PUDEL TOY - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Biegnąca po trawie pudliczka

PUDEL TOY

Występująca w kilku wielkościach rasa psów dawniej wykorzystywanych w myślistwie jako psy dowodne, obecnie głównie do towarzystwa. Bardzo bystre, wesołe, czułe, nieagresywne pudle są dość delikatne psychicznie i błyskawicznie się uczą. Toy to najmniejszy z pudli, bynajmniej nie ustępujący większym kuzynom pod względem inteligencji. Dobrze czują się w mieszkaniu, pod warunkiem jednak, że właściciel uwzględni ich potrzebę ruchu i aktywności – choćby było to aportowanie zabawki czy nauka sztuczek.

Charakter

Niezależnie od wielkości, pudle uważane są za jedne z najbardziej inteligentnych psów. Stanley Coren w swojej książce „Inteligencja psów” wymienia je na drugim miejscu pod względem inteligencji użytkowej (w tym przypadku największe znaczenie przywiązuje się do łatwości szkolenia psa na potrzeby człowieka). Podczas gdy rankingi takie nie powinny być traktowane zbyt dosłownie – trudno przecież zmierzyć dokładnie coś takiego jak inteligencja – niewątpliwie w przypadku pudli jest w tym dużo racji.

Umiejętności

Pomiędzy pudlami różnych wielkości istnieją oczywiście pewne różnice temperamentu. Pudel duży, choć kocha aktywność, jest najbardziej wytworny i dystyngowany. Toy znajduje się na przeciwnym biegunie, jest ruchliwy i bardzo wesoły. Nie jest przy tym tak szczekliwy, jak niektóre inne małe psy.

Pudle miniaturowe i toye, dzięki swojej zwinności i podatności na szkolenie, doskonale sprawdzają się w mini agility. Niektóre z nich tak szybko śmigają po torze, że niemal trudno nadążyć za nimi wzrokiem.

Czarny pudelek w skoku przez przeszkodę
fot. Shutterstock

Wbrew temu, co się powszechnie sądzi, nie są to idealne psy dla starszych ludzi. Dobrze czują się w mieszkaniu, pod warunkiem jednak, że właściciel uwzględni ich potrzebę ruchu i aktywności – choćby było to aportowanie zabawki czy nauka sztuczek. Oczywiste jest, że właściciel pudla, zwłaszcza jeśli chce go wystawiać, powinien być przygotowany na dość żmudną pielęgnację szaty lub też oddawanie psa co pewien czas w ręce fachowca.

W Polsce pudle są wciąż niedocenione. Co gorsza, przez wielu ludzi uważane są nawet za psy głupie, co kompletnie mija się z prawdą i jest dla rasy bardzo krzywdzące. Z pewnością przyczynia się do tego sposób strzyżenia preferowany na wystawach, który jednak ma swoje uzasadnienie historyczne – tak strzyżono psy aportujące z wody. Pod wymyślną fryzurą warto dostrzec doskonale zbudowane, inteligentne zwierzę.

Szkolenie i wychowanie

Ze względu na swoją inteligencję i chęć współpracy, pudle są łatwe do szkolenia a z ich ułożeniem powinien sobie poradzić nawet początkujący właściciel.

Czarny pudelek gryzący patyk w ręku właściciela
fot. Shutterstock

Może w końcu i u nas pudle zaczną pojawiać się na zawodach posłuszeństwa czy agility, tak jak to się dzieje w wielu innych krajach świata.

Dla kogo ta rasa

Psy te dobrze nadają się dla początkujących właścicieli. Nie są trudne w ułożeniu. Oczywiście, jak żadna z ras, nie nadają się dla każdego. Właściciel pudla powinien zapewnić mu zajęcie umysłowe, bo choć nie jest to pies o tak dużej potrzebie aktywności jak niektóre owczarki czy psy myśliwskie, jest to jednak, wbrew powszechnemu mniemaniu, typ psa sportowego, który nie lubi się nudzić. Pudel z radością będzie uczył się poleceń, aportował piłeczkę czy odbywał długie spacery.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga czasochłonnej pielęgnacji
  • może być zazdrosny o właściciela
  • na długiej szacie może wnosić dużo brudu, zwłaszcza, że lubi wodę
  • bywa szczekliwy
Zalety
  • inteligentny i chętny do współpracy
  • łagodny wobec ludzi i zwierząt
  • nie linieje
  • mały rozmiar sprawia, że łatwo go się nosi na ręku a żywienie nie kosztuje drogo
  • przystosowuje się do różnych warunków

Zdrowie

Pudle to psy generalnie zdrowe, a odmiana toy należy do najbardziej długowiecznych psów.

Żywienie

Należy uznać za zabobonne opinie o wymyślnym sposobie żywienia pudli i szczególnie oszczędnym karmieniu w okresie odchowu pudli toy dla zachowania ich małego wzrostu i wydelikacenia. Mały rozmiar zależy od genów a psów absolutnie nie powinno się głodzić!

Morelowe szczenię pudelka w koszyku
fot. Shutterstock

Także pudle toy mogą być żywione podobnie jak inne, zarówno dobrej jakości suchą bądź mokrą karmą, jak i pokarmem przygotowywanym w domu (np. dietą BARF).

Pielęgnacja

Pudle wymagają czasochłonnej pielęgnacji, której podstawą jest regularne czesanie. Włos należy rozczesywać bardzo starannie. Oprócz czesania konieczna jest kąpiel psa, po której następuje suszenie suszarką. Suszenie ma na celu wyprostowanie włosa, bo tylko wyprostowany można w miarę równo przyciąć w trakcie późniejszego strzyżenia. Włos należy dzielić na pasma i od samej skóry kierować strumień powietrza. Włos musi wyschnąć, gdyż nawet minimalna wilgoć skręci go z powrotem.

Oczywiście jeśli nie chcemy poświęcać na to tyle czasu, zawsze można naszego pudla strzyc na krótko.

Głowa pudelka z profilu
fot. Shutterstock

Szczególną uwagę należy poświęcić okolicom oczu. U pudli często dochodzi do ich ropienia i łzawienia. Uszy pudli również wymagają częstej pielęgnacji, która polega na wyskubywaniu włosów oraz czyszczeniu uszów okrężnymi ruchami dla usunięcia nadmiaru brązowej wydzieliny.

Historia

Pudle są rasą bardzo starą. Ich pochodzenie ginie w pomroce dziejów. Tak naprawdę nie wiadomo nawet z jakiego kraju pochodzą, choć oficjalnie uznano je za rasę francuską. Poza Francuzami do pudla przyznają się chętnie również Niemcy, Hiszpanie, a nawet Włosi.

Stojący pudel o maści rudej
fot. Shutterstock

Sama nazwa „pudel” ma źródłosłów niemiecki i pochodzi od „pudelin”, co oznacza „chlapanie się w wodzie”. W języku francuskim rasa ta nosi nazwę „caniche”, co oznacza „psa na kaczki”. Pudle bowiem wywodzą się od psów myśliwskich oraz pasterskich. Za jednego z przodków pudli uważa się barbeta – starą francuską rasę psa myśliwskiego o podobnej szacie.

Jest niezaprzeczalnym faktem, że pudle wykorzystywano jako psy pracujące, aportujące strzeloną zwierzynę. Pracowały także jako psy cyrkowe oraz szukające trufli. Wcześnie trafiły na salony i stały się faworytami arystokracji. Tak więc, podczas gdy jedni przedstawiciele tej rasy pławili się w luksusach, innym przyszło nieraz ciężko zarabiać na swoje utrzymanie.

Spośród czterech istniejących dziś pod względem wzrostu odmian pudla (duży, średni, miniaturowy i toy), toy jest z jednej strony najmłodszy, a z drugiej najstarszy. W Anglii i Francji od wieków istniał tzw. pudel truflowy – mały pies wykorzystywany do wywąchiwania trufli. Mógł on mieć niewielką domieszkę krwi teriera, jednak uważa się, że mógł być wczesnym przodkiem dzisiejszego toya. Psy te występowały zwykle w umaszczeniu białym, ponieważ trufli szukano głównie nocą. Do I połowy XX wieku pudle truflowe stanowiły osobną rasę. Wtedy to skrzyżowano je z małymi pudlami miniaturowymi (istniejącymi od XVIII w.), żeby wytworzyć współczesnego toya.

Szczenię pudla morelowego siedzące na trawie
fot. Shutterstock

Popularność pudli miniaturowych i toyów stopniowo rosła w XX wieku. Pudel miniaturowy jest obecnie najpopularniejszą odmianą, toy natomiast jest wciąż względnie rzadki.

W Polsce jest zarejestrowanych około pół setki pudli toy. W niektórych krajach krzyżuje się obie odmiany między sobą, a nawet tam, gdzie się tego nie czyni, w jednym miocie mogą przyjść na świat pieski obu wielkości. Dość trudno jest dziś utrzymać pożądaną wielkość i typ toya ze względu na jego rozmiary.

Wzorzec

Pudel toy – grupa IX FCI, sekcja 2, nr wzorca 172
  • Wrażenie ogólne: Miniaturowy piesek o proporcjonalnej, eleganckiej budowie i charakterystycznej szacie. Bystry i aktywny.
  • Głowa: O prostych liniach, kufa mocna i elegancka, wargi suche. Oczy osadzone ukośnie. Uszy długie i zwisające.
  • Tułów: Nieco dłuższy niż wyższy. Grzbiet krótki.
  • Ogon: Wysoko osadzony.
  • Kończyny przednie: Idealnie proste.
  • Kończyny tylne: Dobrze kątowane.
  • Ruch: Lekki i taneczny.
  • Szata: Obfita, wełnista, dobrze skręcona.
  • Umaszczenie: Czarne, białe, morelowe, brązowe i srebrne.
  • Wzrost: Poniżej 28 cm.

Ciekawostki

W Paryżu, szczególnie na moście Pont Neuf, pucybuci trzymali tresowane pudle, które siusiały na buty przechodniów, zwiększając zarobki swoich właścicieli.

Nie każdy wie, że pudle mogą być także utrzymywane i wystawiane w szacie sznurowej, czyli podobnej jak u komondorów i puli, tylko z ogolonym pyskiem. Jest ona jednak bardzo mało popularna ze względu na trudność utrzymania jej w czystości.