PIES GRENLANDZKI - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Pies grenlandzki

PIES GRENLANDZKI

Jedna z czterech uznanych przez FCI ras szpiców zaprzęgowych, ze wszystkich najbardziej pierwotna i najrzadsza. Pies grenlandzki jest zdrowy, odporny, obdarzony wielką pasją do pracy zaprzęgowej. Niezależny, o silnym instynkcie stadnym, wymaga doświadczonego przewodnika.

Charakter

Psy grenlandzkie to duże szpice, cięższe od husky i nie tak szybkie jak one, lecz silniejsze. Są natomiast lżejsze, szybsze i bardziej ruchliwe od malamutów.

Podobnie jak inne psy północy dobrze się czują w stadzie, w którym same ustalają hierarchię – człowiek nie powinien w nią ingerować. Wobec obcych czworonogów tej samej płci bywają dominujące, co może prowadzić do konfliktów, zwłaszcza jeśli to obcy pies pierwszy szuka zaczepki.

Portret psa grenlandzkiego
fot. Shutterstock

Podobnie jak w obrębie każdej rasy zdarzają się osobniki o różnych usposobieniach – także bardziej chętne do spędzania czasu na kanapie. Lepiej jednak na to nie liczyć, bo pozbawiony zajęcia grenland może się stać niszczycielem.

Umiejętności

Pies grenlandzki jest uznawany za jedną z najstarszych istniejących ras – Eskimosi od tysięcy lat wykorzystywali te czworonogi do ciągnięcia sań i polowania.

Zaprzęg psów grenlandzkich
fot. Shutterstock

Pracując w zaprzęgu, nie miały okazji do tworzenia głębszych więzi. Traktowane jak członkowie rodziny (co nie znaczy, że muszą mieszkać w domu), mocno przywiązują się do opiekunów, czasem kogoś faworyzują. Lubią dzieci, ale w zabawie bywają żywiołowe i niezbyt delikatne – trzeba więc uważać.

Podobnie jak husky, są przyjazne wobec obcych, miło witają gości, dają się pogłaskać – ale już nie każdy pobiegnie w canicrossie z nieznajomym. Choć przeważnie wpuszczają obcych na posesję, to zdarza się, że… nie pozwolą im wyjść, zaganiając wszystkich w jedno miejsce.

Szkolenie i wychowanie

Szkolenie grenlandów wymaga cierpliwości – są inteligentne, lecz niezależne, ostre traktowanie może wywołać u nich agresję.

Dla kogo ta rasa

Pies grenlandzki to dobry wybór dla osoby lubiącej ruch na świeżym powietrzu. Nie musi oczywiście ciągnąć sań – równie ochoczo pobiegnie przy rowerze lub potowarzyszy panu w uprawianiu joggingu, a na wycieczce poniesie prowiant w sakwach na grzbiecie.

Wady i zalety

Wady
  • uparty i niezależny
  • bardzo hierarchiczny wobec innych psów
  • wymaga dużo ruchu
  • ma silny instynkt łowiecki
  • mocno linieje
Zalety
  • zdrowy i odporny
  • łatwy w pielęgnacji
  • przyjazny wobec ludzi

Zdrowie

Psy tej rasy są bardzo odporne na zimno – w swojej ojczyźnie nie przeszkadzają im mrozy sięgające nawet 40°C. Źle znoszą natomiast upały i wilgoć.

Psy grenlandzkie odpoczywające na śniegu
fot. Shutterstock

Generalnie są zdrowe, problemy o podłożu genetycznym zdarzają się u nich sporadycznie. Mimo to dożywają zaledwie ok. 10 lat. Zazwyczaj do końca są pełne energii i odchodzą nagle.

Żywienie

Należy pamiętać, że pies pracujący w zaprzęgu musi otrzymywać wysokoenergetyczny pokarm. Psom intensywnie pracującym nie wystarcza sama sucha karma, lecz muszą dostawać także tłuste mięso.

Portret szczenięcia psa grenlandzkiego
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Nie jest skomplikowana. Grenlanda należy szczotkować raz w tygodniu, częściej w okresie linienia.

Historia

Psy grenlandzkie pochodzą od czworonogów przywiezionych na Grenlandię przez Inuitów, zwanych też Eskimosami. Wykopaliska dowodzą, że pierwsi osadnicy dotarli tu 4,5 tys. lat temu. Pochodzili z Syberii, więc psy grenlandzkie są spokrewnione z husky. Wiadomo, że podobne zwierzaki żyły na tamtych terenach już 7 tys. lat p.n.e.

Portret psa grenlandzkiego
fot. Shutterstock

Pierwszymi Europejczykami, którzy dotarli na Grenlandię, byli wikingowie. Dużo później zaczęli tam przybywać wielorybnicy, podróżnicy i handlarze skórami. Nauczyli się od tubylców korzystania z psów zaprzęgowych i zaczęli je zabierać na wyprawy w inne rejony świata.

Psy grenlandzkie brały udział – obok samojedów – m.in. w zdobyciu bieguna południowego przez Roalda Amundsena. Większość nie wróciła do domu, gdyż… karmiono nimi inne czworonogi. Dowodzi to, w jakich warunkach kształtowała się rasa – z tymi psami nigdy się nie patyczkowano. Głównymi kryteriami selekcji były: gotowość do ciągnięcia sań, odporność i wytrzymałość.

Grupa psów grenlandzkich zaprzęgniętych do sań
fot. Shutterstock

Eskimosi wykorzystywali psy do polowań na foki i białe niedźwiedzie. Miały za zadanie wywęszyć w lodzie otwór, przez który foki wynurzają się, by nabrać powietrza. Do dziś żyje na Grenlandii populacja tych czworonogów pracujących w tradycyjny sposób, również w innych krajach zwykle znajdują się one w rękach amatorów sportu zaprzęgowego. Na Grenlandii co roku odbywają się mistrzostwa psich zaprzęgów. Mieszkańcy wyspy utrzymują się głównie z psów – tyle że dziś zarabiają, organizując wyprawy dla turystów.

Najwięcej psów grenlandzkich żyje na Grenlandii, która administracyjnie należy do Danii. Również na jej obszarze spotyka się je dość często. Poza tym są popularne w Finlandii, Szwecji i Norwegii, sporo jest ich również w Czechach. W krajach skandynawskich można rejestrować w księgach wstępnych także czworonogi bez papierów, sprowadzone z ich ojczyzny.

Bawiące się szczenięta psa grenlandzkiego
fot. Shutterstock

Do Polski pierwsza suczka tej rasy przyjechała z Czech na początku 1996 r. do hodowli Polarna Legenda. Została matką pierwszego polskiego miotu psów grenlandzkich. W tym samym roku do hodowli Merkambertaner sprowadzono drugą sukę. Obecnie w Polsce mieszka około stu takich psów.

Wzorzec

Pies grenlandzki – grupa V FCI, sekcja 1, nr wzorca 274
  • Kraj pochodzenia: Grenlandia
  • Charakter: pies odważny, pewny siebie, zrównoważony, energiczny, obdarzony dużą pasją do pracy w zaprzęgu; przyjazny wobec ludzi, nie wykazuje tendencji do stróżowania; ma silny instynkt stadny i łowiecki
  • Wielkość: psy minimum 60 cm, suki minimum 55 cm
  • Waga: psy 34-48 kg, suki 27-41 kg
  • Szata: krótka, dwuwarstwowa: gęsty, miękki podszerstek oraz gęsty, twardy i prosty włos okrywowy; na głowie i nogach sierść krótsza, na tułowiu dłuższa i bardzo gęsta; na ogonie tworzy umiarkowaną szczotkę
  • Maść: dopuszczalne są wszystkie umaszczenia
  • Długość życia: 9-10 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia; jako przedstawiciela rasy pierwotnej cechuje go niezależność
  • Aktywność: potrzebuje dużo ruchu, ale poza tym jest spokojny
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: ponieważ jest mało hodowli, szczenię zwykle trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 1500-2500 zł

Ciekawostki

Psy zaprzęgowe żyjące na Grenlandii do dziś zachowały wysoką czystość rasową dzięki bardzo ostrym regulacjom. Na terytorium, gdzie utrzymywane są psy grenlandzkie (obejmuje ono miejscowości powyżej kręgu polarnego na zachodnim wybrzeżu Grenlandii oraz wszystkie miejscowości na wschodnim wybrzeżu), nie mają wstępu inne rasy. Jeśli pies grenlandzki opuści ten rejon, nie wolno mu już tam wrócić.

Zaprzęgowe psy grenlandzkie potrafią w niezwykły sposób czytać środowisko. Na przykład potrafią wyczuć, że lód jest zbyt cienki i odmówić wejścia na niego.


Przeczytaj także
  • SIBERIAN HUSKY

    Miłośnicy siberian husky twierdzą, że kto raz go wybrał, już zawsze...

  • ALASKAN MALAMUTE

    Dość duży i silny pies pociągowy, zwany niegdyś „lokomotywą...

  • SAMOJED

    Samojed jako pies najbardziej z ras północnych skupiony na człowieku...