Springer spaniel angielski - rasy psów w portalu PSY.pl

Rasy

springer spaniel angielski stojący w wodzie

SPRINGER SPANIEL ANGIELSKI

Elegancki spaniel o długiej sierści (najczęściej biało-brązowej z podpalaniami lub bez, znacznie rzadziej biało-czarnej z podpalaniami lub bez), pełnych wyrazu ciemnych okrągłych oczach i długich zwisających uszach. Silny, mocno zbudowany, sprawny fizycznie. Potrzebuje sporo ruchu. Ogromna pasja aportowania, inteligencja i gotowość do współpracy z człowiekiem czynią z niego doskonałego pomocnika myśliwego i psa służbowego.

Charakter

Springer spaniel angielski to wspaniały, energiczny kompan. Jest wytrzymały, gotów do wypraw w każdą pogodę i niezależnie od pory roku.

Umiejętności

Ogromna pasja aportowania, inteligencja i gotowość do współpracy z człowiekiem czynią z niego doskonałego pomocnika myśliwego i psa służbowego. Dlatego nadal wykorzystuje się go jako płochacza, ale też tropowca.

Portret springer spaniela
fot. Shutterstock

Często pracuje także w policji czy straży granicznej – jako pies tropiący i specjalny: do wykrywania narkotyków czy materiałów wybuchowych. W pracy jest niezmordowany i pełen entuzjazmu. Z powodzeniem można uprawiać z nim psie sporty – agility czy frisbee. Sprawdzi się także jako dogoterapeuta.

Szkolenie i wychowanie

Oczywiście, jak każdy pies, tak i ten może sprawiać kłopoty. Jego instynkt łowiecki powoduje, że chętnie goni za ptakami. Dlatego od małego należy ćwiczyć z nim przychodzenie na wołanie. Potrzebuje dużo ruchu, a niewybiegany może niszczyć wszystko, co wpadnie mu w zęby. Bywa też niesforny – szczególnie w okresie dojrzewania często sprawdza, na ile może sobie pozwolić. Trzeba wtedy konsekwentnie egzekwować polecenia.

Dwa springery w biegu
fot. Shutterstock

Należy jednak pamiętać, że to pies wrażliwy psychicznie, dlatego wymaga pozytywnych metod szkolenia. A zmotywować go łatwo: piłeczką, smakołykiem (jest łasuchem!) czy radosną zachętą i pochwałą. Springer jest bardzo wrażliwy na nastroje pana i kiedy ten jest na niego zły, czuje się zestresowany i nieszczęśliwy.

Dla kogo ta rasa

To wprost wymarzony towarzysz dla całej rodziny. Szybko i chętnie się uczy oraz przywiązuje do wszystkich domowników – wykonuje nawet polecenia starszych dzieci. Jego wesołe usposobienie sprawia, że rozśmieszy nawet największego ponuraka…

Portret springer spaniela z profilu
fot. Shutterstock

Łagodność psa tej rasy powoduje, że nie nadaje się na obrońcę – wprawdzie alarmująco zaszczeka, gdy coś go zaniepokoi – ale nic poza tym. Co ważne, nie jest jazgotliwy. Może mieszkać zarówno na wsi, jak i w mieście. Dobrze przystosowuje się do różnych warunków, jeśli tylko ma zapewniony ruch, zajęcie i bliski kontakt z człowiekiem.

Wady i zalety

Wady
  • wymaga sporo ruchu i zajęcia
  • bywa niesforny
  • instynkt łowiecki sprawia, że może ganiać ptactwo
Zalety
  • łagodny wobec ludzi i zwierząt
  • łatwy w układaniu
  • generalnie zdrowy i odporny

Zdrowie

Rasa cieszy się dobrym zdrowiem. Choroby o podłożu genetycznym trapią springery rzadko, wśród nich zdarza się fukozydoza (jest dostępny test genetyczny na jej nosicielstwo), choroby oczu oraz dysplazja. Dlatego najlepiej kupować szczenię po przebadanych rodzicach.

Szczenię springer spaniela angielskiego na trawie
fot. Shutterstock
Żywienie

Nie jest wymagający pod względem żywienia, może jeść suchą bądź mokrą karmę dobrej jakości lub jedzenie przygotowywane w domu. Podczas karmienia, zwłaszcza pokarmem wilgotnym, warto zakładać mu tzw. snoods, czyli rodzaj komina zapobiegający brudzeniu się uszu w misce.

