TERIER IRLANDZKI

 

Charakter

Terier irlandzki to pies średniej wielkości – większy od foksteriera, mniejszy od airedale terriera – o dosyć szczupłej budowie.

Umiejętności

Oprócz budowy irlanda cechuje typowy dla teriera temperament. Uwielbia intensywny ruch i sport, dlatego trzeba mu zapewnić regularne spacery i zajęcie. Znudzony przekopie ogródek, bo bardzo to lubi. Jeśli zagwarantuje mu się regularną możliwość wydatkowania energii, w domu jest spokojny i może mieszkać w mieście.

Portret trzech terierów irlandzkich na śniegu
fot. Shutterstock

Bywa dominujący w stosunku do innych psów tej samej płci, choć jeśli jest ułożony, zwykle sam nie prowokuje bójek. Źle prowadzony może być jednak zaczepny i agresywny. Cechuje go silny instynkt łowiecki, więc problemy może sprawiać jego chęć gonienia małych zwierząt. Z reguły nieźle dogaduje się z domowymi kotami.

Terier irlandzki biegnący po łące
fot. Shutterstock

W stosunku do obcych zwykle nieufny, dobrze wywiązuje się z roli stróża (nie szczeka bez powodu). Bardzo oddany człowiekowi, lubi bliski kontakt. Chętnie włącza się do zabaw dzieci, które zna.

Szkolenie i wychowanie

Bystry i dosyć podatny na szkolenie, bywa jednak uparty. Jego szybkość i sprawność predysponują go do szkolenia sportowego, np. agility. Można go także nauczyć aportowania ustrzelonego ptactwa. Doskonale nadaje się na towarzysza joggingu, rowerowych i konnych wypraw.

Terier irlandzki pokonujący kładkę na agility
fot. Shutterstock

Dla kogo ta rasa

Nie poleca się go jako pierwszego w życiu psa. To zwierzak dla ludzi mających już doświadczenie w postępowaniu z czworonogami, którzy chcą mieć towarzysza z charakterem.

Wady i zalety

Wady

  • potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
  • może wdawać się w konflikty z psami
  • ma silny instynkt łowiecki
  • może kopać w ogrodzie
  • dosyć uparty i samowolny

Zalety

  • zwykle sam nie jest zaczepny wobec innych psów
  • dosyć podatny na szkolenie
  • przywiązany do właściciela
  • dobry stróż
  • regularnie trymowany nie linieje

Zdrowie

Teriery irlandzkie uchodzą za jedną z ras najmniej obciążonych chorobami genetycznymi. Kilkadziesiąt lat temu trapiło je wprawdzie bolesne rogowacenie opuszek łap, ale udało się je prawie całkowicie wyeliminować.

Szczenię teriera irlandzkiego w kocyku
fot. Shutterstock

Druga zdarzająca się wada – kamica moczowa (a dokładniej cystynuria prowadząca do powstawania kamieni moczowych) – też występuje obecnie rzadko.

Żywienie

Terier irlandzki nie jest wymagający jeśli chodzi o żywienie. Można go karmić, podobnie jak inne psy, karmą suchą, mokrą lub jedzeniem przygotowywanym w domu.

Terier irlandzki pozujący na drzewie
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Pielęgnacja teriera irlandzkiego nie nastręcza specjalnych problemów. Raz na parę dni należy go wyszczotkować, a 2-3 razy w roku – wytrymować. Regularne trymowanie praktycznie eliminuje linienie.

Historia

Na temat pochodzenia tej rasy istnieje wiele teorii. Na pewno wiadomo jedno: teriery żyły na Zielonej Wyspie od stuleci. Występowały w różnych umaszczeniach i rozmiarach. Pełniły wiele ról: stróżowały, polowały na gryzonie i były towarzyszami codziennego życia. Znajdowały się w rękach ludzi z różnych warstw społecznych. Jeden z dawnych opisów teriera irlandzkiego charakteryzuje go tak: „strażnik biedaka, przyjaciel farmera i ulubieniec dżentelmena”.

Stojący terier irlandzki
fot. Shutterstock

Gdy w XIX w. rozpoczęła się hodowla ras i selekcja pod kątem wystaw, rozgorzały spory na temat właściwego umaszczenia i rozmiaru tego psa. Początkowo wystawiano irlandy w dwóch klasach wagowych. Pod koniec XIX w. umaszczenia inne niż rude zostały wyeliminowane.

Terier irlandzki leżący na kładce
fot. Shutterstock

Po raz pierwszy teriery irlandzkie wystawiono w 1875 r. w Glasgow, ale dopiero w 1879 r. powstał w Dublinie pierwszy klub rasy. W latach 80. XIX w. terier irlandzki zajął czwartą lokatę w rankingu popularności ras w Wielkiej Brytanii. Szybko zdobył też popularność w Ameryce Północnej, gdzie moda utrzymała się do końca lat 20. XX w. Dziś sporo tych psów jest także w Czechach i na Słowacji, w Niemczech i Skandynawii – ale nigdzie nie są rozchwytywane.

W Polsce psy tej rasy były już przed II wojną światową, lecz ich populacja nie przekracza kilkuset sztuk.

Wzorzec

Terier irlandzki – grupa III FCI, sekcja , nr wzorca

  • Kraj pochodzenia: Irlandia
  • Wielkość: według wzorca około 45,5 cm dla obu płci, jednak w praktyce psy mierzą przeciętnie 46-52 cm, a suki 45-49 cm. Uwaga: według wzorca idealna waga psów to 12,25 kg, suczek 11,4 kg, jednak w rzeczywistości psy ważą 13-20 kg, a suki 12-17 kg
  • Szata: szorstka, dwuwarstwowa, gęsta, prosta i przylegająca; włos dłuższy na kufie i łapach, ale nie tak długi jak u foksteriera czy sznaucera
  • Maść: ruda, rudopszeniczna do pszenicznej, dopuszczalna niewielka biała plamka na piersi.
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia – pies bystry, uczy się szybko, ale nie zawsze się podporządkowuje
  • Aktywność: wysoka, potrzebuje dużo ruchu
  • Koszty utrzymania: 80-120 zł miesięcznie + około 100 zł za trymowanie (2-3 razy w roku)
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce rodzi się od kilku do kilkunastu miotów rocznie, na szczeniaka trzeba czasem poczekać
  • Cena psa z rodowodem: 1200-3000 zł

Ciekawostki

Brytyjski klub teriera irlandzkiego jako pierwszy w historii – w 1889 r. – wprowadził zakaz pokazywania psów z ciętymi uszami na swoich wystawach. Dotyczyło to psów urodzonych w tym roku i później. Niedługo potem zakazano kopiowania uszu na całych Wyspach Brytyjskich.

Terier irlandzki jest bohaterem książki Jacka Londona „Jerry z wysp”. Pisarz opisał swego psiego bohatera jako bardzo oddanego właścicielowi, ale obdarzonego mocnym charakterem i silną osobowością, potrafiącego postawić na swoim.