martwego włosa. Większość hodowców zaleca żywienie kotów birmańskich gotowymi karmami renomowanych firm.

Za pomoc dziękujemy hodowli „Podkowa *PL” Małgorzaty Kurkus
Kot birmański II kategoria – koty półdługowłose

Charakter: typowy ulubieniec rodziny, wesoły, pogodny, ciekawski i łagodny, bardzo przywiązany do opiekuna, nie lubi samotności
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, o nieco wydłużonej sylwetce, krępy, silny i dobrze umięśniony; waga od 4,5 do 8 kg
Głowa: mocna i szeroka, w kształcie trójkąta równobocznego, policzki lekko wystające; czoło zaokrąglone, podbródek silny; nos średniej długości, stop nieznaczny z lekkim zagłębieniem; oczy duże, ciemnobłękitne; uszy raczej małe, osadzone niezbyt nisko, z kępkami sierści wewnątrz małżowiny
Tułów: dosyć długi i mocny; kocury są masywniejsze od kotek; kończyny stosunkowo krótkie, silne; stopy duże, owalne, z owłosieniem pomiędzy palcami; ogon średniej długości, gęsto owłosiony, noszony dumnie do góry
Szata: długa i jedwabista; włosy nie przylegają ściśle do ciała, ale również zbytnio nie odstają; niewiele podszerstka; na pyszczku i kończynach sierść krótka, półdługa na grzbiecie i długa na szyi i brzuchu; wymagana kryza i portki na tylnych kończynach
Maść: typu point w kolorach: ciemnobrązowym, niebieskim, czekoladowym, liliowym, rudym, kremowym, szylkretowym, pręgowanym, szylkretowo pręgowanym; charakterystyczne dla rasy są białe stopy, symetryczne i wyraźnie odcinające się od kolorowych oznak
Długość życia: 12-15 lat
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań; można wykąpać przed wystawą
Pierwsze w Polsce: przełom lat 80. i 90. XX w.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *