Z Vanem w wannie – Turecki kot Van

Van jest odmianą kota angorskiego. Pierwotnie zamieszkiwał okolice jeziora Van w Turcji i pewnie dlatego, jako jedeny przedstawiciel kociej rodziny, lubi pływać

Turecki van jest rasą naturalną powstałą bez ingerencji człowieka. Pochodzi z górzystych terenów północno-wschodniej Turcji, z okolic jeziora Van (stąd nazwa rasy). Kot ten świetnie przystosował się do trudnego i zmiennego klimatu występującego w tym rejonie świata. Zimy są tutaj wyjątkowo mroźne, a lata upalne.

Łowca ryb
Obfita sierść vana, szczególnie gruba na szyi i zadzie, chroniła go przed mrozem i śniegiem. Latem stawała się dużo krótsza, co pozwalało znieść wysokie temperatury. Podstawą pożywienia vanów były ryby, które koty te same sobie wyławiały. Prawdopodobnie dlatego, jako jedyne spośród kotów, nie boją się wody i chętnie zażywają z kąpieli. Pływacką pasję ułatwia także struktura szaty. Brak podszerstka i specyficzna budowa włosa, który ma kształt pustego w środku stożka sprawia, że po wyjściu z wody koty te bardzo szybko schną. Dzisiaj spotkanie tureckich vanów w ich naturalnym środowisku jest prawie niemożliwe. Łatwiej zobaczyć je w ogrodzie zoologicznym w Istambule, gdzie prowadzony jest program hodowli tych zwierząt. Co pewien czas są one rozmnażane i sprzedawane prywatnym nabywcom.
Po raz pierwszy koty o przedziwnym umaszczeniu zostały zauważone około 1856 r. w Azji Mniejszej przez M. Lottina de La Val, francuskiego dyplomatę. Do Europy zawitały wiele lat później, około 1950 r. Palec Allaha Pierwszą parę vanów przywiozła do Anglii Laura Lushington, która zachwyciła się nimi podczas podróży do Turcji. Gdy udało się sprowadzić inne egzemplarze, rozpoczęto pracę hodowlaną, uwieńczoną uznaniem rasy w Wielkiej Brytanii w 1969 r.

Palec Allaha
Cechą rozpoznawczą vanów jest ich charakterystyczne umaszczenie. Kolorowe (kasztanowo-czerwone lub kremowe) znaczenia znajdują się na głowie i ogonie, reszta ciała jest kredowobiała. Biała plamka na środku głowy, pomiędzy dwiema łatkami, nazywana jest przez Turków „palcem Allaha”. Według legendy Stwórca dotknął w tym miejscu głowy kota pozostawiając ślad.
Turecki van ma umiarkowany temperament i zrównoważony charakter, jest spokojny, dostojny i wrażliwy. To kot silny, aktywny, wesoły i zawsze gotowy do zabawy. Może być doskonałym przyjacielem dla dzieci, nie zachowuje się agresywnie, jest cierpliwy i tolerancyjny. Lubi siadać wysoko i z góry obserwować otoczenie. Do zabawy słupek Vanowi sprawimy dużo radości, kupując mu specjalny słupek okręcony sznurkiem (z kilkoma podestami lub budkami), na którym nasz kot będzie mógł ostrzyć sobie pazurki i uprawiać wspinaczkę.
Van bardzo przywiązuje się do domowników, ale zazwyczaj wybiera jedną osobę z rodziny, którą obdarza największym uczuciem. Jest towarzyski i nie lubi zostawać w domu sam. Może przebywać w kocich grupach, zaprzyjaźni się także z psem.

Kot w kąpieli
To zwierzę inteligentne i ciekawskie. Chętnie towarzyszy właścicielowi podczas kąpieli. Trzeba jednak pamiętać, że nie każdy przedstawiciel tej rasy jest wytrawnym pływakiem i jeśli chcemy, aby nasz pupil polubił wodę, musimy oswajać go z tym żywiołem od małego. Pielęgnacja vana jest prosta, jego szata prawie nie wymaga czesania (poza okresami linienia). Pożywienie powinno być urozmaicone i odpowiednio dozowane, aby nie doprowadzić do nadwagi.

Za pomoc dziękujemy hodowli „Bobtur” Kingi i Grzegorza Klimowiczów
Kot turecki van – II kategoria (koty półdługowłose)

Charakter: kot spokojny, wrażliwy, wesoły i inteligentny, ma zrównoważony charakter i umiarkowany temperament; lubi wodę i chętnie korzysta z kąpieli
Wygląd ogólny: kot średniej wielkości, elegancki, o muskularnym, długim ciele; waga od 3 do 8,5 kg
Głowa: trójkątna i krótka, kufa tępo ścięta, broda mocna, nos prosty, średniej długości; oczy duże, okrągłe lub lekko owalne, kolor bursztynowy, niebieski lub jedno oko niebieskie, a drugie bursztynowe; uszy szerokie u nasady, wysoko osadzone, o lekko zaokrąglonych końcach, obfite kępki włosów wewnątrz małżowiny
Tułów: długi, silny i dobrze umięśniony, klatka piersiowa szeroka; kończyny mocne, średniej długości, stopy okrągłe, z obfitym owłosieniem między palcami; ogon średniej długości, bogato owłosiony
Szata: średniej długości, delikatna i jedwabista, bez podszerstka; w okresie zimowym staje się gęściejsza w okolicy szyi i zadu
Maść: kredowobiała z kasztanowo-czerwonymi lub kremowymi znaczeniami; znaczenia występują na głowie w pobliżu uszu (uszy muszą być białe) w formie dwóch plam przedzielonych białą strzałką i na całym ogonie; lusterko nosa i poduszeczki łap różowe
Długość życia: 14-18 lat
Przygotowanie do wystawy: nie wymaga specjalnych przygotowań
Pierwsze w Polsce: przełom 1999 i 2000 r.

Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *