Rasy

Seter angielski w pozycji wystawowej na trawie

SETER ANGIELSKI

Seter angielski to efektowny, duży pies z grupy wyżłów brytyjskich o długiej sierści, umaszczeniu białym z nakrapianiem w różnych kolorach i szlachetnej głowie o zwisających uszach. Chętnie współpracuje z człowiekiem, jest wrażliwy i wymaga delikatnego traktowania. Łagodny wobec ludzi i psów.

Charakter

Seter angielski ma duży temperament i pogodne usposobienie. Nie wykazuje skłonności do dominacji, chętnie się podporządkowuje. Łagodny i serdeczny wobec ludzi, nie sprawdzi się w roli stróża. Równie wylewnie przywita gościa, jak i włamywacza. Nawiązuje dobre kontakty z dziećmi w każdym wieku, jest doskonałym kompanem do zabawy. Nie zachowuje się agresywnie wobec obcych psów i nie prowokuje bójek.

Z powodu silnego instynktu myśliwskiego zdarza mu się pobiec za kotem lub ptakami, dlatego w miejscach o dużym natężeniu ruchu powinien chodzić na smyczy.

Portret setera angielskiego w jesiennym krajobrazie
fot. Shutterstock

To pies wrażliwy, nie nadaje się do trzymania w kojcu, pozbawiony bliskości opiekuna będzie nieszczęśliwy. Seter jest aktywny i wymaga dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery na smyczy. Codziennie powinien mieć możliwość swobodnego biegania (przynajmniej przez godzinę), najlepiej na łące poza miastem. To wystarczy, aby w domu zachowywał się spokojnie i nie wykazywał niszczycielskich skłonności; znudzony anglik potrafi bowiem dać się we znaki.

Pamiętajmy też, że posiadanie domu z ogrodem nie zwalnia nas z obowiązku wychodzenia z psem poza jego teren. Seter łatwo przystosowuje się do każdych warunków i wzbudza powszechną sympatię, dlatego może towarzyszyć właścicielowi prawie wszędzie.

Seter angielski wchodzący do wody
fot. Shutterstock

Umiejętności

Setera angielskiego wyhodowano do polowania na ptactwo lądowe i wodne. Jego zadanie polega na przeszukaniu pola przed myśliwym i wystawianiu zwietrzonej zwierzyny tak długo, aż przewodnik wyda komendę do jej wypłoszenia.

Seter dobrze sprawdza się w roli aportera, jest także niezłym pływakiem. Może pracować w gęstych zaroślach, na łąkach, polach i na bagnach. Obecnie najczęściej pełni jednak rolę psa do towarzystwa.

Szkolenie i wychowanie

Jest inteligentny, chętnie współpracuje z przewodnikiem. Naukę posłuszeństwa trzeba jednak rozpocząć bardzo wcześnie, nawet z dwumiesięcznym szczeniakiem. Należy unikać kar fizycznych, szkolenie powinno się opierać na pochwałach i nagrodach, najlepiej w postaci smakołyków, co przy łakomstwie setera daje bardzo dobre rezultaty. Pies tej rasy może brać udział w próbach polowych i konkursach wyżła wszechstronnego lub wielostronnego (tzw. field trialsy).

Portret szczenięcia setera angielskiego z profilu
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Odpowiedni pies dla ludzi preferujących sportowy styl życia, doskonale nadaje się także dla rodzin z dziećmi. Wymaga konsekwentnego wychowania, wyrozumiałości i wiele uwagi, szczególnie w młodym wieku.

Wady i zalety

Wady

  • wrażliwy, wymaga delikatnego podejścia i dużo cierpliwości
  • potrzebuje dużo swobodnego ruchu
  • znudzony może być niszczycielem
  • nieszkolony gania zwierzynę i oddala się na duże odległości
  • ze spacerów przynosi dużo błota
  • lubi zjadać wszystko, co znajdzie

Zalety

  • przemiły towarzysz rodziny
  • łagodny dla ludzi, psów i innych zwierząt domowych
  • dobry pomocnik myśliwego
  • niewybredny w jedzeniu

Zdrowie

Seter jest dość odporny i długowieczny, do późnej starości zachowuje młody wygląd i radość życia. Długie, wiszące uszy mogą być narażone na infekcje, dlatego trzeba systematycznie kontrolować ich stan. Zdarzają się także skłonności do zapaleń trzeciej powieki. Czasami w starszym wieku tuż pod skórą pojawiają się guzki i następuje osłabienie tylnych kończyn, przez co chód psa staje się chwiejny.

