BEAGLE - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Beagle siedzi w parku

BEAGLE

Beagle'e robią furorę jako psy rodzinne, choć nie zostały stworzone do tej roli. Ich urok sprawia jednak, że właściciele wiele im wybaczają - czasem zbyt wiele... Beagle nie lubi samotności, pozostawiony sam na długie godziny może psocić lub wyciem uprzykrzać życie sąsiadom. Najlepiej się czuje, gdy rodzina jest w komplecie. Chętnie przebywa też w grupie psów - zwłaszcza własnej rasy. Żywiołowy beagle potrzebuje dużo ruchu.

Charakter

Beagle od wieków był używany do polowań, domowym ulubieńcem stał się stosunkowo niedawno. Wybierając go na towarzysza rodziny, trzeba pamiętać, że jego zachowanie w niektórych sytuacjach będzie podyktowane instynktem myśliwskim. Pies ten ma wesołe usposobienie, zawadiacką naturę, jest pełen energii, inicjatywy, a przy tym odważny i zrównoważony. W odróżnieniu od wielu innych gończych, mocno się przywiązuje do właściciela. Jest przyjazny i łagodny nie tylko w stosunku do członków rodziny, ale także wobec obcych osób, dlatego nie sprawdzi się jako stróż czy obrońca.

Pozbawiony agresji, świetnie nadaje się na kompana dla starszych dzieci. Uwielbia pieszczoty, jest zawsze chętny do zabawy, niezmordowany i skory do figli.

Nie lubi samotności, pozostawiony sam na długie godziny może psocić lub wyciem uprzykrzać życie sąsiadom. Najlepiej się czuje, gdy rodzina jest w komplecie. Chętnie przebywa też w grupie psów – zwłaszcza własnej rasy; bez problemu dogada się z kotem lub innym zwierzęciem domowym. Rzadko się zdarza, aby wdawał się w bójki z obcymi psami.  Żywiołowy beagle potrzebuje dużo ruchu. Nie wystarczą mu krótkie spacery wokół bloku czy przebywanie wyłącznie w ogródku – z pewnością znajdzie wtedy sam sposób na nudę i na przykład przekopie trawnik. Wybiegany pies tej rasy nie sprawia zazwyczaj większych problemów.

Pysk psa rasy beagle
fot. Shutterstock

Wybierając się z nim na spacer, nie wolno zapominać, że ma on skłonności do gonienia szybko poruszających się obiektów, ptaków czy innych małych zwierząt – w mieście spuszczenie go ze smyczy może się skończyć wypadkiem. Na łące lub w polu beagle potrafi znacznie się oddalić od opiekuna, zwłaszcza gdy zwietrzy ciekawy trop.

Przedstawiciel tej rasy może mieszkać wszędzie, choć najlepiej się czuje w domu z ogrodem. Przystosuje się także do życia w mieszkaniu, jeśli tylko będzie miał możliwość rozładowania rozpierającej go energii.

Umiejętności

Beagle to utalentowany pies myśliwski – wytrzymały, silny, niezmordowany w pogoni, o bardzo czułym węchu. Cechy te sprawiają, że jest psem gończym na prawie każdą zwierzynę – zające, króliki, lisy, dziki, jelenie i ptactwo. Doskonale radzi sobie jako płochacz i posokowiec, dobrze aportuje z lądu – a po odpowiednim ułożeniu także z wody.

Nadaje się do samodzielnego polowania i do pracy w sforze lub złai. Miłośnicy rasy organizują próby polowe i konkursy sprawdzające wrodzone umiejętności psów, a wiele beagle’i jest wciąż wykorzystywanych użytkowo.

Służby celne na lotniskach i policja czasami szkolą je do wykrywania przemycanej żywności lub narkotyków. Niektóre osobniki sprawdzają się w dogoterapii. Obecnie beagle coraz częściej pełni funkcję psa do towarzystwa. Może uprawiać niektóre sporty, np. agility i flyball. Chętnie będzie też towarzyszył biegaczowi lub rowerzyście.

