PEKIŃCZYK

 

Charakter

Pekińczyk pod względem charakteru przypomina nieco legendarnego lwa, od którego rzekomo pochodzi. Ten mały, lecz masywny piesek jest bardzo zrównoważony, ale też i niezależny, odważny i umiejący postawić na swoim. Pekińczyk jest lojalny wobec właściciela. Potrafi być zadziwiająco waleczny jak na tak małego psa.

Portret pekińczyka
fot. Shutterstock
Umiejętności

Od tysięcy lat główną rolą pekińczyka było dotrzymywanie towarzystwa człowiekowi, nie musiał więc sobie „kalać łapek” żadną inną „pracą”.

Szkolenie i wychowanie

Pekińczyk posiada osobowość typową dla pieska z Dalekiego Wschodu, którą trzeba starać się zrozumieć, aby psa całkowicie sobie zjednać. Nie można wymagać od niego bezwzględnego posłuszeństwa, co nie oznacza, że należy pozwalać mu na wszystko. Trzeba go traktować z szacunkiem i wyczuciem.

Pekińczyk leżący na trawie
fot. Shutterstock
Dla kogo ta rasa

Rasa ta doskonale nadaje się dla każdego, kto szuka pieska niewymagającego dużo ruchu. Jest świetnym wyborem dla seniorów.

Wady i zalety

Wady
  • uparty i niezależny
  • często miewa problemy z układem oddechowym
  • wymaga regularnej pielęgnacji
  • obficie linieje
Zalety
  • nie wymaga dużo ruchu ani zajęcia
  • pomimo małego wzrostu jest odważny, zrównoważony i pewny siebie
  • nie jest szczekliwy
  • nadaje się do małego mieszkania
  • doskonały towarzysz seniorów

Zdrowie

Pekińczyki nierzadko są długowieczne. Schorzenia typowe dla rasy to: wypadanie gałki ocznej, owrzodzenie rogówki, wodogłowie, problemy z porodem, wady rozwojowe serca i naczyń, kamienie moczowe, zadyszka, rozszczep podniebienia, trudności z oddychaniem (czasami znaczne).

Portret pekińczyka
fot. Shutterstock
Żywienie

Należy tym pieskom zapewnić odpowiednie, wartościowe pożywienie, które utrzyma je w dobrym zdrowiu i właściwej kondycji do później starości. Nie wolno doprowadzać do nadwagi!

Pielęgnacja

Pekińczyk wymaga starannej pielęgnacji, częstego czesania i szczotkowania. Zważywszy na skrócony układ oddechowy, szczególnie istotne jest regularne sprawdzanie otworów nosowych i płytki nosowej (czy jest wolna od wydzieliny z nosa lub śliny), a w razie potrzeby czyszczenie ich zwykłą chusteczką higieniczną.

Szczenię pekińczyka leżące w studio
fot. Shutterstock
Akcesoria

Do czesania najlepiej używać szczotki o twardym i naturalnym włosie (np. ze szczeciny dzika), a do wyczesywania solidnego metalowego grzebienia z zębami pokrytymi teflonem. Szatę przed czesaniem powinno się spryskać odżywką.

Historia

Historia tej rasy sięga około 4000 lat wstecz. Ich ojczyzną był prawdopodobnie Tybet. Stamtąd przez Mongolię i Mandżurię trafiły do Chin. Opowiadania o płaskonosych, małych, krępych pieskach wyglądem przypominających lwa, sięgają czasów Konfucjusza i Buddy (ok. 500 lat p.n.e.). Według tych opowiadań Budda ukazywał się w otoczeniu miniaturowych lwów, które w chwili niebezpieczeństwa przeistaczały się w prawdziwe lwy i atakowały wroga.

Portret pekińczyka
fot. Shutterstock

Pekińczyk czczony był przez Chińczyków jako bóstwo, uważany za ucieleśnienie legendarnego pieska „Fo”, który odpędzał złe duchy. Posiadanie i hodowanie pekińczyków było wyłącznym przywilejem cesarza Chin.

W uznaniu specjalnych zasług cesarz obdarowywał dygnitarzy takim pieskiem jak orderem. Jednak po śmierci dygnitarza piesek musiał być zwrócony do pałacu. Kradzież pekińczyka była karana śmiercią. Pekińczyki wiodły więc przez wieki życie w pałacowym przepychu i dobrobycie, strzeżone jak najcenniejsze klejnoty. Wpłynęło to niewątpliwie na ich charakter i osobowość.

Czarny pekińczyk na trawie
fot. Shutterstock

Ostatnia cesarzowa chińska Tsu-Hsi (zmarła w 1911 r.), wielka miłośniczka i hodowczyni pekińczyków, tak o nich pisała: „Niech piesek-lew będzie mały, niech ma rozwiewający się kołnierz wokół szyi na znak godności. Niech rozpuści falisty sztandar wspaniałości na grzbiecie. Niech twarz jego będzie czarna, niech sierść jego będzie kosmata, niech przód jego będzie prosty i niski, podobny do czoła prawego boksera. Niech uszy jego będą podobne do żagli wojennej dżonki, niech nos jego będzie jak u boga małp u Hindusów. Niech przednie nogi jego będą zagięte, aby nie miał chęci odchodzić daleko, albo porzucić granice cesarstwa.

Niech postać jego będzie podobna do lwa polującego i rzucającego się na swoją ofiarę. Niech jego łapki będą podbite obfitym włosem, aby tłumiły kroki jego, niech futerko jego rywalizuje we wspaniałości z miotełką z tybetańskiego jaka. A co do koloru – niech będzie jak lew złotopiaskowy, aby był noszony w rękawie żółtej sukni, albo jak czarny niedźwiedź, albo w pasy jak smok, tak aby był dopasowany do każdego stroju cesarskiej garderoby… A jeśli umrze, pamiętaj, że i ty jesteś śmiertelny.”

Kremowy pekińczyk siedzący w studio
fot. Shutterstock

Do Europy pekińczyki trafiły dopiero w 1860 roku, kiedy oddziały brytyjskie zdobyły Pałac Letni podczas drugiej wojny opiumowej. Mimo że cesarzowa nakazała strażnikom pałacowym uśmiercenie piesków, by żywe nie dostały się w ręce nienawidzonych Europejczyków, to pięć z nich ocalało. Zostały natychmiast przewiezione do Anglii.

Z tej piątki suczkę imieniem Looty („loot” – „łup”) podarowano królowej Wiktorii. Looty doczekała późnej starości, a jej portret wisi nadal w pałacu windsorskim, zaś wypchaną Looty można oglądać w Muzeum Przyrodniczym w Londynie. Resztą piesków zaopiekowała się księżna Richmond i ta właśnie czwórka stała się początkiem europejskiej (a także amerykańskiej) linii pekińczyków – w ten sposób powstała słynna hodowla Goodwood.

Do Polski pierwsze pekińczyki zostały sprowadzone przed 1925 r. W latach 1928-30 powstały cztery hodowle tych piesków. Obecnie pekińczyki cieszą się już ugruntowaną popularnością.

Wzorzec

Pekińczyk – grupa IX FCI, sekcja 8, nr wzorca 207
  • Pochodzenie: Chiny
  • Patronat: Wielka Brytania
  • Charakter: pewny siebie, pełen godności, z dystansem wobec obcych
  • Wielkość: nieokreślona we wzorcu, ale ok. 20 cm
  • Waga: psy – do 5 kg, suki – do 5,4 kg
  • Szata: długa, obfita, dwuwarstwowa; znowelizowany wzorzec podkreśla, że nadmiernie obfita szata powinna być penalizowana
  • Maść: dopuszczalne wszystkie umaszczenia i znaczenia poza albinotycznym i wątrobianym. Łaty powinny być równomiernie rozmieszczone
  • Długość życia: 12-14 lat
  • Podatność na szkolenie: niewielka, to pies niezależny
  • Aktywność: mało aktywny, nie wymaga wiele ruchu
  • Koszty utrzymania: 70-100 zł miesięcznie
  • Odporność: pekińczyk często cierpi z powodu dolegliwości typowych dla ras brachycefalicznych, co oznacza, że nie jest odporny na upały i mrozy
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemu z nabyciem w Polsce
  • Cena psa z rodowodem: 4000-5000 zł

Ciekawostki

Stara legenda mówi, że pekińczyk zawdzięcza swoje pochodzenie miłości lwa do ślicznej, niewielkiej małpki. Bóg Ah-Chu, wysłuchawszy prośby króla zwierząt, zaproponował mu zmniejszenie rozmiarów kosztem utraty siły. Spodziewał się, iż lew odmówi, nie chcąc rezygnować z potęgi. Okazało się jednak, że król zwierząt ochoczo przystał na propozycję. Ujęty mocą jego uczucia bóg obdarzył go małą postacią, lecz pozwolił zachować odwagę. Lew i małpka żyli długo i szczęśliwie, a owocem ich związku był pierwszy pekińczyk.