Wielka Księga Psów: dog niemiecki - pokojowy molos - Psy.pl - mamy nosa!

Wielka Księga Psów: dog niemiecki – pokojowy molos

Dog niemiecki wyjątkowo źle znosi samotność. Może ona spowodować nieodwracalne zmiany w jego psychice - toteż na pewno nie jest to pies dla zabieganego właściciela.

POCHODZENIE RASY
Przodkami wszystkich psów w typie dogowatym były dogi tybetańskie – masywne zwierzęta o potężnych głowach, hodowane głównie w Tybecie. Dość szybko zawędrowały do Asyrii, a następnie do starożytnej Persji, gdzie używano ich jako psów bojowych. Prawdopodobnie stamtąd dotarły do Epiru, krainy położonej nad Morzem Jońskim, gdzie mieszkało plemię Molosan. W cieplejszym klimacie ich szata stała się znacznie krótsza. Po upadku imperium Aleksandra Wielkiego trafiły do starożytnej Grecji i Rzymu, a stamtąd do Europy Środkowej, zamieszkanej przez Germanów.

Grecki geograf i podróżnik Strabon (ok. 68 r. p.n.e. – ok. 20 r. n.e.) wspomina w swoich zapiskach o Galach, którzy kupowali u Brytów duże psy bojowe. Cymberom (plemię germańskie) w wędrówce z Jut­landii ok. 100 r. p.n.e. towarzyszyły podobno potężne psy, które strzegły karawan i uczestniczyły w potyczkach z Rzymianami.

W starych legendach islandzkich przewija się motyw potężnego czworonoga, zaś we wczesnośredniowiecznym zbiorze praw Leges Barbarorum wspomina się o dużych psach polujących na niedźwiedzie i tury.

Za bezpośrednich przodków doga niemieckiego uważa się dawne bullenbeissery i psy myśliwskie do polowania na grubego zwierza. Swój współczesny wygląd pies ten zyskał dzięki krzyżowaniu z chartem. Stał się elegancki, lżejszy i sprawniejszy fizycznie. Rasa została ostatecznie ustalona pod koniec XIX w., a jej protoplastą miał być dog z Ulm. Przez wiele lat podważano niemieckie pochodzenie tego psa i uważano, że wyhodowali go Duńczycy (do dziś w Anglii i Danii dog niemiecki jest nazywany wielkim duńczykiem – grand danoise), ale to bez wątpienia niemieccy kynolodzy stworzyli współczesną postać doga. Pierwszy wzorzec powstał w 1880 r. przy okazji wystawy w Berlinie; oficjalną nazwę – dog niemiecki – nadano rasie w 1888 r.

CHARAKTER I USPOSOBIENIE
Dog niemiecki jest najbardziej pokojowo usposobiony ze wszystkich molosów. Łączy w sobie imponującą wielkość i elegancję z ogromnym przywiązaniem do właściciela, odwagą i pojętnością. Jest pewny siebie, zrównoważony, ma średni temperament. Nie może zdradzać nerwowości i nieuzasadnionej agresji, dlatego osobniki nadmiernie pobudliwe powinno się wykluczać z hodowli. Dosyć trudno wyprowadzić go z równowagi, gdy się jednak zdenerwuje, potrafi być groźnym przeciwnikiem. Nieufny w stosunku do obcych, doskonale sprawdzi się w roli stróża i obrońcy, przy czym interweniuje tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne.

Dog niemiecki jest mocno związany z właścicielem, dlatego nie powinno się go izolować. Ten wrażliwy olbrzym wyjątkowo źle znosi samotność. Może ona spowodować nieodwracalne zmiany w jego psychice.

W stosunku do słabszych jest tolerancyjny. Wyjątkowo delikatnie obchodzi się z dziećmi, jednak ze względu na jego rozmiary trzeba zwracać uwagę, aby nie zrobił im przypadkowo krzywdy, choćby machając ogonem.

Może dzielić dom z innymi psami i zwierzętami domowymi. Obce czworonogi zwykle traktuje z pobłażaniem i nie zwraca uwagi na ich zaczepki. Między samcami może niekiedy dochodzić do awantur.

Dog niemiecki bez problemu przystosuje się życia w mieszkaniu. Całą swoją energię wytraca na długich spacerach, dlatego w domu zachowuje się wręcz flegmatycznie i najchętniej spędza czas na kanapie.

UMIEJĘTNOŚCI
Przodka doga niemieckiego chętnie trzymano na królewskich i szlacheckich dworach. Brał udział w polowaniach na grubego zwierza i był czworonogiem do towarzystwa. Dzisiaj ten imponujący olbrzym jest przede wszystkim psem rodzinnym. Sprawdzi się jako towarzysz rowerzysty lub jeźdźca, ale takie treningi można rozpocząć dopiero, gdy pies skończy rok. Dogi dobrze radzą sobie na torze agility, choć z czasem ich rozmiary mogą uniemożliwiać im pokonanie niektórych przeszkód, np. tunelu.

