GRYFONIK BELGIJSKI - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Stojący gryfonik beglijski

GRYFONIK BELGIJSKI

Niewielki, dość mocnej budowy psiak do towarzystwa, występujący w kilku odmianach włosa. Ma charakterystyczną krótką kufę. Miły, nieagresywny przyjaciel rodziny, mało szczekliwy, pogodny i rezolutny. Bliski kuzyn gryfonika brukselskiego i brabantczyka. Dawniej psy w typie gryfoników były ulubieńcami belgijskich stangretów i dorożkarzy. Trzymano je w stajniach i wozowniach do tępienia gryzoni. Współczesne gryfoniki to przede wszystkim psy do towarzystwa. Mogą uprawiać psie sporty.

Charakter

Gryfoniki zwracają uwagę wyrazem pyska. Wszystkie mają takie samo usposobienie, różnią się jedynie wyglądem. Są żywe, wesołe, przyjacielskie, bardzo przywiązane do rodziny. Nie lubią zostawać długo same, dlatego nie nadają się dla zapracowanych osób. Najchętniej spędzałyby cały dzień na kolanach właściciela. Ponieważ są niewielkie, łagodne i niekonfliktowe, a także łatwo przystosowują się do różnych sytuacji, mogą mu towarzyszyć prawie wszędzie.

To doskonali przyjaciele dla dzieci, niezmordowani w zabawie – trzeba jednak pilnować, aby maluchy nie zrobiły im przypadkiem krzywdy.

Portret gryfonika belgijskiego
fot. Shutterstock

Jako szczeniaki są bardzo energiczne, z wiekiem stają się stateczniejsze. Nie oznacza to jednak, że robią się leniwe – przeciwnie, każdy gryfonik lubi spacery i zabawy na świeżym powietrzu. Gryfoniki nie są hałaśliwe, dzięki czemu świetnie się sprawdzają w mieście. Nic nie ujdzie jednak ich uwagi. Są tolerancyjne i nie wykazują agresji, dlatego dobrze układają się ich relacje z innymi psami – mogą się bać jedynie obcych, większych od siebie czworonogów. Świetnie się też dogadują z kotami.

Umiejętności

Dawniej psy w typie gryfoników były ulubieńcami belgijskich stangretów i dorożkarzy. Trzymano je w stajniach i wozowniach do tępienia gryzoni. Towarzyszyły woźnicom, podróżując na koźle, i strzegły wozów podczas postojów. Pilnowały też warsztatów i sklepów.

Gryfonik siedziący w koszu z kwiatami
fot. Shutterstock

Współczesne gryfoniki to przede wszystkim psy do towarzystwa. Mogą uprawiać psie sporty – są wystarczająco zwinne i sprawne, aby doskonale sobie radzić na torze agility. Ze względu na łagodność i przyjazne usposobienie sprawdzają się też w dogoterapii.

Szkolenie i wychowanie

Gryfoniki są inteligentne i chętnie wykonują polecenia, jeśli nauka sprawia im przyjemność. Wymagają pozytywnych bodźców, nie wolno traktować ich ostro, ale nie należy im także pobłażać. Chociaż łatwo się podporządkowują, jak każdy pies wymagają konsekwentnego wychowania, a szczenięta – socjalizacji. Mało doświadczonym właścicielom poleca się zajęcia w psim przedszkolu.

Dla kogo ta rasa

Gryfonik nadaje się dla każdego, poradzi sobie z nim nawet opiekun bez doświadczenia w wychowywaniu psów. Może mieszkać zarówno w rodzinie z dziećmi, jak i w domu starszej osoby, ponieważ przystosuje się do każdego trybu życia.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga systematycznej i fachowej pielęgnacji
  • po piciu i jedzeniu (jeśli nie je suchej karmy) trzeba mu wycierać brodę
  • chrapie
Zalety
  • łagodny wobec ludzi
  • przywiązany do rodziny
  • dobry przyjaciel dla dzieci
  • niehałaśliwy
  • nadaje się do uprawiania psich sportów
  • tolerancyjny wobec innych zwierząt
  • niedrogi w utrzymaniu

Zdrowie

Gryfoniki cieszą się dobrym zdrowiem i są dość odporne. Czasami zdarza się wypadanie rzepki i sporadycznie dysplazja stawów biodrowych. Bruzda nosowa wymaga przecierania, np. solą fizjologiczną, co zapobiega odparzeniom. Duże oczy mogą nadmiernie łzawić, dlatego powinno się je przemywać specjalnymi preparatami.

Leżące szczenię gryfonika na białym tle
fot. Shutterstock

Należy też systematycznie kontrolować uszy i w razie potrzeby usuwać z nich nadmiar włosów. Gryfoniki mają dość płytko osadzone siekacze, dlatego nie należy dawać im twardych rzeczy do gryzienia ani bawić się z nimi w przeciąganie przedmiotów.

Żywienie

Gryfoniki powinny dostawać karmę dla psów małych ras. Zwykle mają doskonały apetyt i trzeba pilnować, aby nie przybrały zbytnio na wadze. Można podawać im również pożywienie przygotowywane samodzielnie z dodatkiem preparatów wapniowo-witaminowych, ale trzeba wtedy pamiętać o myciu włosów na brodzie, które brudzą się podczas jedzenia. Po trymowaniu warto podawać środki działające stymulująco na sierść i skórę.

Gryfonik belgijski leżący w liściach
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Sierść u gryfonika wystarczy wyczesać raz w tygodniu. Trzeba jednak pamiętać, że jego szata wymaga trymowania – pierwszy raz robimy to, gdy szczenię ma około dwóch miesięcy. Do końca pierwszego roku życia powtarzamy zabieg w miarę potrzeby. Dorosłego psa trymujemy 3-4 razy w roku.

Kąpiemy w zależności od potrzeb w szamponie dla psów szorstkowłosych. Regularnie czyścimy bruzdę koło nosa, oczy, sprawdzamy stan uszu i skracamy pazury.

Historia

Historia gryfoników nie jest dokładnie znana. Wszystkie trzy odmiany – szorstkowłose: belgijski i brukselski, oraz krótkowłosy brabantczyk – wywodzą się prawdopodobnie od tych samych pinczerów stajennych co pinczer małpi (affenpinscher), którego uważa się za jednego z przodków rasy. Wykorzystywane do tępienia gryzoni, pilnowania koni i wozów oraz stróżowania nieduże pinczery licznie występowały w całej Europie.

W Belgii czworonogi przypominające dzisiejsze gryfoniki były towarzyszami osób mniej zamożnych, jednak z czasem zostały zauważone przez wytworne damy i trafiły na salony, a nawet królewskie dwory. Miłośnikami tych piesków byli m.in. król Francji Henryk III i serbska królowa Draga.

Szczenię gryfonika belgijskiego siedzące na trawie
fot. Shutterstock

Z czasem hodowcy, chcąc poprawić nieco wygląd gryfonika, dodali krwi teriera irlandzkiego, yorkshire terriera, cavalier king charles spaniela i mopsa. Ten ostatni wniósł do rasy krótką sierść (stąd wziął się brabantczyk), nowe odmiany kolorystyczne i czarną maskę.

Pierwszy klub rasy powstał w Belgii w 1880 r. Pierwsza wystawa, na której zaprezentowano gryfonika, odbyła się w Brukseli w 1883 r. Wielki sukces odniósł na niej żółtorudy piesek, który tak bardzo podbił serce jednego z angielskich sędziów, że ten skojarzył go ze swoją suczką. Z tego związku urodził się Fox, uważany za założyciela linii hodowlanej wszystkich odmian gryfoników.

Do historii przeszedł także Garcon du Petit Waterloo, zawdzięczający swoje imię nazwie gospody prowadzonej przez jego właściciela. Rok 1885 przyjmuje się za oficjalny moment zaistnienia rasy w Anglii. W 1896 r. założono na Wyspach Brytyjskich Klub Miłośników Gryfonika, a dwa lata później rasa została uznana przez angielski Kennel Club.

