WYŻEŁ WEIMARSKI - Rasy psów - PSY.pl - portal o psach

Rasy

Weimar w plenerze

WYŻEŁ WEIMARSKI

Cesarz niemiecki Wilhelm I wydał dekret stanowiący o tym, że właścicielem wyżła weimarskiego może być tylko osoba z udokumentowanym 4-pokoleniowym szlacheckim pochodzeniem. Dziś wyżła weimarskiego może mieć już prawie każdy. Prawie, bo to pies dla osoby aktywnej, która będzie potrafiła go wychować i podporządkować sobie. Weimar to pies o umiarkowanym temperamencie, zrównoważony, z silnie rozwiniętą pasją łowiecką, cięty w stosunku do zwierzyny, a przy tym wesoły i przywiązany do domowników.

Charakter

Wyżeł weimarski jest psem o silnie rozwiniętej pasji łowieckiej, ciętym w stosunku do zwierzyny, lecz zrównoważonym i o umiarkowanym temperamencie. Spośród wszystkich wyżłów kontynentalnych jest on najsilniej związany z właścicielem (w polu trzyma się bliżej człowieka i bardziej z nim współpracuje).

Jest doskonałym psem rodzinnym, wesołym, przywiązanym do domowników, potrzebuje bliskiego kontaktu z właścicielem. W młodym wieku nieco pobudliwy, z czasem staje się bardziej stateczny. Ma skłonności do dominacji (dotyczy to głównie samców), dlatego potrzebuje silnego i stanowczego przewodnika, w przeciwnym razie będzie próbował rządzić w rodzinie.

Dwa weimary na skałach
fot. Shutterstock

Poprawnie układają się jego stosunki z dziećmi. Z racji wielkości i ruchliwości bywa jednak mało ostrożny, dlatego lepiej, gdy wspólne zabawy odbywają się pod kontrolą dorosłych.

Na ogół jest przyjazny wobec ludzi, choć zdarzają się osobniki nieufne. Jako jedyny z wyżłów sprawdzi się w roli psa stróżującego i obrończego. Na ogół nie prowokuje psich bójek, choć czasem popada w konflikty z przedstawicielami tej samej płci. Jest aktywny i potrzebuje dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery, a posiadanie domu z ogrodem nie zwalnia z obowiązku wychodzenia poza jego teren; bezczynność może bowiem wywołać u weimara niszczycielskie skłonności.

Codziennie powinien mieć możliwość swobodnego wybiegania się przez 1-2 godziny, np. na łące za miastem. Bez uszczerbku dla zdrowia pokona 10-kilometrowy dystans przy rowerze (trzeba go jednak do tego stopniowo przygotować), doskonałym treningiem jest dla niego także pływanie.

Umiejętności

Weimary to utalentowane psy myśliwskie. Chociaż w pracy są nieco wolniejsze niż inne wyżły kontynentalne, to równie skuteczne; są silne i wytrzymałe. Podczas pracy w polu systematycznie przeszukują teren przed myśliwym i wystawiają zwierzę tak długo, aż dostaną komendę do jego wypłoszenia. Polują na ptactwo wodne i lądowe, drobną i grubą zwierzynę, doskonale radzą sobie w roli aporterów lub tropowców, są świetnymi pływakami.

Szczeniak weimara
fot. Shutterstock

Mogą brać udział w próbach polowych oraz konkursach wyżła wszechstronnego i wielostronnego. Nadają się również do uprawiania psich sportów, np. agility i flyballu, a osobniki o mocnym charakterze poradzą sobie nawet w sportowym szkoleniu IPO (pies obrończy). W niektórych krajach Europy Zachodniej psy tej rasy są wykorzystywane w policji i straży granicznej.

Szkolenie i wychowanie

To psy inteligentne, chętnie i szybko się uczą, ale potrzebują stanowczego traktowania od wieku szczenięcego. Początki nauki bywają trudne i wymagają od przewodnika dużo cierpliwości. Wysiłek się jednak opłaci, bo praca z dobrze wyszkolonym weimarem to czysta przyjemność.

Dla kogo ta rasa

Wyżeł weimarski to pies dla osoby aktywnej, która będzie potrafiła go wychować i podporządkować sobie. Jeśli ktoś nie ma doświadczenia w kontaktach z psami, wskazane będzie wczesne rozpoczęcie szkolenia, najlepiej już w przedszkolu dla szczeniąt.

Wady i zalety

Wady
  • zdarza mu się popadać w konflikty z obcymi psami tej samej płci
  • wymaga wiele ruchu i zajęcia
Zalety
  • wszechstronny pies myśliwski,
  • obdarzony dużą pasją łowiecką
  • posłuszny i bardzo przywiązany do właściciela
  • inteligentny, chętnie się uczy
  • dobry stróż i obrońca

Zdrowie

Są odporne na choroby. Jak większość dużych psów mają jednak predyspozycje do rozszerzenia i skrętu żołądka, dlatego po jedzeniu należy zapewnić im 1-2-godzinny odpoczynek.

Weimar nad morzem
fot. Shutterstock

Mogą też mieć skłonność do dysplazji stawów biodrowych (na zachodzie Europy są prześwietlane, w Polsce nie ma jeszcze takiego obowiązku). Należy także systematycznie kontrolować uszy.

Żywienie

Pokarm powinien być dobrze zbilansowany i dostosowany do trybu życia. Można samodzielnie przygotowywać jedzenie lub korzystać z gotowych karm. Szczenięta i psy pracujące wymagają pożywienia wysokobiałkowego. Dzienną porcję trzeba podzielić przynajmniej na dwa posiłki.

Pielęgnacja

Weimar ma szatę łatwą w pielęgnacji, która wymaga czesania jedynie w okresach linienia. Psa tej rasy kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych. Należy regularnie kontrolować stan uszu wyżła i dokładnie je czyścić.

Historia

Zdaniem niektórych kynologów, przodkowie wyżła weimarskiego mogą pochodzić z Francji. Podobno wywodzili się od szarych psów, które do połowy XV w. wchodziły w skład królewskiej sfory. Inni uważają jednak, że jest to rasa o czysto niemieckim rodowodzie.

Szczeniaki wyżła weimarskiego
fot. Shutterstock

Za jej twórcę uważa się księcia Weimaru Karola Augusta, który w XVIII w. zainteresował się tymi czworonogami i zapoczątkował ich hodowlę. Potrzebował nie tylko doskonałych psów do polowania, ale także towarzyszy dla strażników łowieckich, których zadaniem była walka z kłusownikami. Oprócz pasji myśliwskiej jego zwierzęta musiały obrończymi.

Po śmierci księcia wyżły zostały zapomniane. Na nowo odkrył je cesarz niemiecki Wilhelm I, który docenił ich zalety. Wydał on dekret stanowiący o tym, że właścicielem takiego psa może być tylko osoba z udokumentowanym 4-pokoleniowym szlacheckim pochodzeniem.

Początkowo wyżeł weimarski był tropowcem (miał domieszkę krwi psów tropiących typu Leithund). Z czasem gdy zmalało zapotrzebowanie na te czworonogi, wyżła skrzyżowano m.in. z pointerem, co zaowocowało umiejętnością wystawiania zwierzyny w polu. Wśród protoplastów weimara są podobno również: blood hound, wyżeł niemiecki krótkowłosy i posokowiec.

Wyżeł śpiący na kanapie
fot. Shutterstock

Od ponad 100 lat hoduje się wyżły weimarskie w czystości rasy. W 1897 r. w Berlinie założono pierwsze stowarzyszenie hodowców, a prawdziwy rozkwit rasy przypadł na wiek XX; szczegółowy wzorzec opracowano w 1925 r. W latach 30. wyżłem weimarskim zainteresowano się w Stanach Zjednoczonych, gdzie w krótkim czasie stał się jedną z najpopularniejszych ras, tam też ochrzczono go mianem „srebrny duch”.

Wzorzec

Wyżeł weimarski – grupa VII FCI, wyżły
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Pierwotne przeznaczenie: pies myśliwski
  • Charakter: pies o umiarkowanym temperamencie, zrównoważony, z silnie rozwiniętą pasją łowiecką, cięty w stosunku do zwierzyny; doskonały pies rodzinny, wesoły i przywiązany do domowników; miewa skłonności do dominacji, dobry stróż i obrońca; aktywny, wymaga dużo ruchu i zajęcia
  • Wielkość: wysokość psa w kłębie 59-70 cm, suki 57-65 cm; waga psa 30-40 kg, suki 25-35 kg
  • Szata: krótka, gęsta, gładko pokrywająca ciało; bez podszerstka lub z niewielką ilością
  • Maść: odcienie srebrzystoszare, srebrzystobrązowe, myszate i wszystkie pośrednie; głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze, czasami na grzbiecie występuje ciemniejsza pręga; dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach
  • Osiąganie dojrzałości: 2-3 lata
  • Długość życia: 10-14 lat
  • Linienie: umiarkowane
  • Aktywność: duża; musi mieć możliwość swobodnego wybiegania się
  • Szkolenie: wskazane podstawy posłuszeństwa; można szkolić do pracy myśliwskiej i do psich sportów
  • Podatność na szkolenie: duża – szybko się uczy, ale wymaga stanowczości
  • Stosunek do dzieci: tolerancyjny
  • Stosunek do innych psów: wobec własnego stada – przyjacielski; czasem zdarzają się konflikty z obcymi psami tej samej płci
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia; ze względu na krótką sierść jest mało odporny na mróz
  • Mieszkanie: może mieszkać wszędzie, ale wymaga dużo ruchu i kontaktu z właścicielem, nie powinien być trzymany w kojcu
  • Przygotowanie do wystaw: nie wymaga specjalnych przygotowań
  • Koszty utrzymania: 150-250 zł miesięcznie
  • Pierwsze w Polsce: pierwsza połowa lat 80. XX w.
  • Możliwość nabycia szczeniaka: nie ma problemów z kupnem
  • Cena psa z rodowodem: 2000-3500 zł

Ciekawostki

Przedstawiciel tej rasy kocha jeść. Jego miska z pewnością będzie pusta, a pozostawioną na kuchennym stole pieczenią czy kanapką, którą dziecko trzyma w ręku, też nie pogardzi. Na deser zje wszystko, na co natrafi podczas spaceru, a na dokładkę skosztuje śmieci z kubła.