Szkolenie i wychowanie

To zwierzak inteligentny, ale jednocześnie dość uparty i samodzielny. Szkolenie go wymaga dużo cierpliwości, konsekwencji i pozytywnych bodźców – jest bardzo wrażliwy i zbyt ostro traktowany, może się stać krnąbrny lub zamknąć się w sobie. Pies tej rasy szybko się nudzi, dlatego ćwiczenia muszą być urozmaicone i nie mogą trwać zbyt długo, przynajmniej w początkowej fazie nauki.

Beagle powinien poznać podstawowe komendy, ale nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego posłuszeństwa. Zdarza się, że jego myśliwska natura daje o sobie znać w najmniej odpowiednim momencie. Dlatego ważne jest szczelne ogrodzenie posesji.

Szczenięta od pierwszych chwil w nowym domu wymagają zdecydowanego, ale ciepłego wychowania. Błędy opiekuna beagle potrafi szybko wykorzystać, a oduczenie złych nawyków bywa bardzo trudne. Już na pierwszym spacerze trzeba go przyzwyczaić do chodzenia na smyczy. Można wybrać lekką obrożę i smycz z taśmy lub komplet skórzany.

Szczeniak psa rasy beagle
fot. Shutterstock

Jako posłanie może posłużyć kilkakrotnie złożony koc, legowisko gąbkowe ze ściankami lub plastikowe, które czymś wyścielimy – bardzo dobrze sprawdza się tzw. dry bed („suche łóżko”); dobrym rozwiązaniem jest ponton ze zdejmowanym do prania pokrowcem. Możemy też przyzwyczaić naszego pupila do klatki transportowej, przydatnej podczas podróży samochodem lub wyjazdów na wystawy.

Małe szczeniaki nie powinny długo zostawać same. Aby nie zrobiły sobie krzywdy i nie napsociły, możemy umieścić je w kojcu zbudowanym z gotowych metalowych elementów lub w odpowiedniej wielkości klatce kenelowej (wkładamy tam posłanie, zabawki, miskę z wodą).

Dla kogo ta rasa

Beagle nie nadaje się dla ludzi pochłoniętych pracą i spędzających większość dnia poza domem. Osoby szukające bezwzględnie posłusznego przyjaciela również nie powinny się decydować na tę rasę. Właściciel beagle’a musi być aktywny, wyrozumiały, cierpliwy, a jednocześnie konsekwentny. Powinien też móc poświęcić swojemu psu dużo czasu i uwagi.

Wady i zalety

Wady
  • nie sprawdzi się jako stróż
  • jego instynkt myśliwski może sprawiać kłopoty na spacerach
  • wymaga dużo ruchu i uwagi
  • bywa uparty i samowolny
Zalety
  • wesoły
  • łagodny wobec ludzi i psów
  • wytrzymały i odporny
  • łatwy w pielęgnacji
  • może uprawiać psie sporty
  • jest dobrym psem użytkowym

Zdrowie

Beagle jest długowieczny i rzadko choruje. Najczęstszymi przypadłościami tej rasy są problemy z oczami – zbyt wąskie kanaliki łzowe i tzw. wiśniowe oko, czyli wypadanie gruczołu trzeciej powieki (schorzenie to wymaga zazwyczaj jednorazowej interwencji chirurgicznej, ale hodowcy przestrzegają przed całkowitym usuwaniem gruczołu, bo konsekwencją takiego zabiegu bywa tzw. zespół suchego oka). Sporadycznie przytrafiają się kłopoty z uszami, alergie i padaczka.

Pies ten jest odporny na warunki atmosferyczne, mimo to nie powinien przebywać cały rok na zewnątrz – zimowe spacery mu nie zaszkodzą, ale zmarznie pozostawiony na kilka godzin w ogrodzie; latem należy mu zapewnić zacienione miejsce do odpoczynku.

Żywienie

Większość psów tej rasy ma doskonały apetyt, a przez to skłonności do tycia. Można im podawać zarówno gotowe produkty, jak i samodzielnie przygotowane posiłki, które trzeba uzupełnić preparatami wapniowo-witaminowymi. W okresie linienia warto dodatkowo sięgnąć po specyfiki zawierające biotynę.

Pies rasy beagle
fot. Shutterstock

Hodowcy zalecają, aby przyzwyczaić psa do różnego rodzaju pokarmów. Zdarza się jednak, że mimo swojego łakomstwa beagle odmówi jedzenia suchej karmy, jeśli do tej pory był żywiony tylko w naturalny sposób (mięso, biały ser, ryż). Posiłek dobrze jest podzielić na dwie porcje.

Pielęgnacja

Beagle linieje najczęściej raz do roku, ale za to dość intensywnie. Jego twardy włos łatwo się wbija w dywany czy obicia mebli. Poza okresem wymiany szaty psa tej rasy wystarczy wyczesać raz w tygodniu gumową rękawicą. Kąpiemy go w miarę potrzeb w szamponie dla psów krótkowłosych.

Na co dzień można przetrzeć go wilgotnym ręcznikiem z włosem i pod włos – usuniemy w ten sposób kurz i martwą sierść. Raz na jakiś czas sprawdzamy uszy i skracamy pazury – jeśli pies nie ściera ich w naturalny sposób.

Warto też przyzwyczaić pupila do szczoteczki i pasty do zębów. W wypadku silnego odkładania się kamienia nazębnego, konieczne może się okazać usunięcie go przez weterynarza. Beagle nie wymaga skomplikowanych przygotowań do wystawy, wskazana jest jednak drobna korekta szaty.

Ogon powinien być zaokrąglony, dlatego należy wyrównać nożyczkami degażówkami wystające włosy na spodzie, a te na jego końcu przyciąć na kształt kciuka. Modelujemy też sierść na portkach i usuwamy wystające włoski na klatce piersiowej. Musimy również nauczyć naszego psa stania nieruchomo w pozycji wystawowej. Dla tak energicznego czworonoga jak beagle nie jest to łatwe zadanie, dlatego trzeba go do tego przyzwyczajać od szczeniaka.

Akcesoria

Zabawki dla beagle’a muszą być wykonane z solidnych materiałów – najlepsze są z twardej gumy, np. piłki czy ringo, należy natomiast unikać małych, łatwych do pogryzienia i połknięcia. Dobrze sprawdzają się kongi, czyli zabawki z otworami, w których umieszcza się suchą lub wilgotną karmę – zwykle zajmują psa przez dłuższy czas.

Historia

Beagle to stara angielska rasa psów gończych. Jej historia nie jest dokładnie znana. Niektóre źródła wywodzą ją ze starożytnej Grecji – wzmianki o niewielkich psach gończych w typie beagle’a pojawiają się w pismach Ksenofonta, ich wizerunki można dostrzec też na ceramice pochodzącej z tamtego okresu. Inne hipotezy mówią o wikingach i Celtach, którzy ruszając na podbój Brytanii, zabrali z sobą niewielkie czworonogi. Istnieje również teoria, jakoby protoplasta beagle’a dotarł na Wyspy Brytyjskie w 1066 r. wraz z Wilhelmem Zdobywcą.

Ponoć wśród przywiezionych wówczas psów znalazły się białe gończe zwane talbotami. Od nich pochodzą prawdopodobnie tzw. southern hounds, będące przodkami wielu angielskich psów gończych, w tym także beagle’a. Angielskie psy gończe krzyżowano podobno z greyhoundami, aby poprawić ich szybkość i skuteczność w polowaniu na grubą zwierzynę. Później dodano być może także krwi gończych z południowej Francji, które słynęły z doskonałego węchu i dobrej pracy na tropie.

Nazwa „beagle” pierwszy raz pojawiła się w książce z 1475 r. opisującej codzienne życie drobnej szlachty. Nie wiadomo, skąd się wzięło to określenie – niektórzy uważają, że pochodzi od celtyckiego wyrazu „beag” (mały) lub że wywodzi się ze średniowiecznej francuszczyzny, w której słowo „beaquele” oznaczało rozwarte gardło albo wycie.

Psy w typie beagle’a szybko zyskały uznanie i popularność wśród zamożnej szlachty i królów. Od czasów panowania Henryka VIII i jego córki Elżbiety I – wielkiej miłośniczki rasy – występowały również w wersji szorstko-, a nawet długowłosej. Większy nacisk kładziono bowiem na walory użytkowe psów, a mniej przejmowano się ich wyglądem. Królowa Elżbieta I wyhodowała własny miniaturowy typ – jej beagle’e można było bez trudu zabrać na polowanie w kieszeni płaszcza, a w koszach przy siodle mieściło się ich podobno aż 10. Z zamiłowania do polowań z tymi czworonogami słynęli również królowie Jakub I, Karol II i Jerzy IV.

Biegnący beagle
fot. Shutterstock

Z czasem beagle’e zaczęto trzymać w wielkich złajach liczących po kilkadziesiąt psów. Na posiadanie takich psiarni mogli sobie pozwolić tylko bogaci właściciele dużych majątków. Mniej zamożni ziemianie mieli zwykle kilka czworonogów, z którymi polowali na drobną zwierzynę. Równolegle rozwinęły się dwa odmienne typy psów używanych do polowania na króliki: southern hounds – wolniej pracujące, o długich uszach i głębokim, niskim głosie – oraz mniejsze i szybsze – northern countries beagles.

W połowie XVIII w. wśród angielskich myśliwych coraz większe zainteresowanie budziły konne polowania na lisa z udziałem foxhoundów, dlatego beagle znacznie stracił na popularności – nieliczne złaje pozostały jedynie w Walii i Irlandii.

Współczesną hodowlą beagle’a zajął się w połowie XIX w. Reverend Phillip Honeywood w swoim majątku w Essex. Jego czworonogi były psami użytkowymi, ale prezentowały już w miarę wyrównany typ. Pierwszym hodowcą, który zwrócił uwagę na ich wygląd, był Thomas Johnson – jego psy nie tylko dobrze pracowały, ale były również efektowne.

W 1890 r. powstał Beagle Club w Anglii, a w 1895 r. opracowano wzorzec, który z niewielkimi poprawkami obowiązuje do dziś. Do Stanów Zjednoczonych rasa dotarła w połowie XIX w. W 1888 r. założono American Beagle Club, przekształcony później w National Beagle Club. Pierwszą specjalistyczną wystawę zorganizowano w 1891 r.

W czasie II wojny światowej beagle w Wielkiej Brytanii prawie wyginął. Odbudowa rasy była możliwa dzięki sprowadzaniu czworonogów ze Stanów Zjednoczonych, dokąd kiedyś trafiły psy z czołowych angielskich hodowli. W Polsce pojedyncze beagle”e pojawiły się już w latach 70. XX w., ale pierwsze hodowle – oparte na importach z Czech, Danii, a potem także Finlandii – zaczęły powstawać dopiero na początku lat 90. ubiegłego wieku.

Wzorzec

Beagle – grupa VI FCI, sekcja 3.1, nr wzorca 161
  • Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
  • Wielkość: minimalna wysokość w kłębie – 33-cm, maksymalna – 40-cm
  • Szata: krótka i gęsta, odporna na warunki atmosferyczne
  • Maść: każda dopuszczalna u psów gończych z wyjątkiem wątrobianej; koniec ogona musi być biały
  • Dojrzałość: 1,5-2 lata
  • Długość życia: 12-16 lat
  • Odporność na warunki atmosferyczne: średnia
  • Koszty utrzymania: 80-100 zł miesięcznie
  • Cena psa z rodowodem: 1700-2500 zł

Wzorzec rasy beagle

Ciekawostki

Beagle znane są z tego, że często uciekają. Bo choć wyglądają jak pluszowe pieski, w rzeczywistości to zwierzaki o bardzo silnym instynkcie myśliwskim.