Portret setera angielskiego na tle nieba
fot. Shutterstock

Żywienie

Anglik odznacza się dobrym apetytem i nie jest wybredny. Pokarmy powinny być dobrze zbilansowane i średniobiałkowe. Możemy podawać gotowe karmy wysokiej klasy lub produkty naturalne, dodając odpowiednie preparaty wapniowo-witaminowe. Niektórzy hodowcy łączą obydwa sposoby żywienia. Dzienną porcję należy podzielić co najmniej na dwa posiłki.

Trzy setery angielskie stojące w ogrodzie
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Pielęgnacja domowego pupila sprowadza się głównie do częstego szczotkowania, jednak psy wystawowe wymagają bardziej skomplikowanych zabiegów: kąpieli i podstrzygania.

Pielęgnacja setera, którego nie wystawiamy, jest dość łatwa – po spacerze należy psu dać obeschnąć a następnie wyszczotkować z niego błoto, którego przynosi do domu sporo (szczególnie na tzw. piórach).

Po powrocie z polowania należy sprawdzić, czy pies nie złapał kleszczy, wyjąć z sierści liście i gałązki oraz upewnić się czy nie pokaleczył sobie łap. Kąpiel setera nie jest skomplikowana, a jego włos schnie łatwo i szybko.

Historia

Seter angielski należy do grupy wyżłów brytyjskich. Prawdopodobnie pochodzi od średniowiecznych psów wystawiających o frędzlowatej sierści, które towarzyszyły sokolnikom w polowaniach. Czworonogi te pojawiły się na terenach zamieszkałych przez ludność celtycką, a więc we Francji, Niderlandach, w Niemczech, Irlandii i Szkocji.

Portret setera angielskiego
fot. Shutterstock

Bezpośrednim przodkiem seterów był popularny na Wyspach Brytyjskich pies wystawiający (tzw. legawy), zwany sitting lub setting spanielem. Myśliwi wykorzystywali go do polowania z siecią na ptaki. Pies podchodził do zwierzyny ukrytej w zaroślach (nie wypłaszając jej) i sygnalizował obecność ptaków, zastygając w bezruchu – stąd nazwa seter (od angielskiego „to set”, czyli „wskazywać”). Takie zachowanie psa pozwalało człowiekowi zbliżyć się do zdobyczy i nakryć ją siecią.

Gdy wynaleziono broń palną, zmieniła się rola psa myśliwskiego. Pożądana stała się umiejętność wystawiania ptactwa na odległość i wypłaszania na rozkaz myśliwego. Na początku XIX w. w Walii bardzo popularne były psy łaciate: biało-czarne, biało-czekoladowe i biało-cytrynowe. Jednym z hodowców tej odmiany był Edward Laverack, uważany za ojca rasy. Dzięki umiejętnie prowadzonej selekcji stworzył w latach 80. XIX w. typ setera angielskiego zbliżony do współczesnego.

Seter angielski w stójce na polu
fot. Shutterstock

W Polsce setery pojawiły się już w okresie międzywojennym. Po II wojnie światowej zainteresowanie rasą zmalało; myśliwi zaczęli wykorzystywać do polowań wyżły kontynentalne, uważane za łatwiejsze do ułożenia. Od kilku lat popularność anglików w naszym kraju powoli wzrasta.

Wzorzec

Seter angielski – grupa VII FCI, sekcja 2.2, nr wzorca 2

  • Kraj pochodzenia: Anglia
  • Wielkość: wysokość w kłębie psów 65-68 cm, suk 61-65 cm
  • Szata: sierść krótka na głowie, przedniej części kończyn i u nasady uszu; na reszcie ciała powinna być średniej długości, gładko przylegająca, zdarza się lekko kręcona; na końcach uszu długie frędzle, proste frędzle znajdują się na tylnej części kończyn, brzuchu, szyi i przedpiersiu; obfite pióro na ogonie
  • Maść: czarno-białe (blue belton), pomarańczowo-białe (orange belton), cytrynowo-białe (lemon belton), wątrobiano-białe (liver belton) lub tricolor, tzn. blue belton z podpalaniem lub liver belton z podpalaniem. Preferowane są osobniki bez dużych barwnych łat na ciele, ale drobno cętkowane.
  • Dojrzałość: 2 lata
  • Długość życia: 10-15 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
  • Koszty utrzymania: 200-300 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 2000-3000 zł

Ciekawostki

„Belton” jest zwyczajowym terminem opisującym charakterystyczne cętkowanie szaty setera angielskiego. Belton jest wsią w Northumberlad, a termin ten został rozpowszechniony dzięki książce o seterach angielskich autorstwa Edwarda Laveracka, który użył go tam po raz pierwszy.

Hodowca ten miał przemożny wpływ na obecny wygląd rasy. Od jego nazwiska setery angielskie nazywane bywają lawerakami.