BOERBOEL - Rasy PSY.pl - portal o psach

Rasy

Dwa bourboule siedzące na tle ceglanego muru

BOERBOEL

Pies pracujący na farmach Afrykanerów – południowoafrykańskich osadników pochodzenia holenderskiego. Krzepki, masywny, krótkowłosy. Doskonały stróż i dobry obrońca, a także pies o znakomitych predyspozycjach łowieckich. Wytrzymały, odporny, samodzielny.

Charakter

Największą zaletą boerboela jest jego zrównoważony charakter. To pies silny i opanowany, który mocno przywiązuje się do właściciela. Nie zawaha się stanąć w jego obronie, nawet gdyby miał przypłacić to życiem. Inteligentny, posłuszny, o dobrze rozwiniętym instynkcie obronnym, potrafi sam podejmować decyzje.

Pochodzący z dobrej hodowli i prawidłowo socjalizowany boerboel nie powinien być agresywny bez powodu.

Boerboel wędrujący po trawie
fot. Shutterstock

W stosunku do dzieci i całej ludzkiej rodziny jest łagodny, cierpliwy, czuły i opiekuńczy. Ten wielki pieszczoch uwielbia spędzać czas na zabawie. Często szuka kontaktu z właścicielem. Szybko się uczy i chętnie wykonuje polecenia, jeśli tylko opiekun ustalił z nim właściwe stosunki.

W domu raczej spokojny, nie przejawia chęci demolowania mieszkania. Ze względu na skłonność do obrony terytorium najlepiej czuje się w domu z ogrodem. Musi jednak równocześnie mieć bliski kontakt z rodziną.

Boerboel leżący na trawie
fot. Shutterstock

Z innymi zwierzętami w domu przedstawiciel tej rasy zwykle żyje w przyjaźni. Oczywiście może się zdarzyć, że dwa samce nie będą się akceptować, zwłaszcza w obecności suki w cieczce.

Umiejętności

Jako urodzony stróż jest czujny, ale nie hałaśliwy. Zaniepokojony potrafi wydać z siebie dźwięk podobny do ryku lwa. Szczeka mało – zazwyczaj tylko wtedy, gdy ostrzega przed pojawieniem się intruza.

Kiedy obcy chce wtargnąć na jego teren, boerboel da znak, że dzieje się coś złego, i błyskawicznie podejmie próbę obrony posiadłości. Jednak na komendę właściciela zaprzestanie ataku, a nawet grzecznie przywita gości.

Szkolenie i wychowanie

Jeśli właściciel ustalił prawidłowe stosunki z psem, boerboel chętnie się uczy i wykonuje polecenia, jednak potrafi podejmować też samodzielne decyzje.

Dla kogo ta rasa

Pomimo wielu zalet boerboel nie jest psem dla każdego. Jego właściciel powinien mieć doświadczenie w wychowywaniu psów, być stanowczy i konsekwentny, ale równocześnie otaczać zwierzę miłością i poświęcać mu dużo czasu. Bez kontaktu z człowiekiem boerboel będzie nieszczęśliwy.

To pies wyłącznie dla ludzi odpowiedzialnych i aktywnych.

Wady i zalety

Wady
  • bywa dominujący
  • może być agresywny
  • kosztowny w utrzymaniu
Zalety
  • zrównoważony
  • odważny
  • bardzo oddany rodzinie
  • opiekuńczy wobec słabszych członków stada
  • doskonały stróż
  • łatwy w pielęgnacji

Zdrowie

Rasa była poddana naturalnej selekcji w trudnych afrykańskich warunkach – dlatego boerboele są odporne i zdrowe. Niemniej, jak u innych dużych ras, zdarza się czasem dysplazja biodrowa i łokciowa. Bywają też problemy z powiekami. Specyficzne schorzenie spotykane u tej rasy to wypadnięcie pochwy.

Portret szczeniaka boerboula z profilu
fot. Shutterstock
Żywienie

Jak każdy duży pies boerboel powinien dostawać w okresie wzrostu karmę bardzo dobrej jakości, generalnie jednak nie jest wybredny.

Pielęgnacja

Pielęgnacja boerboela jest nieskomplikowana, wystarczy go od czasu do czasu szczotkować, gdy linieje.

Dwa bourboule - jeden siedzi, drugi leży
fot. Shutterstock

Wielu przedstawicieli rasy ma nadal obcinane ogony, warto jednak wiedzieć, że w RPA, tak jak w Polsce, jest to już zabronione.

Historia

Ojczyzną boerboela jest Republika Południowej Afryki. Podobnie jak inne rasy molosowate wywodzi się on od starożytnych molosów, czyli potężnych psów używanych w Asyrii do polowania na grubego zwierza.

Oprócz tego czworonogi te pełniły rolę gladiatorów na rzymskich arenach i jako zwierzęta bojowe brały udział w wojnach. Wraz z rzymskimi legionami trafiły do wielu krajów Europy, dotarły m.in. na Wyspy Brytyjskie i dały początek lokalnym rasom. Wieki później molosy zawędrowały z europejskimi osadnikami do południowej Afryki.

Portret dwóch bourbouli z profilu
fot. Shutterstock

Za oficjalny początek kształtowania się rasy zwanej później boerboelem uznaje się 1652 r., kiedy to Jan van Riebeeck, wysłannik Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, wraz z garstką osadników założył Kapsztad.

Początkowo była to baza zaopatrzeniowa dla niderlandzkich statków płynących do Azji. Van Riebeeck wziął ze sobą do obrony bullenbijtera – popularnego wówczas molosa. Również inni osadnicy przywieźli ze sobą podobne psy.

W żyłach boerboela płynie też jednak krew czworonogów, których łapy nigdy nie stanęły na europejskiej ziemi. Przypuszcza się, że afrykańskimi przodkami rasy były trzymane przez plemię Cynomonów psy pochodzące z Babilonu. Kronikarze opisywali je jako potężne zwierzęta zdolne do walki z lwami. Cynomoni używali ich do polowań i do obrony przed migrującymi stadami antylop gnu, które tratowały wszystko, co napotykały na swej drodze.

Ponadto plemię doiło suki – stąd ich nazwa znacząca: „dojący psy”. Jak wiele innych afrykańskich plemion Cynomoni migrowali na południe, zabierając ze sobą czworonogi. Angielscy osadnicy wyparli Holenderów z południowego krańca Afryki i zmusili do migracji w kierunku północnym podczas tzw. Groot Trek (wielkiej wędrówki). Potomków pierwszych holenderskich kolonistów zaczęto określać mianem Burów („Boer” w języku niderlandzkim znaczy: chłop, farmer).

Dwa bourboule siedzące w ogrodzie
fot. Shutterstock

Boerboel wykształcił się z połączenia psów pochodzących z tych dwóch źródeł: molosów przywożonych przez osadników i żołnierzy oraz psów plemion afrykańskich.

„Boel” znaczy tyle co duży pies. Nazwę rasy można więc przetłumaczyć jako „mastif Burów”. Później potomków Burów zaczęto nazywać Afrykanerami, czyli ludźmi posługującymi się językiem afrikaans, opartym na dialektach niderlandzkich. Żyli oni w trudnych warunkach, zmagając się z surowym klimatem i dzikimi zwierzętami.

Pomagały im w tym potężne psy pilnujące domostwa i dobytku. Krzyżowano te czworonogi, które dobrze spełniały swoją rolę. Nie dbano o czystość rasy, jednak już sama izolacja i selekcja pod kątem użytkowym przyczyniły się do stworzenia określonego typu psa.

W 1938 r. do ochrony kopalń diamentów sprowadzono z Wielkiej Brytanii bulmastify. One także miały swój wkład w kształtowanie rasy.

Nowoczesna hodowla rozpoczęła się dopiero w latach 80. XX w. W 1983 r. powstała SABT – South African Boerboel Association – pierwsza i największa jak dotąd organizacja rejestrująca boerboele. Obecnie w RPA działają oprócz niej jeszcze dwie organizacje rejestrujące wyłącznie psy tej rasy: HBSA (Historical Boerboel Association of South Africa) i stawiająca najbardziej surowe wymogi hodowalne EBBASA (Elite Boerboel Breeders’ Association of Southern Africa).

Ponadto w 2008 r. rasa został uznana przez KUSA – południowoamerykański związek kynologiczny akceptowany przez FCI. Dzięki temu można rejestrować te psy we wszystkich organizacjach podlegających FCI, choć rasa nie jest jeszcze przez nią nawet wstępnie uznana. Dopuszczalne jest też prezentowanie boerboeli na wystawach pod patronatem FCI, nie zezwala się jednak na zdobywanie championatów. Uznanie rasy jest kwestią czasu, zwłaszcza że jej popularność rośnie.

Zimowy portret bourboula
fot. Shutterstock

Szczególną popularność rasa zyskała w Wielkiej Brytanii i Rosji. Sporo jej przedstawicieli można spotkać również w Holandii, Belgii, Niemczech i Norwegii. W Polsce jest mało znana, chociaż już pokazywana na wystawach. W 2007 r. przyjechały do nas pierwsze psy z Rosji i Afryki, z rodowodami FCI. Mieszkają też u nas boerboele importowane z Holandii, ale ich rodowodów nie uznaje FCI.

W 2009 r. zarejestrowano w ZKwP pierwszy miot tej rasy w Polsce (przyszedł na świat w hodowli Titilar). Był też miot rejestrowany w SABT. Kupując boerboela, trzeba zwracać uwagę, w jakiej organizacji zarejestrowano szczenięta. Rejestrowane w SABT lub EBBASA nie mogą bowiem uczestniczyć w wystawach FCI.

Wzorzec

Boerboel – jeszcze nieuznany przez FCI, choć można go już wystawiać, z pochodzenia molos
  • Pochodzenie: Republika Południowej Afryki
  • Charakter: pies zrównoważony, inteligentny, samodzielny, lecz lubiący przebywać blisko pana, czujny, odważny, pewny siebie stróż i obrońca
  • Wielkość: psy – idealny wzrost 66 cm, min. 60 cm; suki – idealny wzrost 61 cm, min. 55 cm
  • Waga: psy 60-65 kg (zdarzają się samce ważące 90 kg), suki ok. 55 kg
  • Szata: krótka, gładka i gęsta
  • Maść: preferowana płowa lub ruda w różnych odcieniach i pręgowana; dopuszczalne, ale niepożądane białe znaczenia na łapach poniżej stawów nadgarstkowych i skokowych oraz na piersi; SABT dopuszcza także umaszczenie łaciate
  • Długość życia: 10-13 lat
  • Podatność na szkolenie: wysoka
  • Aktywność: umiarkowana
  • Koszty utrzymania: 150-300 zł miesięcznie
  • Odporność/podatność na choroby: odporny; zdarza się dysplazja biodrowa i łokciowa, wwinięcie i wywinięcie powiek oraz wypadnięcie pochwy
  • Możliwość nabycia szczeniaka: w Polsce działa kilka hodowli, na szczeniaka trzeba czasem poczekać
  • Cena psa z rodowodem: w Europie 1300 euro, w Polsce 4200-5000 zł

Ciekawostki

W 2016 roku suczka rasy boerboel wydała na świat 19 szczeniąt. Badania USG zwiastowały poród „tylko” 15 maluchów. Niestety jeden maluch nie przeżył porodu.

Był to pierwszy miot czteroletniej Bailey. Chociaż nie pobiła światowego rekordu, który został ustanowiony, gdy inna psia mama urodziła 24 młode, jej wynik jest i tak nadzwyczaj imponujący.


Przeczytaj także