Posłuszeństwo na sportowo cz. 5 - Psy.pl

Posłuszeństwo na sportowo cz. 5

Przywołanie do nogi stało się dla nas nie lada wyzwaniem, bo w obecności innych psów i ludzi Bluesowi trudno wykonać komendę

Czwarte zadanie w obedience klasy zero to przywołanie do nogi. Przewodnik na polecenie sędziego odprowadza psa na odległość około 25 kroków. Robi w tył zwrot i pozostawia czworonoga w pozycji waruj, po czym wraca na miejsce startu. Na polecenie sędziego przywołuje zwierzaka, który powinien przybiec jak najszybciej.
Blues uwielbia biegać i radośnie wykonuje polecenia, ale gdy widzi w pobliżu inne psy i ludzi, nie jest w stanie się powstrzymać. Podbieganie do poruszających się postaci jest stałym punktem repertuaru jego zachowań.
Przystępując do ćwiczenia, najpierw musiałam się nauczyć, jak pokazywać Bluesowi gestami, co znaczą słowa „do mnie”. Gesty musiały być identyczne, bo inaczej mój kandydat na sportowca nie wiedział, o co chodzi. Za zbliżenie się o pół kroku w moją stronę nagradzałam go sowicie. Zajęło nam to sporo czasu. Potem był krok, dwa, trzy. Gdy udało się Bluesowi podbiec pięć kroków, byłam szczęśliwa. On też, bo uwielbia ćwiczyć.
Póki odległości nie były duże, udawało się. Trudności sprawiały dalsze dystanse. A im większe było rozproszenie (ludzie i psy wokół), tym labradorowi trudniej było się skupić. Kiedy podczas treningu Bluesowi udało się przybiec do mnie kilka razy, choć za nim były inne psy, postanowiłam zrobić sprawdzian. Mój sportowiec po usłyszeniu komendy zaczął biec do mnie, ale – niestety – dostrzegł inne psy na trawniku. Rzucił się jak szalony w ich stronę i porwał wszystkie do gonitwy.
Zaczęłam więc ćwiczyć w odosobnieniu. Idealna do tego okazała się leśna działka. Stopniowo zwiększałam dystans. Ćwiczyć musieliśmy nie tylko samo podbieganie, ale także pozostanie psa w pozycji waruj (czasem nie wytrzymywał i się podnosił) oraz zatrzymanie przede mną (miał kłopot z wyhamowaniem i opanowaniem entuzjazmu).
Teraz w lesie, gdzie nikt nie rozprasza Bluesa, jest idealnie. Biegnie do mnie z prędkością pocisku, prosto jak po sznurku, nawet z odległości ponad 50 m! Udaje mu się nie tylko wytrzymać w pozycji waruj, dobiec, ale i zatrzymać. Obawiam się jednak, że gdy zobaczy inne psy, znów nie będzie w stanie się powstrzymać, by do nich nie podbiec. Przed nami jeszcze dużo pracy!
 

Z pamiętnika Bluesa sportowca
Ale dałem czadu na treningu! Ćwiczyliśmy to, co uwielbiam, czyli bieganie i wariowanie! Moja Ukochana Pani (MUP) odprowadziła mnie daleko, powiedziała, bym warował, potem odeszła i mnie zawołała. Zacząłem biec w jej kierunku, naprawdę bardzo się starałem, żeby dobiec do MUP. Ale wokół stali ci wszyscy mili trenerzy, a inne psy ćwiczyły i merdały ogonami. Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie zboczyć w ich stronę. A jak podbiegłem, to zaczęliśmy się bawić, bo wszyscy mnie gonili. Zataczałem kółka, inne psy za mną, a ludzie za nami. Tylko MUP stała pośrodku i się śmiała. Wiem, jak sprawić jej przyjemność!
Chcesz dać głos i ocenić?
Dołącz do naszego stada – zarejestruj się!
Ocena użytkowników

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *