W krainie wanilii - kot perski kremowy - Psy.pl

W krainie wanilii – kot perski kremowy

Uznawany za szczyt elegancji kot perski w kolorze kremu waniliowego należy do szczególnie cenionych ras. Jego szata sprawia wrażenie wyjątkowo lekkiej i delikatnej

Przodkami rasy były najprawdopodobniej półdługowłose koty angorskie, znane w Persji już w XVI w. Współczesny wygląd persy zawdzięczają Anglikom, którzy na początku XIX w. rozpoczęli ich planową hodowlę. Wieloletnia selekcja doprowadziła do wyodrębnienia wielu odmian barwnych.

Rzadkie kocięta
Kot kremowy pochodzi od persa rudego, a barwa jego futra powstała w wyniku genetycznego rozjaśnienia sierści. Początkowo odmiana ta nie była zbyt popularna. Zwierzęta określano jako płowe i usuwano z hodowli, sprzedając niemal za bezcen. Po raz pierwszy kremowe persy pokazano na wystawach w latach 60. XX w. Od razu wzbudziły ogomne zainteresowanie i szybko stały się atrakcją.
Niestety, kocięta w tym kolorze rodzą się dosyć rzadko. Największym problemem hodowlanym pozostaje uzyskanie jasnej, jednolitej sierści, bez śladów cieniowania. W dużej mierze zależy to od czynników genetycznych, stwierdzono jednak, że pożądany kolor można najpewniej uzyskać kojarząc ze sobą osobniki o rozjaśnionej barwie szaty (kremowe i niebieskie), unikając jednocześnie odmian tabby (pręgowanych).

W ogrodzie i na balkonie
Charakterystyczną cechą kremowych persów jest właśnie ich szata: długa, delikatna, jedwabista i opadająca do ziemi, falująca w rytm ruchów zwierzęcia. Pod względem psychiki koty te nie różnią się od swoich inaczej umaszczonych kuzynów. Łagodne i delikatne, mają umiarkowany temperament. Dorosłe osobniki są spokojne, zrównoważone, dumne i dystyngowane, choć w młodym wieku bywają psotne i ruchliwe. Opiekuna obdarzają dużym uczuciem i przywiązaniem, ale nie są zaborcze i nie narzucają swojej obecności. Lubią zabawy i pieszczoty, ale same decydują o ich porze i intensywności. Zgodne i niekonfliktowe, chętnie przebywają w towarzystwie kotów, które są równie aktywne i mają podobny temperament. Nie są agresywne, a niepokojone po prostu oddalą się.
Persy mogą być miłymi kompanami dla dzieci, nie lubią jednak zbytniej natarczywości. Bywają nieśmiałe, ale po krótkiej chwili akceptują gości. Koty tej rasy lubią wygody i chociaż z natury są domatorami, chętnie przebywają na świeżym powietrzu. Dużo radości dostarczy im wyjście do ogrodu lub na balkon (oczywiście pod warunkiem, że jest odpowiednio zabezpieczony).

Stworzony do szczotkowania
Pielęgnacja kremowych persów musi być systematyczna i wymaga więcej pracy niż w przypadku innych odmian. Aby zapobiec powstawaniu kołtunów należy je czesać nawet dwa razy dziennie. Szczególną uwagę zwracamy na kryzę, sierść na brzuchu, portkach i ogonie. Do szczotkowania przyzwyczajamy już małe kocięta, gdy ich sierść nie wymaga jeszcze intensywnych zabiegów. Jeśli chcemy pokazywać naszego pupila na wystawach, musimy przyzwyczaić go do kąpieli i pudrowania. Częstą przypadłością persów jest nadmierne łzawienie oczu, dlatego trzeba je przemywać specjalnym płynem.

Kot perski kremowy

Wygląd ogólny: Kot długowłosy, średniej wielkości, dobrze umięśniony, o mocnej kości.
Głowa: Szeroka, okrągła i masywna; czoło szerokie i wypukłe. Policzki pełne. Broda dobrze rozwinięta. Nos krótki, szeroki; stop wyraźnie zaznaczony, tworzy zagłębienie między oczami.
Oczy: Duże, okrągłe, o żywym wyrazie, szeroko rozstawione. Kolor miedziany.
Uszy: Nisko osadzone, małe, zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione, z kosmykami włosów wewnątrz małżowiny.
Tułów: Krępy i masywny. Klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony i szeroki.
Kończyny: Mocne, o grubej kości, raczej krótkie. Stopy okrągłe, szerokie.
Ogon: Dosyć krótki, ale proporcjonalny do długości ciała, ma formę okazałego pióropusza.
Szata: Długa i gęsta, włos bardzo miękki, delikatny i jedwabisty, opadający do ziemi. Na szyi występuje obfita kryza, portki na tylnych kończynach i mocno owłosiony ogon.
Maść: Jasny, czysty, pastelowo-kremowy kolor bez ciepłego odcienia. Włosy równomiernie i jednolicie zabarwione na całej długości, bez smug i plam. Dopuszczalny lekki rysunek na części twarzowej i kończynach. Za wady uznaje się białą sierść na brzuchu i spodzie ogona. Lusterko nosa i opuszki różowe.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *