Rasy

Płochacz niemiecki stojący na trawie

PŁOCHACZ NIEMIECKI

Płochacz niemiecki to niewysoki, solidnie zbudowany pies o wydłużonej sylwetce, niezbyt dużej głowie, dość długiej, mocnej, grubej sierści. Jego główną życiową rolą jest pomoc myśliwemu. Rzadko jest wykorzystywany tylko jako domowy towarzysz.

Charakter

Płochacz niemiecki, zwany też spanielem niemieckim, to pies wesoły i łagodny, co czyni z niego miłego kompana. Przede wszystkim jednak to pies myśliwski. Wachtelhund, podobnie jak inne spaniele, jest psem wesołym i chętnym do pracy.

Wachtelhund leżący na trawie, w tle woda
fot. Shutterstock

Bardzo łagodny w stosunku do ludzi i psów, potrafi być jednak zajadły podczas polowania. Mimo, iż jest przede wszystkim psem pracującym, warto zwrócić na niego uwagę , jeśli poszukujemy miłego, niekłopotliwego w utrzymaniu, lecz aktywnego przyjaciela.

Wachtelhund w biegu po trawie
fot. Shutterstock

Umiejętności

Płochacze były najczęściej używane do polowania na przepiórki i kuropatwy (niemiecka nazwa „wachtelhund” oznacza właśnie psa na przepiórki). Psy te doskonale sprawdzają się również w łowach na innego typu zwierzynę, np. jako dzikarze.

Szkolenie i wychowanie

To pies chętny do współpracy, inteligentny i podatny na układanie. Z jego wychowaniem poradzi sobie nawet mniej doświadczony właściciel. Jeśli jednak nie zaspokoimy jego potrzeby aktywności, może być niesforny.

Dwa szczenięta wachtelhunda siedzące na ziemi
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Łagodność i łatwość szkolenia powodują, że można go polecić nawet początkującym właścicielom. Łatwo przystosuje się do życia w mieście pod warunkiem, że zapewnimy mu długie spacery (szczególnie sprawdza się podczas rowerowych wypraw).

Wady i zalety

Wady

  • silny instynkt łowiecki
  • wymaga sporo ruchu
  • niewybiegany może być niesforny

Zalety

  • miły pies rodzinny
  • łagodny wobec ludzi i zwierząt
  • podatny na układanie
  • przystosowuje się do różnych warunków
  • dobry pomocnik myśliwego

Zdrowie

Rasa generalnie jest zdrowa i długowieczna. Brak doniesień o typowych dla rasy problemach o podłożu genetycznym.

Wachtelhund leżący na trawie
fot. Shutterstock

Żywienie

Płochacz niemiecki może być żywiony zarówno gotowymi karmami, jak i pokarmem przygotowywanym w domu.

Portret smutnego wachtla leżącego na ziemi z profilu
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Sierść płochacza nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Trzeba jednak pamiętać o regularnym wyczesywaniu sierści, gdyż włos, szczególnie po pływaniu i buszowaniu w zaroślach, może być podatny na skołtunienia. Uwagi wymagają także oklapnięte uszy, które zwłaszcza po zamoczeniu mogą być podatne na infekcje.

Historia

Praprzodek płochacza znany był w Europie już we wczesnym średniowieczu, o czym świadczą dawne dokumenty i malowidła. Jego pochodzenie owiane jest jednak tajemnicą. Jedna z teorii głosi, że wszystkie psy w typie spaniela i setera (które zresztą rozdzielono dopiero niedawno) mają swoją kolebkę na Półwyspie Pirenejskim, podobnie zresztą jak grupa ras owczarków w typie collie.

Wachtelhund stojący na śniegu na tle nieba
fot. Shutterstock

Samo słowo „spaniel” pochodzi prawdopodobnie od nazwy Hiszpania (Espana) lub przymiotnika „hiszpański” (espanol). Psy w typie spaniela były popularne na terenie Francji, na Wyspach Brytyjskich, a zwłaszcza w dawnych Niemczech i Niderlandach, gdzie początkowo nazywano je „ptasznikami”, gdyż towarzyszyły sokolnikom. Ich zadaniem było wyszukanie i wypłoszenie zwierzyny dla sokoła. Na bazie tych psów stworzono współczesne rasy spanieli i wyżłów długowłosych.

Uśmiechnięty wachtel na tle kwiatów
fot. Shutterstock

Nazwa „wachtelhund” pojawia się na początku XVII w. Wraz z wprowadzeniem broni palnej psy te zaczęły powoli wymierać, gdyż myśliwi preferowali psy legawe (wyżły). Planową hodowlę płochacza niemieckiego rozpoczął w II poł. XIX w. Friedrich Roberth. Niemiecki Klub Wachtelhunda powstał w 1903 r., a w 1908 r. rasa została oficjalnie uznana. Mimo to płochaczom nadal groziło wyginięcie, ale przetrwały dzięki staraniom Rudolfa Friessa.

Dziś płochacze znalazły swoich wiernych miłośników wśród myśliwych, którzy niechętnie sprzedają je nie-myśliwym. Może dlatego rasa, choć nie należy do bardzo rzadkich, jest raczej słabo znana.

Wzorzec

Płochacz niemiecki – grupa VIII FCI, sekcja 2, nr wzorca 104

  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: żywiołowy, pełen pasji, doskonały pies myśliwski, bardzo łagodny w stosunku do ludzi i innych psów
  • Wielkość: psy: 48-54 cm, suki: 45-52 cm, waga: 18-25 kg
  • Szata: gładka, przylegająca, falista, miejscami bywa kręcona, z grubym podszerstkiem; włos jest dłuższy na uszach, szyi, brzuchu; na łapach i ogonie tworzy pióro
  • Maść: brązowa (wątrobiana) jednolita (z ewentualnym białym krawatem i palcami) lub brązowa (wątrobiana) dereszowata (przesiana białym włosem); mogą występować podpalane znaczenia; rzadko występuje maść ruda jednolita lub ruda dereszowata
  • Długość życia: 14 lat
  • Podatność na szkolenie: duża
  • Aktywność: duża, ale może przystosować się do spokojniejszego trybu życia
  • Odporność na choroby: bardzo odporny
  • Koszty utrzymania: 60-90 zł miesięcznie
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce rodzi się niewiele miotów rocznie, dlatego na szczeniaka trzeba czasem poczekać
  • Cena psa z rodowodem: ok. 2500 zł

Ciekawostki

Pierwszą przedstawicielką rasy w Polsce była brązowa suczka Walddoktors MÜCKE, która trafiła do nas w 1963 roku. Jej właścicielem był inż. Andrzej Kostkiewicz. W jego hodowli „Z Jaru” urodziły się pierwsze szczenięta płochaczy niemieckich z polskim przydomkiem.