Rasy

Wilczak czechosłowacki stojący na górze i patrzący w dal

WILCZAK CZECHOSŁOWACKI

Rasa ta powstała w wyniku połączenia owczarka niemieckiego i wilka. To pies o wielu wilczych cechach charakteru, mocnym instynkcie stadnym, który bywa nieufny i dominujący. Wymaga doświadczonego przewodnika. Ma doskonały węch i najlepiej sprawdza się w pracy węchowej.

Charakter

Wilczak czechosłowacki jest jedną z dwóch uznanych przez FCI ras pochodzących ze skrzyżowania owczarka niemieckiego z wilkiem. Drugą rasą jest wyhodowany w Holandii saarlooswolfhond. Podczas gdy saarloos miał być z założenia psem do towarzystwa, wilczak powstał jako pies służbowy.

Portret suczki wilczaka
fot. Shutterstock

Umiejętności

Wilczak, w zadziwiający, ale i harmonijny sposób, łączy cechy psie i wilcze. Te ostatnie: samodzielność i niesamowita wytrzymałość powodują, że doskonale sprawdza się w wyścigach psich zaprzęgów.

Z drugiej strony odziedziczona po owczarku podatność na szkolenie, chęć obrony właściciela i terytorium, czynią z niego przede wszystkim doskonałego psa obronnego. Wilczak bardzo dobrze sprawdza się również jako ratownik górski i pies lawinowy.

Szkolenie i wychowanie

Ze względu na specyficzne predyspozycje psychiczne zaleca się wcześniejsze niż w przypadku innych ras odbieranie szczeniaka matce – już w wieku 5-6 tygodni i szkolenie go już od 8 tygodnia. Młody wilczak powinien być wychowany w bardzo bliskim kontakcie z ludźmi i podlegać intensywnej socjalizacji zarówno z człowiekiem jak i różnymi przedmiotami. Pies wychowany głównie w otoczeniu innych czworonogów silnie zwiąże się z nimi, a w stosunku do ludzi pozostanie nieufny.

Dobrze zsocjalizowany wilczak jest psem pewnym siebie i dobrze czuje się w każdym otoczeniu. Jeśli nie zostanie odpowiednio wychowany, w przyszłości może być strachliwy.

Szczenię wilczaka w jesiennym krajobrazie
fot. Shutterstock

Choć podatny na szkolenie, wilczak nie będzie nigdy ślepo posłuszny. W jego wychowaniu trzeba być bardzo konsekwentnym, ale przymusem niewiele się osiągnie. Ten pies szybko się nudzi, nie lubi monotonnego treningu, który zniesie np. owczarek niemiecki. Jeśli jest odpowiednio wychowany, bardzo dobrze ułoży swoje stosunki z dziećmi i różnymi zwierzętami domowymi. Ma silny instynkt stadny, a do swojego stada włącza wszystkich domowników, nie tylko dwunożnych.

Dla kogo ta rasa

Zdecydowanie nie jest to rasa dla każdego. Wilczak potrzebuje właściciela, który po pierwsze zrozumie jego specyficzne potrzeby i zapewni mu odpowiednią socjalizację; po drugie, jako psu pracującemu, zapewni rozwój psychiczny i fizyczny.

Wady i zalety

Wady

  • ma wiele wilczych cech, które czynią z niego psa trudnego
  • wymaga wyjątkowo starannej socjalizacji
  • bywa lękliwy
  • ma tendencję do dominacji
  • obficie linieje

Zalety

  • bardzo przywiązany do przywodnika
  • zdrowy i wytrzymały
  • ma fantastyczny węch
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Rasa generalnie jest bardzo zdrowa i odporna, a jej wytrzymałość jest wręcz legendarna. Zdarza się dysplazja biodrowa i łokciowa, dlatego zwierzęta hodowlane powinny być prześwietlane pod tym kątem.

Wilczak stojący na asfaltowej drodze
fot. Shutterstock

Żywienie

Wilczak może być żywiony zarówno gotowymi karmami, jak i pokarmem przygotowywanym samodzielnie w domu.

Szczenię wilczaka w lesie
fot. Shutterstock

Pielęgnacja

Jest nieskomplikowana. Raz na dwa tygodnie powinno się psa wyszczotkować, częściej w okresie linienia.

Historia

Hodowla wilczaka rozpoczęła się od eksperymentu biologicznego. W 1955 r. Karel Hartl, uważany za ojca rasy, w stacji hodowlanej straży granicznej rozpoczął próby krzyżowania psa z wilkiem.