Portret springera leżącego na podłodze
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Pod względem pielęgnacji springery nie są zbytnio wymagające. Linieją umiarkowanie i potrzebują regularnego szczotkowania. Martwy włos na głowie, uszach i szyi najlepiej trymować. Przed wystawą skraca się go z przodu szyi i na łapach, formując zgrabne „stopki”. Oczywiście jak u wszystkich kłapouchów regularnej kontroli wymagają uszy. Włosy ze środka należy wyrywać dla lepszej wentylacji.

Historia

Spaniele należą do najstarszych psów myśliwskich. Już w XIV w. francuski hrabia Gaston de Foix w swej „Livre de chasse” („O polowaniu”) pisał o spanielu, który wypłaszał ptaki i aportował je z wody. Nazwa „spaniel” pochodzi według jednej z teorii od francuskiego słowa „espagnol” (hiszpański), ponieważ psy te wywodzą się z Półwyspu Iberyjskiego.

Szczenię springera przytulone do nogi
fot. Shutterstock

Według innej jej źródłem jest dawny francuski czasownik „espanir” oznaczający rozpłaszczanie się, przypadanie do ziemi – tak kiedyś wystawiali ptactwo przodkowie wyżłów (polskie „legawce”). Na Wyspy Brytyjskie psy te miały dotrzeć z Rzymianami. W XVI w. John Caius opisuje brytyjskie czworonogi, w tym spaniele.

Początkowo trudno było mówić o konkretnych rasach. Już w XIX w. dało się jednak podzielić spaniele na springery (od „to spring” – wypłaszać) i cockery (polujące na „woodcocks”, czyli słonki), ale podział ten był nieostry. Zasadniczo cockery były mniejsze, a springery większe. Szczenięta z jednego miotu często przypisywano do danej rasy właśnie na podstawie wielkości oraz umaszczenia (springer walijski – rudy, angielski – w innym kolorze).

W 1812 r. rodzina Boughey rozpoczęła hodowlę pierwszej linii springerów w czystości rasy. W 1902 r. cockery i springery zostały oficjalnie uznane za osobne rasy przez Kennel Club, a rok później po raz pierwszy osobno oceniano je na wystawie. W 1921 r. założono brytyjski klub rasy. W połowie XX w. dał się już zauważyć podział na linię pracującą i wystawową.

Stojący springer spaniel angielski
fot. Shutterstock

Rasa cieszy się dużą popularnością w swojej ojczyźnie, a także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii oraz w krajach skandynawskich. Jedną z pierwszych osób, które sprowadziły springery do Polski jeszcze przed wojną, była księżna Izabella Radziwiłłowa. Miała kilku wspaniałych przedstawicieli rasy. Niestety, nie wiadomo, co się z nimi stało podczas wojny.

Ponowne zainteresowanie rasą w Polsce pojawiło się w latach 60. XX wieku; na przełomie lat 70. i 80. nastąpił zastój, ale w latach 90. ponownie liczba tych psów wzrosła. Hoduje się czworonogi z linii wystawowej, ale niektóre z nich polują.

Wzorzec

Springer spaniel angielski – VIII grupa FCI, sekcja 2, nr wzorca 125
  • Pochodzenie: Wielka Brytania
  • Charakter: pies kontaktowy, przyjacielski, łagodny wobec ludzi i zwierząt, wesoły, wytrwały w pracy
  • Wielkość: psy 48-54 cm, suki 45-51 cm
  • Waga: psy 20-25 kg, suki 18-22 kg
  • Szata: przylegająca, prosta, dosyć miękka, wodoodporna; tworzy umiarkowane pióro na uszach, brzuchu, tylnej stronie kończyn i ogonie
  • Maść: dwukolorowa: wątrobiana z białym albo czarna z białym, lub trójkolorowa – jak wyżej, ale z podpalaniami
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża
  • Aktywność: wysoka – potrzebuje dużo ruchu i zajęcia
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: odporny; podatne na infekcje są uszy; choroby o podłożu genetycznym są rzadkie, ale zdarza się fukozydoza (zaburzenia metabolizmu komórkowego), choroby oczu i dysplazja
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemu z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 1500-3000 zł

Ciekawostki

Nazwą „spaniel” opisywane były psy wykorzystywane w polowaniach w Walii już w 948 roku!

Spaniele zostały w XVI wieku podzielone na wodne (cocker spaniel) i lądowe (springer spaniel zwany też starter spaniel) ze względu na środowisko pracy. Cocker spaniele jako mniejsze przeznaczone były do polowań na ptactwo łowione w sieci, natomiast springer spaniele były większe i płoszyły ptactwo z zarośli.

Springer spaniela angielskiego cechuje najwyższy wzrost spośród wszystkich spanieli brytyjskich.


Przeczytaj także