Gryfonik belgijski siedzący na białym tle
fot. Shutterstock

Do II wojny światowej gryfoniki cieszyły się sporym zainteresowaniem, potem straciły na popularności na rzecz innych psów i były utrzymywane głównie przez znawców rasy. Obecnie największe uznanie budzi rudy szorstkowłosy gryfonik brukselski.

Chociaż wszystkie gryfoniki są odmianami tej samej rasy, to mają oddzielne wzorce i tak też są oceniane na wystawach. Jednak w hodowli krzyżuje się je między sobą, dlatego w jednym miocie mogą się urodzić szczenięta trzech odmian.

Wzorzec

Gryfonik belgijski – grupa IX FCI, sekcja 3, nr wzorca 81
  • Kraj pochodzenia: Belgia
  • Pierwotne przeznaczenie: pies do ochrony powozów i tępienia gryzoni
  • Charakter: pies o łagodnym usposobieniu, czuły, bardzo przyjazny wobec ludzi; przywiązany do rodziny, nie lubi samotności; jako szczenię żywiołowy, w dorosłym wieku spokojny i zrównoważony; łatwo się podporządkowuje; bardzo czujny
  • Wielkość: waga od 3,5 do 6 kg
  • Szata: szorstkowłosa z podszerstkiem; nieco falista, ale bez loków – jedwabista lub wełnista stanowi poważną wadę; na głowie dłuższy włos tworzy brodę i wąsy: zaczyna się poniżej linii nosa i oczu, rozciąga do uszu i pokrywa kufę i brodę; nad oczami włosy tworzące brwi muszą być dłuższe niż na pozostałej części czaszki
  • Maść: czarna lub czarna podpalana (podpalanie występuje na policzkach, nad oczami, na klatce piersiowej, kończynach i pod ogonem; musi być jednolite i wysycone); maść czarna może być przesiana rudobrązowym włosem, chociaż preferuje się czyste kolory; pojedyncze białe włosy na klatce piersiowej są tolerowane, ale niepożądane
  • Osiąganie dojrzałości: 3 lata
  • Długość życia: 15 lat
  • Linienie: nie linieje, ale wymaga trymowania
  • Aktywność: średnia; lubi długie spacery, ale zadowoli się także mniejszą ilością ruchu
  • Szkolenie: nie jest konieczne; może uprawiać miniagility; mało doświadczeni właściciele mogą uczęszczać z nim do psiego przedszkola
  • Podatność na szkolenie: średnia; chętnie pracuje z człowiekiem, jeśli sprawia mu to przyjemność
  • Stosunek do dzieci: przyjazny
  • Stosunek do innych psów: tolerancyjny, dobrze się czuje w grupie; wobec obcych czworonogów nie przejawia agresji, ale może się bać psów większych od siebie
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie
  • Przygotowanie do wystaw: szata wymaga trymowania na 4-5 tygodni przed wystawą; kąpiel nie później niż tydzień przed pokazem
  • Koszty utrzymania: 80-120 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: od 1994 r.; pierwszy miot w 1997 r.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: jest mało hodowli, szczenię trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 2500-3500 zł

Ciekawostki

Choć gryfonik brukselski i belgijski mają osobne numery wzorców, to różnią się jedynie umaszczeniem. Trzecią rasą w rodzinie gryfoników jest krótkowłosy brabantczyk. Podobnie jak jego szorstkowłosi kuzyni, wywodzi się od niewielkich pinczerów stajennych, które były niegdyś bardzo popularne w Europie. Dodanie krwi mopsa zaowocowało wyhodowaniem krótkowłosej odmiany.

W jednym miocie mogą przyjść na świat zarówno gryfoniki belgijskie, brukselskie, jak i brabantczyki, dlatego tak naprawdę właściwsze byłoby nazywanie ich odmianami jednej rasy niż osobnymi rasami.


Przeczytaj także