Rasy

Spaniel bretoński stojący na trawie

SPANIEL BRETOŃSKI

Najmniejszy z wyżłów, przypominający z wyglądu spaniela. Często rodzi się z krótkim ogonem. Łagodny, wrażliwy, obdarzony silnym instynktem myśliwskim. Doskonały pomocnik myśliwego i przyjaciel rodziny. Nieagresywny.

Charakter

Ten pełen energii pies myśliwski w domu zachowuje się spokojnie. Jak wiele ras pokrewnych, bretończyk nie wykazuje agresji w stosunku do ludzi ani psów. Jest cierpliwy i tolerancyjny wobec dzieci – choć oczywiście zabawy psa z dzieckiem powinny odbywać się pod nadzorem. Ostrożności wymagają kontakty psa tej rasy z małymi zwierzętami domowymi, ze względu na instynkt myśliwski.

Portret bretończyka patrzącego do góry na człowieka
fot. Shutterstock

Nieduże rozmiary i miły charakter sprawiają, że bretończyk to odpowiedni pies dla myśliwego mieszkającego w bloku. Z tych samych przyczyn dobrze sprawdza się jako towarzysz. Dla psa tej rasy najważniejszy jest kontakt z człowiekiem. Bretończyk to pies wręcz wpatrzony w swojego pana, bardzo wierny.

Umiejętności

Bretończyk nie jest płochaczem, lecz psem wystawiającym – kiedyś wystawiał kładąc się na ziemi, obecnie w trakcie wystawiania nie kładzie się, ale przyjmuje typową „stójkę” – zwykle z uniesioną jedną łapą. Bretończyk do dziś hodowany jest przede wszystkim jako pies myśliwski.

Myśliwi cenią go za pasję, szybkie, wytrwałe i szerokie okładanie pola, doskonały węch i chęć aportowania. Używa się go do polowania na wszelkie ptactwo, a czasem też na inną zwierzynę. Chętnie spędza cały dzień na polowaniu. Nie zniechęcą go nawet trudne warunki atmosferyczne.

Spaniel bretoński aportujący piłeczkę
fot. Shutterstock

Szkolenie i wychowanie

Spaniel bretoński jest podatny na szkolenie, toteż można go polecić nawet początkującym właścicielom.Wprawdzie bywa uparty, ale lepsze rezultaty przynosi stosowanie nagród niż zmuszanie go do posłuszeństwa siłą. Ostro traktując bretończyka, łatwo można go złamać psychicznie.

Dla kogo ta rasa

Pies ten nadaje się na towarzysza rodziny, pod warunkiem, że zapewni mu się ruch i jakieś zajęcie.

Wady i zalety

Wady

  • wymaga dużo ruchu i zajęcia
  • jest wrażliwy i wymaga delikatnego podejścia
  • ma silny instynkt łowiecki

Zalety

  • wszechstronny pies myśliwski
  • miły towarzysz rodziny
  • przyjazny wobec dzieci
  • nieagresywny wobec psów
  • łatwy w układaniu
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Dzięki wieloletniej selekcji pod kątem użytkowości, spaniele bretońskie są z reguły zdrowe, wytrzymałe i odporne, miewają jednak skłonność do tycia.

Bretończyk w biegu po łące
fot. Shutterstock

Żywienie

Spaniel bretoński nie jest pod tym względem specjalnie wymagający, można podawać mu zarówno gotowe karmy, jak i karmić np. BARF-em.

Szczenię bretończyka leżące na trawie
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Spaniele bretońskie linieją umiarkowanie, a szata nie wymaga żmudnej pielęgnacji.

Historia

Spaniel bretoński, jak nazwa wskazuje, pochodzi z Bretanii – regionu położonego w północnej Francji. Zamożni bretońscy chłopi używali do polowań różnych lokalnych ras psów myśliwskich. Były wśród nich spaniele sterego typu, w tym niewielkie, czarno-białe, krótkoogoniaste psy zwane „les fougueux” („pełen werwy, animuszu, zapału”) i wiele ras wyżłów, zwanych po francusku „braque”.

Portret starszego spaniela bretońskiego
fot. Shutterstock

Na przełomie XVIII i XIX wieku polowania we Francji stały się modne wśród angielskiej arystokracji. Anglicy przywozili ze sobą między innymi setery angielskie. Gdy wracali do ojczyzny, psy często zostawiali w miejscowych psiarniach do następnego sezonu łowieckiego. Czasami wydostawały się one z zamknięcia i dochodziło do niezaplanowanych krzyżówek z miejscowymi psami.

Francuscy myśliwi szybko zorientowali się, że potomstwo ich psów i seterów ma cechy doskonałych psów myśliwskich, zaczęli więc celowo krzyżować je między sobą. W ten sposób doszło do powstania nowej rasy – spaniela bretońskiego. W 1907 roku hodowcy tych psów założyli pierwszy klub rasy, a rok później Society Central Canine zatwierdziło pierwszy wzorzec.

Spaniel bretoński idący za tropem
fot. Shutterstock

Francuska nazwa rasy „epagneul breton”, nie przekłada się dosłownie jako „spaniel bretoński”. Słowo „epagneul” pochodzi prawdopodobnie od „s’espanir” – „położyć się”, i wskazuje na dawny styl pracy psów wystawiających zwierzynę, które kładły się po jej zwietrzeniu.

Portret spaniela bretońskiego z profilu
fot. Shutterstock

Niektóre psy rodzą się z naturalnie krótkimi ogonami, ale coraz częściej można zobaczyć ogony długie. We Francji rasa ta jest najliczniejsza z rodzimych ras myśliwskich. Poza tym jednak nigdzie na świecie nie jest popularna. Do Polski pierwsze spaniele bretońskie trafiły w latach 80. XX wieku za sprawą Marii Komorowskiej (hodowla Bretonka). Obecnie jest kilka hodowli.

Wzorzec

Spaniel bretoński – grupa VII FCI, sekcja 1.2, nr wzorca 95

  • Kraj pochodzenia: Francja
  • Charakter: inteligentny, zrównoważony, łagodny w stosunku do ludzi i innych psów, o dużych zdolnościach przystosowawczych; pełen pasji pies myśliwski na różnego typu zwierzynę
  • Wielkość: psy 48-51 cm (tolerancja +/- 1 cm), suki 47-50 cm (tolerancja +/- 1 cm); wzrost idealny: 48-49 cm Waga: nie sprecyzowana we wzorcu, ok. 15-18 kg
  • Szata: miękka, ale nie jedwabista, gładka lub lekko falista; na głowie i przodzie kończyn włos krótki; tył kończyn i brzuch ozdobione są lekkim piórem
  • Maść: biało-pomarańczowa, biało-czarna, biało-czekoladowa, trójkolorowa (czarno-biała z podpalaniami lub czekoladowo-biała z podpalaniami); przy wszystkich umaszczeniach częsta jest dereszowatość (przemieszanie włosów barwnych z białymi)
  • Długość życia: 13-16 lat
  • Podatność na szkolenie: bardzo duża
  • Aktywność: potrzebuje dużo ruchu, ale potrafi przystosować się także do spokojniejszego trybu życia
  • Koszty utrzymania: 70-100 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce jest mało hodowli, na szczenię trzeba czasem poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 1500-2000 zł

Ciekawostki

Bretończyk nie jest, jak inne spaniele, płochaczem, lecz psem wystawiającym. Dlatego zaliczono go do grupy wyżłów.