SZKOLENIE
Dog niemiecki jest inteligentny – pod okiem doświadczonego szkoleniowca uczy się szybko, chętnie i skutecznie. Naukę trzeba jednak rozpocząć dość wcześnie, najlepiej już w psim przedszkolu. Pies tej rasy nie będzie mechanicznie wykonywał poleceń, dlatego ważne są pozytywna motywacja i silna więź z właścicielem – wówczas można wyegzekwować od niego niemal wszystko. Szkolenie obrończe (IPO) można rozpocząć dopiero po przyswojeniu przez psa zasad posłuszeństwa i musi być ono prowadzone umiejętnie. Szczenięta wymagają konsekwentnego, a jednocześnie łagodnego wychowania od pierwszych chwil w domu i prawidłowej socjalizacji.

ZDROWIE
Dog niemiecki nie należy do ras długowiecznych, chociaż zdarzają się osobniki dożywające nawet 12 lat. Najczęstszym problemem są skłonności do rozszerzenia i skrętu żołądka, a w starszym wieku nowotwory kości. Czasami zdarzają się wadliwie ustawione powieki (wywinięcie i podwinięcie), a w niektórych liniach schorzenia serca (kardiomiopatia). Sporadycznie występuje dysplazja stawów biodrowych i osteochondroza (OCD).

ŻYWIENIE
Pies tej rasy jest kosztowny w utrzymaniu. Do osiemnastego miesiąca życia rozwija się w zawrotnym tempie, dlatego wymaga doskonale zbilansowanej karmy o średniej zawartości białka, z dodatkiem substancji chroniących stawy – glukozaminy i chondroityny. Wszelkie zaniedbania w tym okresie są często nie do odrobienia.

Dzienna racja żywnościowa dla dorosłego doga nie jest tak duża, jak się powszechnie sądzi, ale jakość pożywienia musi być wysoka; porcję trzeba podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić psu odpoczynek po jedzeniu.

DLA JAKIEGO PANA
Dog niemiecki nie nadaje się dla każdego. To pies dla prawdziwego sympatyka rasy, cierpliwego i konsekwentnego, który poświęci swojemu pupilowi dużo czasu. Właściciel doga nie może być ani zbyt uległy, ani apodyktyczny.

Za pomoc dziękujemy hodowlom z Kuźni Napoleońskiej Joanny Mróz-Gabrysiak i Być Może Beaty Kucharczyk

 

Dog niemiecki (II gr. FCI)

 

Kraj pochodzenia: Niemcy

Pierwotne przeznaczenie: pies do polowania na grubego zwierza, obrończy i do towarzystwa

Charakter: pies o średnim temperamencie, spokojny, zrównoważony, pewny siebie, o władczym charakterze; silnie związany z opiekunem, wymaga bliskiego kontaktu z rodziną; nieufny wobec obcych, ale nie wykazuje nieuzasadnionej agresji, dobry stróż i obrońca; tolerancyjny i delikatny wobec słabszych

Wielkość: wysokość psów w kłębie co najmniej 80 cm, suk co najmniej 72 cm

Szata: włos bardzo krótki i gęsty, gładko przylegający, lśniący

Maść: żółta i żółta pręgowana (wymagana czarna maska), arlekin (na białym kolorze równomiernie rozłożone nieregularne lakowo-czarne plamy), czarna (do tej grupy zaliczane są także dogi płaszczowe – czarny kolor jak płaszcz okrywa tułów; kufa, szyja, pierś, kończyny, brzuch i koniec ogona są białe, oraz dogi płytowe – na białym tle występują duże czarne plamy), błękitna

Osiąganie dojrzałości: 2,5-3 lata

Długość życia: 7-10 lat

Linienie: umiarkowane, dwa razy w roku

Aktywność: średnia, potrzebuje regularnego ruchu; może biegać przy rowerze lub koniu, ale dopiero, gdy skończy rok

Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa (PT) ze względu na rozmiary psa

Podatność na szkolenie: duża; inteligentny, szybko się uczy, ale potrzebuje odpowiedniej motywacji i konsekwentnego wychowania od szczeniaka

Stosunek do dzieci: przyjazny

Stosunek do innych psów: tolerancyjny, choć między obcymi samcami mogą się zdarzać utarczki

Odporność na warunki atmosferyczne: mała; wrażliwy na niskie temperatury i upały

Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, ale nie nadaje się do kojca

Przygotowanie do wystaw: szata nie wymaga przygotowań; wskazane obycie ringowe

Koszty utrzymania: 300-400 zł miesięcznie

Pierwsze w Polsce: XIX w.

Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem

Cena psa z rodowodem: 1000-3500 zł

 

Zalety i wady

 

+ mocno przywiązany do opiekuna
+ inteligentny i pojętny
+ doskonały przyjaciel dzieci
+ dobrze się czuje w mieszkaniu
+ tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt
+ dobry stróż i obrońca
+ łatwy w pielęgnacji


– kosztowny w utrzymaniu
– mało odporny na warunki atmosferyczne
– dość obficie się ślini

 

Pielęgnacja

 

  • szata bardzo łatwa w pielęgnacji, wystarczy wyczesać ją raz w tygodniu szczotką z włosia i gumową rękawicą; potem ewentualnie przetrzeć bawełnianym ręcznikiem lub irchą, aby nadać sierści połysk
  • kąpiel w miarę potrzeby w szamponie dla krótkiego włosa, można też od czasu do czasu wytrzeć psa mokrym, a następnie suchym ręcznikiem

 

 

Inne molosy w typie dogowatym

 

Mastif angielski

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Pies duży, masywny, proporcjonalnie zbudowany. Wzorzec nie podaje wzrostu. Szata krótka, włos ściśle przylegający. Maść brzoskwiniowo-płowa, srebrzysto-płowa, płowa lub ciemnopręgowana; kufa, uszy i nos zawsze czarne, podobnie jak obwódki wokół oczu, przy czym czerń między oczami rozszerza się aż na czoło. Mastif – jak większość molosów – pochodzi od doga tybetańskiego. Za jego przodków uważa się psy wojenne Celtów i Persów. Rzymianie wykorzystywali go do walk na arenie z dzikimi zwierzętami i ludźmi; polował również na niedźwiedzie i wilki. W Anglii był trzymany zarówno na dworach, jak i przez pospólstwo – miał odstraszać dzikie zwierzęta i złodziei. Hodowla współczesnego mastifa rozpoczęła się w latach 30. XIX w. Pierwszy wzorzec opracowano w 1859 r.; w 1883 r. powstał Old English Mastiff Club (Angielski Klub Mastifa).

Mastif angielski to pies zrównoważony, spokojny, wierny, o umiarkowanym temperamencie i silnym charakterze. Jest bardzo oddany rodzinie, której chętnie się podporządkuje, jeżeli zostanie prawidłowo wychowany. Wymaga bliskiego kontaktu z właścicielem, nie nadaje się do trzymania w kojcu. To skuteczny stróż i odważny obrońca, niewykazujący nieuzasadnionej agresji. Może mieszkać z innymi zwierzętami, jest też dobrym towarzyszem dla dziecka. Średnio aktywny, nie potrzebuje forsownych treningów. W domu zachowuje się spokojnie i najchętniej odpoczywa.

Dogue de bordeaux

Kraj pochodzenia: Francja

Pies mocny, krępy, o harmonijnej i atletycznej budowie; wysokość w kłębie psów 60-68-cm, suk 58-66-cm (tolerancja – 1-cm poniżej lub 2-cm powyżej podanych wymiarów), waga psów co najmniej 50 kg, suk co najmniej 45 kg. Szata krótka, włos cienki i miękki w dotyku. Maść jednobarwna we wszystkich odcieniach koloru płowego – od mahoniowego po izabelowaty (jasnożółtawy); dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na piersi i końcach łap; umaszczenie może być bez maski lub z maską czarną albo brązową.

Przodkami dogue de bordeaux były prawdopodobnie tzw. alant vautre – psy używane do polowania na niedźwiedzie i wilki. Według innych teorii protoplastami rasy mogły być dogi z Akwitanii i średniowieczne bullenbei­ssery. W 1896 r. Pierre Megnin opublikował opis rasy, który uważa się za pierwszy wzorzec; w 1910 r. został on poprawiony przez prof. Kuntlera. W powstaniu współczesnej wersji rasy brały udział odmiany: tuluzyjska, paryska i Bordeaux.

Dogue de bordeaux to pies spokojny, o umiarkowanym temperamencie. Bardzo serdeczny wobec domowników i silnie z nimi związany. Uczucia okazuje wylewnie i nie znosi samotności, dlatego nie powinien być trzymany w kojcu. Ma opinię cierpliwej niańki, jest doskonałym przyjacielem dzieci. To dobry stróż i obrońca – czujny, odważny, nienadużywający swojej siły. Nie zaczepia obcych psów i akceptuje inne zwierzęta w domu. Należy mu zapewnić sporą dawkę ruchu – nie powinien jednak biegać przy rowerze ani skakać przez przeszkody.

 

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Przeczytaj także

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *