Szczekacz z Tajgi - Łajka zachodniosyberyjska - Psy.pl - mamy nosa!

Szczekacz z Tajgi – Łajka zachodniosyberyjska

Pochodzący z Syberii pies zachował swoją pierwotną funkcję myśliwego. Choć jego życie w tajdze bywa ciężkie, robi to, do czego został stworzony. Jest twardy, odporny i lijalny - jak ludzie, przy których wyrósł

Łajki to popularne na terenie całej Syberii psy w typie szpica. Słowo „łajka”, które można przetłumaczyć dosłownie jako „szczekacz”, albo „oszczekiwacz”, pochodzi od rosyjskiego „łajat'” – „szczekać”. Podczas polowań rolą tych psów jest tropienie i wypłaszanie zwierzyny. Najpierw gonią ją w milczeniu, a oszczekiwać zaczynają dopiero podczas wystawiania.

Wygląd mniej ważny
Na ogromnych terenach Rosji trudno mówić o psach czystej rasy w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Żyły tam od stuleci jako psy użytkowe. Najważniejszą ich cechą były zawsze umiejętności, a nie wygląd. Z użytkowością psa łączyły się oczywiście określone cechy fizyczne, umożliwiające mu wykonywanie jego funkcji.
W prawie każdym rejonie Syberii hodowany jest inny typ psów. Wynika to zarówno z odmiennych warunków środowiskowych i potrzeb ludności, jak i kojarzenia ze sobą różnych psów, występujących na danym terenie. W ten sposób powstało wiele lokalnych odmian łajek. Są one wykorzystywane nie tylko jako psy myśliwskie, ale również zaprzęgowe, stróżujące i pasterskie.
Planowa hodowla łajek rozpoczęła się wraz z utworzeniem Związku Radzieckiego. Zorganizowano kilka ekspedycji w celu opisania występujących lokalnie typów tych psów.

Ojczyzna na Uralu
Pierwsze wzorce łajek powstały w 1939 r. Początkowo hodowano je w trzech typach – myśliwskim, pociągowym i pasterskim. Od 1947 r. hoduje się już tylko łajki myśliwskie w czterech rasach, z których trzy – zachodniosyberyjska, wschodniosyberyjska i rosyjsko-europejska – zostały uznane przez FCI. Ojczyzną łajki zachodniosyberyjskiej są lasy Uralu rozciągające się aż po Jenisej. Wśród jej przodków wymienia się łajkę plemion Timanczów, Wogułów, Chantów i Mansów, oraz psy przywiezione na ich tereny przez rosyjskich myśliwych. Wszystkie trzy uznane rasy łajek są do siebie bardzo podobne, trudne do odróżnienia nawet przez ekspertów.

Nie na wystawy
Do Polski łajki sprowadzono na początku lat 70. ubiegłego wieku. Podobnie jak w całej Europie najbardziej popularne są u nas łajki zachodniosyberyjskie, mniej rosyjsko-europejskie, najrzadziej występują wschodniosyberyjskie. Głównie myśliwi Hodowlą łajek zajmują się przede wszystkim myśliwi. Dlatego, choć nie są to psy bardzo rzadkie, na wystawach pojawiają się nieliczne osobniki. Właściciele łajek wolą brać udział w konkursach psów myśliwskich lub po prostu polować. Psy te wykorzystuje się przede wszystkim do polowania na dziki, rzadziej na kaczki. Nie oznacza to oczywiście, że aby stać się właścicielem łajki koniecznie trzeba być myśliwym. Należy jednak przygotować się na długie spacery. Łajka może również biegać przy rowerze lub pracować w zaprzęgu. Nawet jeśli nie jesteś myśliwym, warto, aby twoja łajka brała udział w konkursach psów myśliwskich. W tym celu nie musisz nawet specjalnie szkolić swojego psa, gdyż w pracy z łajką polega się przede wszystkim na jej wrodzonych umiejętnościach.

Łajka w kosmosie
Najsłynniejszą łajką jest bez wątpienia Łajka, pierwszy pies, a właściwie pierwsza żywa istota wysłana w kosmos. Sputnik 2 z Łajką na pokładzie wystrzelono 3 listopada 1957 r. Nie do końca wiadomo jednak, jakiej rasy był to pies. Na pewno była to nieduża suczka, o imieniu „Kudriawka” („Kędziorek”, „Loczek”). Jedne źródła podają, że rzeczywiście była to łajka, inne, że terierka, na którą po prostu tak wołano (przyznać trzeba, że imię „Szczekacz” pasuje również do większości terierów). Imię „Łajka” zawdzięcza podobno temu, że dużo szczekała, zwłaszcza na inżyniera Siergieja Korolowa. Łajka zakończyła swoje życie tragicznie. Nie planowano sprowadzenia jej na ziemię, a zapasów tlenu miało wystarczyć na 10 dni. Pierwotnie podawano, że po osiągnięciu orbity pies przeżył kilka dni, ale na początku lat 90. XX w. ujawniono, że wytrzymał tylko kilka godzin. Przyczyną przedwczesnej śmierci Łajki było przegrzanie statku, spowodowane jego złą izolacją termiczną, przez co temperatura wewnątrz osiągała ok. 40 st. C.
Śmierć suczki nie była nadaremna. Przed jej lotem nie wiedziano, czy żywy organizm może w ogóle przebywać w stanie nieważkości. Misja Łajki otworzyła drogę w kosmos następnym zwierzętom i ludziom.

Za pomoc w realizacji materiału dziękujemy Krzysztofowi Sikorskiemu.
Łajka zachodniosyberyjska – grupa 5 FCI (szpice i psy pierwotne)

Kraj pochodzenia: Rosja
Charakter: pies odważny, wytrzymały, pełen energii, a równocześnie zrównoważony, o silnym instynkcie myśliwskim; doskonały stróż
Wielkość: psy: 54-60 cm, suki: 52-58 cm
Waga: nie określona we wzorcu, ok. 20-25 kg
Szata: gęsty, twardy włos okrywowy, obfity podszerstek
Maść: dozwolone wszystkie umaszczenia; najczęściej spotykane: wilczaste, rude, białe, kremowe, łaciate
Długość życia: 14-15 lat
Podatność na szkolenie: średnia
Aktywność: potrzebuje dużo ruchu
Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie
Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
Możliwość nabycia szczeniaka: hodowlą łajek zajmują się głównie myśliwi; niechętnie sprzedają psy w ręce nie-myśliwych, aby łajka pozostała przede wszystkim psem użytkowym
Cena psa z rodowodem: 1000-1500 zł

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *