Z carskiego pałacu

Kot rosyjski niebieski to zwierzę wyjątkowe i pełne wdzięku. Już w XVII w. srebrzyście połyskująca szata czyniła z niego obiekt pożądania najpotężniejszych władców

Źródła historyczne podają, że pierwsze koty rosyjskie pochodziły z okolic Archangielska nad Morzem Białym. Rasa jest uważana za naturalną, czyli powstałą bez ingerencji człowieka. Prawdopodobnie przodkowie dzisiejszych bywalców wystaw i pokazów żyli tam w stanie półdzikim, podobnie jak nasze poczciwe dachowce. Izolacja od świata, a tym samym brak dostępu obcego materiału genetycznego sprawiła, że ich wygląd pozostał niezmieniony przez setki lat.

Statkiem do Anglii
Niezwykła podwójna szata, która urzekała ludzi na przestrzeni wieków, powstała jako forma przystosowania do wyjątkowo mroźnych zim. Koty rosyjskie gościły na dworze cara Mikołaja I. Podobno podarował on jednego z nich królowej Anglii Elżbiecie I. Również królowa Wiktoria miała ponoć dwa koty pochodzące z carskiego pałacu. Marynarze pływający na statkach handlowych pomiędzy Rosją a krajami śródziemnomorskimi chętnie zabierali je na pokład wierząc, że przyniosą im szczęście. W ten sposób wiele z tych zwierząt trafiło ok. 1800 r. do Wielkiej Brytanii. Tam zainteresowano się ich hodowlą. Początkowo pokazywano je na wystawach pod różnymi nazwami: niebieski kot hiszpański, kot archangielski lub maltański. Na pierwszych wystawach wszystkie niebiesko umaszczone koty znajdowały się w tej samej klasie. Z czasem utworzono dwie kategorie: typ brytyjski i typ niebieski innego pochodzenia. Własną klasę kot rosyjski otrzymał w 1912 r. Druga wojna światowa poważnie zniszczyła populację i rasa prawie wyginęła. Próbę jej odnowienia podjęto w Szwecji, ale koty rosyjskie kojarzono tam z syjamskimi i orientalnymi. W połowie lat 60. grupa angielskich hodowców postanowiła ratować rasę, groziła jej bowiem degeneracja i zbytnie upodobnienie do typu orientalnego. W 1967 r. powstało Russian Blue Association (Stowarzyszenie Hodowców Kota Niebieskiego Rosyjskiego), które wprowadziło ostre reguły hodowlane, kładąc nacisk na dobór odpowiednich reproduktorów.

Kot do towarzystwa
Miłośnicy kotów rosyjskich twierdzą, że mają one wiele zalet czyniących z nich idealne zwierzęta domowe. Żywe i pełne energii, mają jednocześnie umiarkowany temperament, są spokojne, uczuciowe i łagodne. Bardzo mocno przywiązują się do opiekuna i potrafią spędzić cały dzień na towarzyszeniu mu we wszystkich czynnościach. Nie lubią zostawać same, dlatego dobrze jeśli mają innego kota do towarzystwa. Z reguły są zgodne i niekonfliktowe, chociaż zdarzają się także osobniki o dominującym charakterze. Ciekawskie i ruchliwe, z pewnością spenetrują najmniejsze zakamarki mieszkania. Koty tej rasy są z natury domatorami i niechętnie wychodzą na zewnątrz, nawet jeśli mają taką możliwość. Nie przeszkadzają im wizyty gości, ale są dość nieśmiałe i musi minąć trochę czasu zanim zaakceptują obcą osobę. Nie lubią zmian, hałasu i nieznanych sytuacji. Jeżeli chcemy z nimi podróżować lub pokazywać je na wystawach musimy je do tego przyzwyczajać od najmłodszego wieku.

Zgodni rodzice
Koty rosyjskie są wyjątkowo ciche. Hodowcy twierdzą, że potrafią wszystko wyrazić oczami i zachowaniem. Kotki są bardzo troskliwymi matkami, często opiekują się prawie dorosłymi kociętami, a kocury uczestniczą w wychowywaniu potomstwa. Utrzymanie i pielęgnacja tych kotów nie jest kłopotliwa. Ich sierść powinna być lekko nastroszona, dlatego nie zaleca się częstego szczotkowania ani przygładzania. Pokarm powinien być urozmaicony. Może być to np. sucha karma, uzupełniona świeżym, surowym mięsem. Koty rosyjskie niebieskie to zwierzęta niekłopotliwe, o atrakcyjnym wyglądzie i miłym usposobieniu.
Poznajmy się

Wygląd ogólny: Kot średniej wielkości, o smukłej, muskularnej i nieco wydłużonej sylwetce. W ruchu jest elegancki i pełen gracji.
Głowa: Ma kształt krótkiego klina, czaszka długa i spłaszczona, szeroka na poziomie oczu, czoło proste. W profilu czoło i nos tworzą wypukły kąt na poziomie brwi. Wydatne poduszeczki z wąsami, podbródek silnie zaznaczony.
Oczy: Duże, w kształcie migdałów, szeroko rozstawione, zielone.
Uszy: Duże, ostro zakończone, szerokie u podstawy i dość wysoko osadzone. Małżowina jest cienka i lekko przezroczysta. Wewnątrz delikatnie porośnięte włosami.
Tułów: Długi, kościec niezbyt mocny.
Kończyny: Długie i smukłe, stopy małe i owalne.
Ogon: Proporcjonalny, raczej długi, zwęża się aż do ostro zakończonego czubka.
Szata: Krótka i gęsta, odstająca nieco od ciała, o miękkiej i jedwabistej strukturze. Wymagane gęste podszycie, które powinno być mniej więcej tej samej długości co włos okrywowy.

UMASZCZENIE
Kolor sierści równomiernie niebieskoszary, końce włosów muszą srebrzyście połyskiwać. Preferowany jest średni odcień szaty. Srebrzysty nalot powstaje dzięki temu, że każdy włos ma srebrną końcówkę. Lusterko nosa jest łupkowoszare, poduszeczki łap wyłącznie lawendowe.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *