WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Bracco idzie po łące

WYŻEŁ WŁOSKI KRÓTKOWŁOSY

Wyżeł włoski krótkowłosy, czyli bracco italiano, jest jak arystokrata starej daty – dystyngowany, życzliwy i ceniący życie rodzinne. Jednak nie pozna go do końca nikt, kto nie zobaczy tego wyżła na polowaniu.

Charakter

W stosunku do obcych ludzi oraz innych psów wyżeł włoski krótkowłosy (bracco italiano) jest łagodny i przyjazny. Potrafi ostrzegawczo zaszczekać, gdy dzieje się coś niepokojącego, a głos ma donośny. Nie nadaje się jednak na obrońcę. Wobec dzieci jest delikatny i cierpliwy. Jednak wobec kotów i mniejszych zwierząt może wykazać instynkt łowiecki.

Bracco leży
fot. Shutterstock
Umiejętności

Ten pies myśliwski o silnym instynkcie świetnie sprawdza się w polu. Nie jest wprawdzie tak szybki jak jego lżej zbudowani kuzyni (co czasem zarzucają mu myśliwi przyzwyczajeni do innego stylu pracy), ale za to cechują go wytrwałość i oszczędne gospodarowanie energią.

Porusza się wydajnym kłusem, a głowę trzyma wysoko, co często przyczynia się do zdobycia tytułu Best in Show na wystawach.

Grupa bracco bawi się
fot. Archiwum / Ludmiła Leskova
Szkolenie i wychowanie

Nie wolno zapominać, że został wyhodowany jako pies pracujący. Trzeba zapewnić mu przynajmniej długie spacery, a najlepiej jakieś zajęcie – choćby wspólną zabawę. Bracco uwielbia nosić różne przedmioty, nawet kilka jednocześnie, za co nie należy go karcić. Dorosły pies może biegać przy rowerze, a w każdym wieku wskazane jest pływanie, które uwielbia. To zwierzak bardzo skoczny: gdy zobaczy coś za płotem, przeskakuje go z ciekawości.

Inteligentny bracco uczy się szybko i chętnie pracuje z człowiekiem, choć bywa nieco uparty. W dodatku powoli dojrzewa: pełną dojrzałość psychiczną osiąga dopiero w wieku 2,5-3 lat, a fizyczną – 4-5 lat.

Bracco coś zwęszył
fot. Archiwum / Ludmiła Leskova
Dla kogo ta rasa

Jako zwierzak wrażliwy wymaga od przewodnika cierpliwości, spokoju i wyczucia. Nie można go traktować ostro. Trener musi być konsekwentny i stawiać jasne wymagania, ale zachowywać się łagodnie. Ponieważ bracco uwielbia towarzystwo i zawsze chce być blisko człowieka, dostatecznie surową karą jest ignorowanie go.

Wady i zalety

Wady
  • ma silny instynkt myśliwski
  • nie lubi samotności
Zalety
  • świetny kompan podczas joggingu i wycieczek rowerowych
  • akceptuje towarzystwo dzieci
  • bardzo przywiązany do rodziny

Zdrowie

Informacje o zdrowiu bracco nie są precyzyjne, ponieważ Włosi niezbyt chętnie badają swoje psy, a jeszcze mniej chętnie mówią o problemach. Dane na ten temat pochodzą więc głównie od hodowców z innych krajów, w których rasa nie występuje tak licznie jak w swojej ojczyźnie.

W każdym razie wiadomo, że jako duże, dosyć ciężkie psy, bracco narażone są na dysplazję biodrową i łokciową (młodego zwierzaka nie wolno przeciążać ruchem ani przekarmiać). Z kolei głęboka klatka piersiowa przyczynia się do podatności na rozszerzenie i skręt żołądka.

Luźna skóra na głowie może powodować problemy z powiekami, a oklapnięte, nisko osadzone uszy wymagają częstych kontroli pod kątem infekcji. Ogólnie bracco jest jednak psem zdrowym, odpornym na warunki środowiskowe.

Głowa bracco
fot. Archiwum / Ludmiła Leskova
Żywienie

Bracco mają dobry apetyt i nie są wybredne, jednak ich wrażliwy żołądek wymaga pożywienia najwyższej jakości. Dlatego właściciele zwykle stawiają na suche karmy typu super premium albo na jedzenie domowe, ale przygotowywane po konsultacji z lekarzem weterynarii.

To, co trzeba regularnie kontrolować, to waga psa – dobry apetyt często prowadzi do nadwagi, a każdy dodatkowy kilogram jest obciążeniem dla stawów wyżła włoskiego.

Szczeniak bracco
fot. Archiwum / Ludmiła Leskova
Pielęgnacja

Pielęgnacja obejmuje przeglądy i ewentualne czyszczenie uszu oraz szczotkowanie w okresie linienia. Dla nadania sierści połysku można ją przetrzeć irchą.

Historia

Bracco italiano jest drugą – obok szorstkowłosego spinone – rasą wyżłów włoskich. I to bardzo starą, bo podobne psy można zobaczyć już na rzymskich malowidłach z IV-V w. p.n.e. Z tego powodu uważa się wyżła włoskiego za przodka innych europejskich wyżłów. Natomiast jego protoplastami mogły być segugio italiano, czyli gończe włoskie, do których dolano krwi starożytnych molosów. Uprawdopodobnia tę teorię to, że gończe stanowią bardziej pierwotny typ psa myśliwskiego niż wystawiające (legawce).

Dwa bracco
fot. Archiwum / Ludmiła Leskova

Z kolei molosy mogły zdecydować o większej masie i bardziej limfatycznej budowie wyżłów. Niektórzy sądzą, że bracco ma w sobie także krew psa św. Huberta, o czym miałaby zwłaszcza świadczyć budowa głowy.

Trudno dokładnie określić, od kiedy można mówić o bracco takim, jakiego znamy dziś, ale już w średniowieczu rasa była dobrze ugruntowana. Szczyt jej popularności przypadł na czasy renesansu – stała się wtedy modna wśród arystokracji. Jej hodowlą zajmowały się potężne włoskie rody Medyceuszów i Gonzagów. O czworonogi z ich psiarni zabiegali nawet królowie.

Użytkowość rasy ewoluowała wraz z rozwojem technik łowieckich. W średniowieczu psy te naganiały ptactwo do sieci, później towarzyszyły w łowach sokolnikom. Kiedy wynaleziono broń palną, stały się wyżłami w dzisiejszym znaczeniu tego słowa – wystawiały, wypłaszały a następnie aportowały ptaki.

Starszy pies rasy bracco
fot. Shutterstock

Z czasem rasa zaczęła jednak podupadać. Wypierały ją inne, obce wyżły. Na przełomie XIX i XX w. stanęło przed nią widmo zagłady. Na szczęście w porę zapobiegło temu Stowarzyszenie Miłośników Bracco Italiano (SABI). Największą rolę w ich uratowaniu odegrał hodowca Ferdinando Delor de Ferrabouc. W 1949 r. opublikowano wzorzec rasy. Dziś we Włoszech jest ona popularna i promowana jako pies myśliwski.

Poza ojczyzną rasa nigdzie nie należy do popularnych. W Polsce mieszka około 40 jej przedstawicieli.

Wzorzec

Wyżeł włoski krótkowłosy (bracco italiano) – grupa VII FCI, sekcja 1, nr wzorca 202
  • pochodzenie: Włochy
  • charakter: zrównoważony, łagodny wobec ludzi i zwierząt, przywiązany do rodziny, wytrwały pies myśliwski
  • wielkość: 55-67 cm, preferowane
  • wymiary psów: 58-67 cm, suk: 55-62 cm
  • waga: 25-40 kg, zwykle powyżej 30 kg
  • szata: krótka, gęsta i lśniąca; delikatniejsza i krótsza na głowie, uszach i łapach
  • maść: biała, biała z pomarańczowymi, bursztynowymi lub kasztanowymi łatami, biało-pomarańczowa dropiata, biało-kasztanowa dropiata; pożądana symetryczna maska (rozkład znaczeń) na pysku; barwa nosa, zależnie od koloru podstawowego, od cielistej do brązowej
  • długość życia: 12-13 lat
  • podatność na szkolenie: dosyć duża
  • aktywność: umiarkowana; w domu spokojny, potrzebuje jednak ruchu i zajęcia
  • koszty utrzymania: 200-300 zł miesięcznie
  • odporność/podatność na choroby: odporny na warunki atmosferyczne; zdarzają się choroby oczu, m.in. entropium (wwinięcie powieki) i ektropium (wywinięcie), dysplazja, choroby nerek, infekcje uszu oraz rozszerzenie i skręt żołądka
  • możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce działa niewiele hodowli, na szczenię trzeba zwykle poczekać
  • cena psa z rodowodem: ok. 3-4 tys. zł

Ciekawostki

Występuje w dwóch podstawowych umaszczeniach: biało-pomarańczowym i biało-kasztanowym – dawniej były to różne odmiany.

Pierwsza wywodzi się z Piemontu, a druga z Lombardii. Odmiana piemoncka była lżejsza, przystosowana do polowania w górach.

Obecnie wzorzec dopuszcza zarówno typ lżejszy, jak i cięższy. Generalnie bracco jest mocniejszy i cięższy niż pozostałe wyżły.


Przeczytaj także