Szczeniak wilczaka stojący na wzgórzu na tle nieba
fot. Shutterstock

Pierwsze szczenięta urodziły się w 1958 r. Hartl chciał się przekonać, jak taka krzyżówka wpływa na płodność mieszańców i jak wygląda dziedziczenie eksterieru i charakteru. Niedługo potem mieszańce zaczęły być szkolone eksperymentalnie do służby w straży granicznej. Szkoliły się nieźle, ale tylko te, które wcześnie zabrano od matki i wychowywano w bliskim kontakcie z człowiekiem. Po wilku odziedziczyły, poza wyglądem i nieufnością, bardzo dużą wytrzymałość; po owczarku niemieckim – podatność na szkolenie.

Wilczak biegnący po wodzie przy brzegu
fot. Shutterstock

Postanowiono stworzyć nową rasę psa o dobrych cechach użytkowych. Wyprowadzono pięć linii, od których pochodzą wszystkie współczesne wilczaki. Po raz ostatni krew wilcza została wprowadzona w 1983 r. Od tej pory zamknięto księgi hodowlane i rozpoczęto hodowlę w czystości rasy.

Pierwsza próba wpisania wilczaka do księgi wstępnej w 1966 r. zakończyła się niepowodzeniem. W 1982 r. powstał w Brnie Klub Hodowców. W tym samym roku wilczak został uznany w Czechosłowacji za rasę narodową. Wkrótce potem odbyła się pierwsza wystawa i bonitacja. Od tej pory zainteresowanie psami szybko rosło. W 1989 r. FCI wstępnie uznało rasę.

Samiec wilczaka stojący na trawie
fot. Shutterstock

Po rozpadzie Czechosłowacji w 1993 r. klub wilczaka czechosłowackiego został podzielony. Patronat nad rasą objęła Słowacja, ale zmiany we wzorcu dozwolone są tylko za zgodą obu klubów (czeskiego i słowackiego). W 1999 r. nastąpiło pełne uznanie rasy przez FCI (z prawem do interchampionatu). Wilczak został wpisany do grupy I, jako pies podlegający próbom pracy (IPO).

W Polsce wilczaki są już stosunkowo popularne. W Europie, poza Słowacją i Czechami, największe ich skupisko jest we Włoszech. W USA rasa jest jeszcze bardzo mało znana.

Wzorzec

Wilczak czechosłowacki – grupa I FCI, sekcja 1, nr wzorca 332

  • Wygląd ogólny: Duży, mocny pies o prostokątnej sylwetce; kształtem ciała, ruchem i szatą przypomina wilka.
  • Temperament: Aktywny, wytrzymały, posłuszny, odważny, nieufny.
  • Głowa: W kształcie klina, umięśniona; oczy małe, skośne, w kolorze bursztynowym; uszy stojące, trójkątne, nie za duże; nos i brzegi warg czarne. Proporcje kufy do mózgoczaszki 2:3.
  • Ciało: Długość ciała do wysokości w kłębie 10:9. Grzbiet mocny i prosty, linia górna lekko opadająca.
  • Kończyny przednie: Proste, ustawione dość blisko siebie, łapy ustawione lekko na zewnątrz.
  • Kończyny tylne: Mocne, równoległe do siebie.
  • Ruch: Harmonijny, swobodny, kryjący ziemię kłus. Pies sznuruje, tzn. łapy prawe i lewe schodzą się w kierunku środka ciężkości.
  • Szata: Włos prosty, przylegający; zimą z obfitym podszerstkiem.
  • Umaszczenie: Od żółtawoszarego do srebrzysto-szarego z charakterystyczną jasną maską.
  • Wzrost: Psy – min. 65 cm, suki – min. 60 cm
  • Cena psa z rodowodem: ok. 2500 zł

Ciekawostki

W ostatnich latach wilczak czechosłowacki zdobywa coraz większą popularność. Nie jest to o tyle dobra informacja, że większość osób nie zdaje sobie sprawy z trudności, jakie wiążą się z wychowaniem tych psów. Urzeka ich wilczy wygląd i niewiele myśląc, kupują wilczaki jako psy rodzinne.

Być może popularność wilczaków ma związek z serialem „Gra o tron”, na którego punkcie oszalał świat. W serialu występują wilkory – zwierzęta, które wyglądem przypominają właśnie wilka. Fani tej superprodukcji, chcąc mieć coś z „GoT” w domu, kupują psy przypominające wilkory. Nie są jednak przygotowani do opieki nad takimi psami i potem często oddają je do schroniska. Przez modę na serial cierpią wilczaki czechosłowackie, ale też malamuty i huskie.

Przeczytaj także