Jakie rasy psów najczęściej mają lęk separacyjny?


Lęk separacyjny u psów to wyjątkowo problematyczna przypadłość. Jakie rasy domowych czworonogów są najbardziej podatne na takie problemy?

Większość psów źle znosi rozłąkę ze swoim ukochanym opiekunem. Nic dziwnego – domowe czworonogi zostały wręcz stworzone do tego, by najlepiej czuć się w obecności swojego człowieka. Jednak szczekanie pod nieobecność opiekunów, załatwianie potrzeb fizjologicznych podczas samotnych chwil w domu czy uporczywe niszczenie to objawy poważnego problemu, zwanego lękiem separacyjnym. To zaburzenie, w tak skrajnej formie, dotyka tylko niektóre psy. Nieraz ciężko ustalić, skąd się bierze… Czy można przewidzieć, jakie psy są bardziej podatne na lęk separacyjny?

Od czego zależy występowanie lęku separacyjnego?

Dotychczasowe badania nad lękiem separacyjnym udowodniły, że występuje on częściej u mieszańców niż psów rasowych. Czworonogi, które spotkała jakaś trauma w życiu, również są bardziej podatne na występowanie tego zaburzenia. Lęk separacyjny to także częsta przypadłość psów, które boją się głośnych dźwięków, na przykład burzy. Reakcja psa na rozłąkę z człowiekiem zależy także w dużej mierze od zachowania i sposobu życia jego opiekuna. Jednak takie informacje nie pomogą nam przewidzieć, czy wybrany przez nas psiak będzie w przyszłości wykazywał zaburzenia separacyjne…

separacyjny
fot. Shutterstock

Lęk separacyjny – najnowsze badania

Węgierscy naukowcy postanowili zbadać, czy występowanie lęku separacyjnego u psów związane jest z rasą. W tym celu zebrali grupę 53 dorosłych, rasowych psów, które podzielili na dwie grupy, w zależności od pierwotnego przeznaczenia danej rasy. Grupa ras „współpracujących z człowiekiem” obejmowała między innymi labradory, goldeny i owczarki niemieckie. Z kolei grupa ras „samodzielnych” składała się z psów rasy beagle, pitbul, bulterier, husky, malamut i chartów. Następnie badacze sprawdzili, jak czworonogi reagują na rozłąkę ze swoim opiekunem.

Rasa ma znaczenie!

Okazało się, że psy ras stworzonych do współpracy z człowiekiem zdecydowanie gorzej znosiły rozłąkę z opiekunem niż psiaki z grupy „samodzielnej”. Widok odchodzącego opiekuna sprawiał, że skomlały i wierciły się niespokojnie. Kiedy człowiek znikał im z pola widzenia, zaczynały rozpaczliwie szczekać.

Rasy stworzone do bliskiej współpracy z człowiekiem okazały się bardziej podatne na stres towarzyszący rozdzieleniu z opiekunem. Z reguły psiaki te chętniej używają szczekania do komunikacji z człowiekiem, co dodatkowo może zwiększyć uciążliwość problemu. Możliwe także, że nastawione na wykonywanie poleceń człowieka psy bardziej frustrują się w momencie, gdy zostają same i nie dostają od człowieka wskazówek, jak mają rozwiązać napotkany problem. Mają również o wiele silniejszą potrzebę pozostawania w pobliżu swojego opiekuna.

Czy samodzielne psy stwarzają mniej problemów?

Oczywiście wyniki tych badań nie oznaczają, że psy ras bardziej samodzielnych nie będą wykazywać lęku separacyjnego czy będą sprawiać w domu mniej problemów. W szczególności psy ras pierwotnych potrafią być bardzo trudne w odpowiednim wychowaniu. Przez to nie są polecane dla niedoświadczonych psiarzy. Prawidłowe budowanie relacji z czworonogiem i szybkie reagowanie w razie pojawienia się pierwszych oznak lęku separacyjnego to klucz do uniknięcia poważnych problemów z samodzielnym zostawaniem w domu naszego psa…. Niezależnie od jego rasy!

Autor: Aleksandra Prochocka