TERIER WALIJSKI - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Dwa welshe w plenerze

TERIER WALIJSKI

Nieduży, o kwadratowej sylwetce, czarno-rudy terier o twardym, „drucianym”, lekko kręconym włosie. Aktywny i pełen życia, doskonały pies myśliwski, nieco uparty, ale niezbyt dominujący, stosunkowo łatwo się z nim dogadać. Z terierem walijskim na pewno nie będziesz się nudzić, ale musisz również zadbać o to, by on nie nudził się z tobą – inaczej zostaniesz sterroryzowany. Jest to pies wesoły, żywiołowy i otwarty. Stosunki z dziećmi i obcymi osobami w dużym stopniu zależą od wychowania.

Charakter

Terier walijski to pies uparty i nieustępliwy, ale bardzo pracowity i energiczny. Lubi towarzystwo człowieka, lecz dąży do tego, by postawić na swoim. Potrzebuje w związku z tym stanowczego, jednak łagodnego prowadzenia.

Jest to pies wesoły, żywiołowy i otwarty. Rzadko bywa lękliwy czy nieśmiały. Oczywiście nie można zaniedbywać socjalizacji, licząc na to, że dobre geny wszystko załatwią. Trzeba też pamiętać, że ma donośny głos i jego szczekanie może być uciążliwe.

Stojący welsj terrier w jesiennym krajobrazie
fot. Shutterstock

Stosunki z dziećmi i obcymi osobami w dużym stopniu zależą od wychowania. Zazwyczaj nie ma problemu w kontaktach z dziećmi, ale walijczyk nie da się tarmosić – bez skrępowania pogoni małego intruza, jeśli ten będzie zbyt napastliwy. Jeśli chodzi o relacje z psami, zazwyczaj jest pokojowo nastawiony, dopóki nie zostanie sprowokowany – wtedy prawdopodobnie już nie odpuści, nawet jeśli przeciwnik będzie pięć razy większy.

Umiejętności

Warto pamiętać, że welsh ma silnie rozwinięty instynkt łowiecki, jest świetnym dzikarzem, można go spotkać na konkursach myśliwskich i na polowaniach. Jako pies szybki i zwinny nieźle radzi sobie w agility, jeśli przewodnik okiełzna jego specyficzny charakter.

Szkolenie i wychowanie

Szybko i chętnie się uczy, ale wymaga ogromnej konsekwencji i sporego nakładu pracy już od wczesnego szczenięctwa. Nawet przy setnym powtórzeniu jakiejś komendy może nagle stwierdzić, że jednak zrobi to po swojemu, bo akurat ma na to ochotę. Pozostawiony sam sobie, bez szkolenia i możliwości pracy może sterroryzować właściciela. Wybiegany, w domu śpi i zbiera energię do dalszej aktywności. Jeśli nie ma zajęcia, sam je sobie znajduje, czyli np. niszczy mieszkanie.

Terier walijski na ogrodowym fotelu
fot. Shutterstock

Trzeba jednak przyznać, że zdarzają się osobniki, którym wystarcza mniejsza dawka zajęć. Można przyjąć, że terier walijski nie musi polować ani uprawiać sportu, ale należy mu zapewnić dłuższe spacery i na przykład zabawę w aportowanie piłki.

Dla kogo ta rasa

Ze względu na dość trudny charakter walijczyki raczej nie nadają się dla osób, które nie miały wcześniej psa. Nie poleca się ich także ludziom starszym – zwykle nie radzą sobie z nimi i zdarza się, że zwracają hodowcom. Najlepiej, żeby terier walijski trafił do młodej, energicznej osoby, która jest gotowa poświęcić mu sporo czasu i jednocześnie sama ma na tyle mocny charakter, żeby nie dać sobie wejść na głowę.

Wady i zalety

Wady
  • bywa nerwowy
  • bardzo, czasem nawet za bardzo samodzielny
  • może być porywczy
Zalety
  • pewny siebie
  • wierny
  • ciekawski
  • aktywny i pełen energii
  • łatwo przystosowujący się do otoczenia
  • przyjacielski
  • czujny

Zdrowie

Choć niewielkiego wzrostu, terier walijski zupełnie nie sprawia wrażenia delikatnej miniatury. To czworonóg o krzepkiej i zwartej budowie okryty szorstką, dwuwarstwową szatą. Miękki podszerstek pełni funkcje izolacyjne, a włos okrywowy tworzy warstwę ochronną. Walijczyk nie linieje, choć oczywiście po trochu wymienia włosy – jednak jeśli się go regularnie trymuje, w domu prawie nie znajdziemy sierści.

Trzy szczenięta walijczyków na białym tle
fot. Shutterstock

Teriery walijskie należą do psów odpornych, u których problemy zdrowotne występują sporadycznie. Zazwyczaj dożywają kilkunastu lat i są aktywne do późnej starości, o ile stan zdrowia im na to pozwala. Mentalnie zaś, jak twierdzą ich właściciele, nie starzeją się nigdy.

Żywienie

Jeśli walijczyk nie poluje to należy kontrolować jego wagę, bo bardzo dobrze przyswaja karmę. W takiej sytuacji welsh jest psem bardzo ekonomicznym w żywieniu. Pies przebywający dużo na świeżym powietrzu, biegający, oczywiście potrzebuje więcej energii a aktywny pomocnik myśliwego może wymagać nawet dwukrotnie tyle energii, co kanapowiec.

Terier walijski w biegu
fot. Shutterstock
Pielęgnacja

Pielęgnacja welsha nie jest zbyt skomplikowana – wystarczy szczotkować go co parę dni, szczególnie jeśli biegał po zaroślach i w sierść wczepiły się listki czy rzepy. Parę razy do roku konieczne jest trymowanie. Strzyżenie pogarsza strukturę i barwę szaty.

Historia

Terier walijski to jedna ze starych ras brytyjskich terierów, oryginalnie hodowana do polowania na lisa, borsuka, wydrę i zająca, oraz do tępienia gryzoni. Jest potomkiem dwóch już nieistniejących ras: czarnego podpalanego teriera szorstkowłosego i teriera staroangielskiego – znanych w Anglii i Walii już w XIII w.

Stojący welsh terrier
fot. Shutterstock

W XVIII w. stwierdzono, że oba typy psów są tak do siebie podobne, że tak naprawdę stanowią jedną rasę. Na początku XIX w. zaczęto klasyfikować je jako teriery walijskie. Długo hodowane były jako psy pracujące, lecz kiedy w 1886 r. brytyjski Kennel Club uznał rasę, zaczęto zwracać uwagę także na wygląd. W wizerunku teriera walijskiego (welsh terrier) nastąpiły zmiany – by stał się psem bardziej eleganckim, skrzyżowano go z foksterierem szorstkowłosym.

Obecnie walijczyki trzymane są głównie jako psy wystawowe i do towarzystwa. W porównaniu z innymi terierami są nieco łagodniejsze, jednak nadal mają mocny charakter i silny instynkt łowiecki.

Portret wpatrzonego welsh terriera
fot. Shutterstock

Gdy mowa o wyglądzie, warto wspomnieć o rasach, które mogą być z terierem walijskim mylone. Najbardziej przypomina go lakeland terrier, choć ma znacznie jaśniejsze, płowe podpalanie – u welsha kolor rudy jest żywy i nasycony. Ponadto lakeland może być cały płowo-rudy. Rasa ta jest znacznie mniej popularna, ale u nas także sporadycznie się ją spotyka.

Uważa się, że z welshem mają wspólnych przodków jeszcze z czasów rzymskich najazdów na Brytanię. Z kolei airedale terrier jest od teriera walijskiego znacznie większy. Czasem jednak szczenię airedale’a bywa mylone z dorosłym welshem.

Wzorzec

Terier walijski – grupa III FCI, sekcja 1, nr wzorca 78
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Charakter: pies bystry, chętny do pracy, wesoły, pełen temperamentu, niezależny, lecz równocześnie blisko związany z człowiekiem, czujny, doskonały stróż, obdarzony silnym instynktem łowieckim, bywa szczekliwy, wobec innych psów zazwyczaj łagodny, o ile nie zostanie sprowokowany
  • Wielkość: nie więcej niż 39 cm
  • Waga: 9-9,5 kg
  • Szata: szorstka, twarda, przylegająca, obfita, sierść bez podszerstka niepożądana
  • Maść: czarna podpalana lub szaro-czarna podpalana bez czarnych kresek na palcach; u nowo narodzonych szczeniąt podpalania są ograniczone (jak u rottweilera) i powiększają się z wiekiem; dorosły pies ma umaszczenie czaprakowe
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Podatność na szkolenie: średnia, to psy bystre, które uczą się szybko, lecz lubią mieć własne zdanie
  • Aktywność: potrzebuje sporo ruchu i zajęcia
  • Koszty utrzymania: 100-150 zł miesięcznie oraz ok. 100 zł 2-3 razy w roku na trymowanie (jeśli pies jest wystawiany, potrzebne jest częstsze trymowanie)
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny, problemy o podłożu genetycznym zdarzają się sporadycznie
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemu
  • Cena psa z rodowodem: 1000-2000 zł

Ciekawostki

Trudno mówić o wielkiej popularności terierów walijskich, lecz wszędzie mają grono swoich miłośników. Należał do nich m.in. prezydent John F. Kennedy, któremu towarzyszył walijczyk o imieniu Charlie.

Co ciekawe, rasa znajduje się na liście zagrożonych wymarciem, sporządzonej przez brytyjski Kennel Club, ponieważ co roku rodzi się tam około 300 szczeniąt, podczas gdy ras popularnych – dziesiątki tysięcy.


Przeczytaj także