SZPIC WILCZY - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Szpic wilczy stojący w trawie

SZPIC WILCZY

Największy z europejskich szpiców, z gęstą odstającą sierścią w charakterystycznym wilczastym umaszczeniu. Przyjemny towarzysz zachowujący sporo dystansu do obcych ludzi. Wbrew nazwie szpic wilczy z wilka ma głównie umaszczenie - poza tym to bardzo cywilizowany pies. Do cech charakterystycznych szpiców należą stojące uszy i zakręcony na grzbiet ogon. Szpice stanowią jedną z najbardziej pierwotnych postaci psa.

Charakter

Szpice stanowią jedną z najbardziej pierwotnych postaci psa. Rozmaite ich typy wykształciły się niezależnie od siebie na obszarach Azji i Europy. W innych rejonach świata powstały odmienne rodzaje pierwotnych czworonogów, takie jak psy schensi i pariasy, które ze szpicami łączy wiele podobieństw.

Do cech charakterystycznych szpiców należą stojące uszy (choć u niektórych osobników bywają oklapnięte) i zakręcony na grzbiet ogon. Pierwsza to pierwotna cecha dzikich psowatych, druga związana jest z udomowieniem. Podobne przeciwieństwa można dostrzec w psychice tych psów – niezależnych, a jednocześnie oddanych człowiekowi.

Umiejętności

Szpice europejskie, w tym niemieckie, należą do najbardziej ucywilizowanych – o wiele łatwiej je szkolić niż odmiany myśliwskie czy zaprzęgowe. Nic dziwnego – pełniły przecież funkcję ogólnoużytkowych psów gospodarskich, głównie stróżujących, a niektóre wykorzystywano jako psy pasterskie. Żyły więc w bezpośredniej bliskości człowieka.

Szpic wilczy leżący na ziemnej drodze
fot. Shutterstock

Współczesny wzorzec, który obowiązuje w FCI, wyróżnia pięć ras szpiców niemieckich: występującego w kilku kolorach szpica dużego, średniego, małego i miniaturowego oraz największego i jedynego jednej maści szpica wilczego. Poza wzrostem i kolorem sierści oraz różnicami w proporcjach wszystkie mają jeden wzorzec.

Europejska populacja szpiców wilczych powstała z połączenia niemieckiego wolfspitza i holenderskiego keeshonda – psów, które więcej łączyło, niż dzieliło. Mimo to jednak do dziś widoczne są pewne różnice eksterieru i psychiki tych dwóch typów.

Keeshond jest przeciętnie nieco mniejszy od wolfspitza i częściej ma ciemnowilczaste umaszczenie z jasnymi okularami. Maska typowego wolfspitza jest czarna bez okularów. Keeshond był dłużej hodowany przez Amerykanów jako pies wystawowy, co spowodowało, że ma większy stop i okrąglejsze oczy, a także bardziej krępą budowę.

Różnice dotyczą też charakteru – szpic wilczy z założenia ma być nieufny wobec obcych, natomiast keeshond jest bardziej otwarty. Niektórzy przypuszczają, że był krzyżowany ze szpicem nordyckim, być może jednak jest to kwestia selekcji w innym kierunku. W populacji europejskiej wśród szpiców wilczych możemy u jednego psa znaleźć dziś wymieszane w różnych proporcjach cechy obu typów.

Szkolenie i wychowanie

Niezależnie od typu szpic wilczy jest psem oddanym właścicielowi. Inteligentny, szybko się uczy. Należy go szkolić łagodnymi metodami, ale równocześnie pamiętać o żelaznej konsekwencji. Pewna doza niezależności szpica sprawia, że jeśli tylko wyczuje on słabość opiekuna, nie będzie go słuchał. Najchętniej wybiera jedną osobę, której polecenia wykonuje.

Szpic wilczy w biegu
fot. Shutterstock

W stosunku do całej rodziny jest czuły i łatwo nawiązuje kontakt. Wobec obcych zazwyczaj bywa nieufny, ale zdarzają się osobniki przyjazne. Nie można zaniedbywać oswajania go w młodym wieku z różnymi zjawiskami, ponieważ jest wrażliwy na bodźce.

Z domowymi zwierzętami dogaduje się bardzo dobrze. Spotkania z obcymi czworonogami na spacerach zazwyczaj przebiegają bezproblemowo, choć samce mogą się wdawać w utarczki.

Pies tej rasy wymaga średniej ilości ruchu i zajęcia. Przystosuje się do różnych stylów życia. Może uprawiać psie sporty, np. agility i obedience.

Dla kogo ta rasa

Z wychowaniem szpica wilczego poradzi sobie nawet początkujący właściciel pod warunkiem, że będzie konsekwentny. Szpic wilczy może mieszkać w budzie, ale powinien mieć stały i bliski kontakt z człowiekiem.

Wady i zalety

Wady
  • bywa dosyć uparty
  • lubi szczekać
  • mocno linieje
  • może znosić dużo brudu na sierści
Zalety
  • przywiązany do człowieka
  • łakomy, co ułatwia szkolenie
  • zazwyczaj niekonfliktowy
  • łatwo akceptuje domowe zwierzęta
  • wystarczy mu umiarkowana ilość ruchu
  • szata ma właściwości samoczyszczące

Zdrowie

Generalnie jest to rasa zdrowa i długowieczna, a problemy o podłożu genetycznym zdarzają się sporadycznie.

Portret szczenięcia szpica wilczego
fot. Shutterstock
Żywienie

Jest łakomy, a to duża zaleta przy szkoleniu – choć należy uważać, bo łatwo go utuczyć. Jako wiejski pies z pochodzenia, dobrze wykorzystuje karmę i nie ma nadzwyczajnych wymagań żywieniowych.

Portret szpica wilczego
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Pielęgnacja szpica jest prosta – wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu (tylko dwa razy w roku, w okresie intensywniejszego linienia, trzeba to robić częściej).

Historia

Przypuszcza się, że przodkiem europejskich szpiców był pies torfowy (Canis familiaris palustris). Określa się tak czworonogi, których szczątki pochodzące sprzed około 5 tys. lat znaleziono w pokładach torfu na terenie obecnej Szwajcarii. Na występujących tam mokradłach wznoszono domy na palach – stąd łacińska nazwa psa.

Szczątki podobnych zwierząt odkryto także na terenach między Jeziorem Bodeńskim a jeziorem Ładoga w Rosji. Nie wiadomo, czy były one dokładnie w typie szpica, ale sądzi się, że to od nich pochodzą szpice europejskie, sznaucery i pinczery, teriery oraz europejskie owczarki w typie szpicowatym – niemieckie, belgijskie czy collie (w odróżnieniu od kudłatych owczarków wywodzących się od teriera tybetańskiego i psów górskich, których przodkiem był mastif tybetański). Były to już psy pełniące funkcję stróżów i pasterzy.

Ich udomowienie nastąpiło w momencie, gdy człowiek zaczął prowadzić osiadły tryb życia, i było związane z udomowieniem innych zwierząt. (Przodkowie tych psów towarzyszyli europejskim koczownikom już w okresie neolitu – około 6 tys. lat temu). Zmienić musiała się więc też poważnie psychika czworonogów. Jedną z cech szpiców niemieckich jest osłabienie instynktu łowieckiego w porównaniu z łajką czy husky.

Trzy szpice wilcze na trawie
fot. Shutterstock

Trudno określić, kiedy zaczyna się nowożytna historia szpiców wilczych. Na terenie Niemiec psy w typie szpiców znane były od wieków – podobnie w Holandii czy Szwajcarii. W Niemczech nazywano je Mistbeller – co oznacza „szczekacz z kupy gnoju”. Stróż gospodarstwa wybierał bowiem najwyższy punkt obserwacyjny i stamtąd obwieszczał zbliżanie się intruzów.

Psy te miały rozmaite rozmiary i umaszczenia i wykorzystywano je m.in. do pilnowania powozów czy zaganiania zwierząt. W Holandii podobne czworonogi pływały na barkach.

Punkt zwrotny w ich historii nastąpił w XVIII w., kiedy na tron angielski wstąpił Jerzy I. Był on równocześnie elektorem Hanoweru ożenionym z niemiecką arystokratką. Zacieśnienie stosunków z Niemcami zaowocowało przywiezieniem na wyspy przodków dzisiejszych szpiców niemieckich. Stały się tam modne jako „pomeraniany” – psy pochodzące z Pomorza (łac. Pomerania). Nie były to jednak zwierzęta tak małe jak obecne pomeraniany (szpice miniaturowe), lecz miały rozmiary współczesnych szpiców dużych i średnich. Ich miłośniczką była królowa Wiktoria, która przyczyniła się do wyhodowania odmiany miniaturowej.

Portret szpica wilczego z profilu
fot. Shutterstock

Szpic wilczy na całym świecie występuje rzadko, a w Niemczech wpisano go nawet na listę ras zagrożonych wyginięciem. W Polsce jest około tysiąca przedstawicieli tej rasy, z czego około 200 wystawianych. Działa kilkanaście hodowli.

Wzorzec

Szpic wilczy – grupa V FCI, sekcja 4, nr wzorca 97
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Charakter: pies żwawy, oddany właścicielowi, nieufny wobec obcych, czujny stróż; może być szczekliwy
  • Wielkość: psy i suki 43-55 cm
  • Waga: 20-30 kg
  • Szata: dwuwarstwowa: długi, prosty, sztywny i odstający włos okrywowy oraz krótki, gruby, wełnisty podszerstek; głowa, uszy i łapy pokryte krótkim, gęstym włosem, reszta ciała – włosem długim, który tworzy obfitą grzywę na szyi i barkach, portki oraz pióro na ogonie; szpic linieje stale, ale dwa razy w roku intensywniej
  • Maść: wilczasta w odcieniach szarości (szara z czarnym nalotem i maską)
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: duża; choć należy do ras pierwotnych, jest stosunkowo łatwy do ułożenia
  • Aktywność: średnia; lubi ruch, ale jeśli zapewni mu się regularne spacery, przystosuje się do mniej aktywnego trybu życia; w dzień chętnie przebywa w ogrodzie
  • Koszty utrzymania: 150-200 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny na zimno i mróz, niezbyt dobrze znosi upały; rasa raczej zdrowa, choć zdarzają się dysplazja, padaczka i alergie skórne
  • Możliwość nabycia szczeniaka: szczenię zwykle trzeba zamówić
  • Cena psa z rodowodem: 1200-3000 zł

Ciekawostki

Szpic wilczy nie jest wcale spokrewniony bliżej z wilkiem niż inne psy, wbrew temu co sugeruje nazwa. Wiąże się ona z umaszczeniem tej rasy, które określane jest mianem „wilczastego” – to pierwotny typ umaszczenia spotykany u wielu innych ras, w tym owczarków niemieckich.

W osiemnastowiecznej Holandii keeshond stał się symbolem oporu frakcji patriotów (był to ruch demokratyczny opierający się na średnim i drobnym mieszczaństwie, domagającym się reformy państwa i uszczuplenia władzy namiestnika), w opozycji do mopsa będącego symbolem oranżystów (popierających dynastię orańską).


Przeczytaj także